Хмм... најстаро сеќавање... Имав 4 или 5 години, мајка ми ме однесе во парк и сакав да се возам таму на тие детските колички. И јас како одлепено, мало суштество се качив на едно моторче, а братучед ми позади мене и го возев. За краток период се одалечив од погледот на возрасните и којзнае каде сум свртела кога после сфатив дека се изгубив и не можам да се вратам. Братучед ми почна да крева паника, помал беше и се вознемири, не се сеќавам дали плачеше.
Се сеќавам дека почна да врне дожд и веќе почна да се стемнува кога слушнав како не викаат по име и доаѓаат трчајќи кон нас. Мислам дека тогаш го видов најзагриженото лице на мајка ми, којзнае како трчале додека не најдат. А јас бев најсреќна на свет што ги забележав.