16. Get Behind Me Satan - The White Stripes (2005)
Второто огромно изненадување за мене. Ова уште поголемо од Technique на New Order. Наутро ги отворам двата албума кои треба да се преслушаат и обично секогаш одам прво со индивидуалниот албум, па потоа со групниот. Ама сабајлево едвај станав од кревет, мислам дека секоја коска на телото ме болеше. И кога видов Satan во насловот на албумов, мислев дека уште сатанистичка музика ми фали и да скокнам под 22-ката (не ни прочитав што всушност значи целиот наслов од што не бев добар). Затоа го преслушав групниот албум, а овој го оставив за подоцна. И мислам дека не можев да изберам подобро!
Јас The White Stripes како и секој, нормално, ги знам по химната Seven Nation Army и уште неколку песни меѓу кои и Blue Orchid, ама сите тие го следат горе-долу истиот звук: guitar-heavy, со некој indie garage rock revival звук, кој повеќе оди накај алтернатива отколку кон класика. Такво нешто очекував дека ќе слушнам и тука, ама boy, oh, boy... Ова е пошаренолико од ебаното знаме на LGBTQksduhdusad+ популцијата! Ама ова тука во позитивна смисла.

Тука слушнав и поп, слушнав и кантри, слушнав и хард рок, слушнав и блуз, многу експериментирање... И тоа не по малце во секоја песна, туку буквално секоја песна ко посебен жанр да е: има и поп пијано балади (White Moon) и друг мек поп-рок (I'm Lonely But I Ain't That Lonely Yet), и кантри (Little Ghost), и блуз (Instinct Blues), и секако, добро познатиот алтернативен рок звук на Вајтови (Blue Orchid, за која веќе кажав дека единствена ја знаев од тука)... Ова е албум во кој тешките електрични гитарски рифови по кои се познати на големо се заменети со пијано, па така ќе најдете неколку песни во кои не се ни слуша звукот на гитарата, а во тие во кои ќе ја препознаете, тоа е акустична гитара. И она што ми се виде особено јако: си играат со перкусиите ко никој што сум го слушнал до сега. Па така, во секоја песна ко да има некое ново, чудно ударалче и тропалче. Слушнав ксилофони и металофони, тропалки ко шише полно со песок, некои чудни ударалки кои звучеа ко да тапа на пластичниот стол на кој седи, дури и дајре во една песна, а во друга - звук на прибор за јадење во фиока во полузатемнета соба.

И сето тоа, целото ова шаренило го спојува луцидниот глас на Џек Вајт и неверојатната Мег Вајт на тапани. И Рита Хејворт во текстовите, се разбира.

Звукот е далеку помелодичен од било што што претходно сте слушнале од нив, освен некоја песна од овој албум, секако.
Имаше еден друг албум претходно на кој му замерив што не звучел како кохерентна целина. Well, ова е тогаш сосема друго ниво, ама уживав во секоја ебана секунда! Омилени песни: секако Blue Orchid, џингловската My Doorbell Која верувам уште долго ќе ми одѕвонува во главата, I'm Lonely But I Ain't That Lonely Yet, Instinct Blues, As Ugly As I Seem, но најмногу Forever For Her (Is Over For Me) која инстантно влезе во секоја една моја favorites листа на Спотифај! Да слушнев вчера било која од песниве самостојно (освен Blue Orchid), немаше ни на крај памет да ми текне дека е на TWS. Албумов вечерва во моментов го вртам по трет пат! И којзнае уште колку пати ќе го преслушам, зашто вакво освежување нималку не очекував!
А, и да не заборавам - и овој е еден од тие 88 кои се исфрлени од книгата, за жал. А толку е прекрасен...
Чиста ко солза 5/5, без двоумење!
И едвај чекам ова да се појави во групната тема.
P.S. Сега читам - албумов освоил и Греми за најдобар алтернативен албум за 2005.
