Нема шанси. Ако сакам да имам дете, ќе имам, а ако не можам, ќе си останам без деца - така сакал Господ.
Дури и твои деца некогаш знаат да бидат неблагодарни, а не па некое што ќе го земеш од дом, којзнае од какви родители и услови стигнало во дом.
Многу лошо размислено и кажаноНема шанси. Ако сакам да имам дете, ќе имам, а ако не можам, ќе си останам без деца - така сакал Господ.
Дури и твои деца некогаш знаат да бидат неблагодарни, а не па некое што ќе го земеш од дом, којзнае од какви родители и услови стигнало во дом.
Горд сум што те познавам:smir:Јас рамислувам како тебе:smir:Нормално најмногу на свет би сакала да имам свои деца каде што јас ќе бидам биолошката мајка...
Но во случај да не можам да имам сопствени деца тогаш дефинитивно би посвоила некое детенце на кое што ќе му биде потребна мојата љубов и ќе го сакам како да е мое дете. Не можам да си го замислам животот без дечиња, па ако не сум во состојба да ги имам, сигурно нема цел живот себично да го поминам мислејќи само на мене и на мојот сопруг. Љубовта треба да се дава а не да се чува само за себе. Тие дечиња кои се оствени во домовите воопшто не се криви за својата судбина нив им е потребна грижа која што ние може да им ја дадеме, а тоа сигурно ќе знае да ја цени. Но се зависи и како ќе се воспита тоа дете, ако се посвојува треба да се грижиме за него како да ние биолошко дете без никакви предрасуди.
А на детето треба дефинитивно да му се каже вистината дека е посвоено и што порано толку подобро. Тоа ќе биде тежок период за сите, но ако е добро воспитано и му е пружена доволна љубов ќе знае сето тоа да го разбере. Многу полошо е ако самото дознае а тоа многу често се случува во тинејџерските години и да има сериозно последици и да се чуствува измамено.