оххх кајги нешто денес не сум самиот себеси.... можеби е до дождот, можеби е до мене, но овој е еден од ретките денови кога ме фаќа носталига, тага, депресија... ме фака носталига за тоа што свесно сјебав многу работи, ме фака носталига за татко ми кој повише никогаш нема да го видам, ме фака носталија за мајка ми која сама седи дома додека јас не давам максимум од мене, ме фака носталија за сите личности кој незаслужија да ги отргнам од мојот живот но сепак го сторив тоа, ме фака носталија за секоја ситница.... ме фака носталига дури и за чичо стоилко... НЕ кајги НЕ ! некам да сум ваков подобар сум од ова сакам да ми се врати насмевката па макар и лажна, сакам да осетам тежина на грбот, сакам да насмеам барем еден човек денеска, сакам да му го расположам некому денот... сакам да заврши овој дождлив, тмурен, депресивен, носталгичен, темен ден...