Уштр од најрана возраст ни се "импутира" чувството на страв, кое раѓа претпазливост. И тоа е неопходно со цел да се оддржиме во живот. Одреден, здрав, степен на претпазливост е итекако потребен.
Но, кога се работи за чувство на страв што е предизвикано од нашата несигурност и комплексот на помала вредност, како што е стравот од неуспех, стравот од одбивање, од промена, стравот дека ќе бидеме исмеани и сл., тогаш е дефинитивно контра-продуктивен. Тоа се наши субјективни и воглавном нереални стравови, кои не ограничуваат. На сопствена кожа има почувствувано како таквиот страв прави да пропуштаме можности за напредок, да не го искажеме сопствениот потенцијал и да не се развиваме како личности.