сивилото на овој град...
немав инспирација да пишам на темава...али вчера убаво го осетив сивилото на градов...ќе се обидам да го преточам во зборови на овој начин....
есен...
беше сама, меѓутоа презафатена со факултетот и немаше време да мисли на љубов или на тоа по кое трагаше веќе подолго време. За илегување и дружење наоѓаше време, и беше среќна на некој начин. Сеуште и фалеше прегратка и бакнеж од некој по кој што ќе и се тресат коленцата, ама најде начин да го заташкува тоа со безбројните искачања, дружења, подготовки за испити, работа и слично...
тој ден улиците беа покриени со жолта покривка, ветерот си подигруваше со оние неколку ливчиња кои храбро се држеа за дрвата...но не за долго, потоа почнуваа со танцот на кој ветерот ја одредуваше музиката...со слушалките во уши одеше накај дома, ја слушаше нејзината песна, supergirl и со весел чекор убрза, вечерта беше договорена за во маракана со најблиските другарки. Секогаш со нив си поминуваше прекрасно, си имаа дури и рутина. Се наоѓаа порано, купуваа ефтино винце, седнуваа во паркот, и без обзир на студот и ветрето кое безмилосно им пробиваше низ јакните тие се смееа и се грееа со винцето. Подоцна одеа во Маракана, играа како да им е последен пат, и задоволни си одеа дома. Се насмевна на помислата на тоа...не и треба никој, среќна е вака! го дигна погледот и спроти неа се движеше еден пар..ги загледа, беа гушнати како едно. Тој ја имаше прегрнато како да е битно само таа да се згрее, и се гледаа во очи со некој посебен сјај...пфф, фарса! си помисли..иако длабоко во себе знаеше дека не е фарса...туку дека е она што таа го бара...ја наведна главата и го убрза чекорот за да ги помине...
Вечерта го запозна...
зима..
Беше со него под рака...одеа накај неа дома да се згреат. Денот беше безмилосно студен, улиците беа пусти и сиви, ситен дожд како замрзнати иглички ги пецкаше по носињата кои ѕиркаа од под шаловите...го погледна...со истиот оној поглед кој го виде кај есенскиот пар...и заигра срценцето...и затреперија коленцата...беше заљубена и среќна, но овој пат подполно среќна!..
погледна кон улицата, и и се виде дека е најпрекрасниот ден во годината...улиците имаа некаков посебен одсјај од дождовните капки, секоја капка весело подскокнуваше чим ќе го допреше циментот, дрвцата весело подигруваа на ветерот...
во нејзините очи ова беше совршен ден...
пролет..
Најубавиот ден во годината, сонцето несебично сјаеше од небото, давајќи им на рацутените дрвца посебна убавина. Улиците беа преполни со луѓе со насмевнати лица..
Он одеше со наведната глава...совеста го протискаше толку силно,што беше решил да и каже...предходната вечер,направи глупост...толку голема глупост што го чинеше неговата среќа и полошо, неговата љубов...
беше излезен со друштвото..иако не сакаше, негодуваше, мораше една вечер да одвои за нив. Почна да се шегуваат со него, фатил девојка, го баталил другарите..папучар бил...и да беше, него му беше сеедно..ја сакаше,о колку ја сакаше...секој дел од неа,секое влакно на нејзината црна долга коса. Нејзините очиња му беа се, беше доволно еднаш да ги погледне и да заборави на сите проблеми и пречки до тогаш, ги имаше најубавите зелени,крупни очи од кои на сите им застануваше здивот, бидејќи зрачеа со некоја чудна добрина и искреност. Никоја не го разбираше како она, го сакаше со сите доблести и маани и го обожаваше секој момент поминат со неа..неможеше да и се насити и знаеше дека нема никогаш да најде друга како неа што толку ќе го сака и што толку ќе ја сака...она му беше се а сепак изминатата вечер...
се подзапија со другарите и тргнаа накај клубот. Убаво му беше, иако посреќен ќе беше да беше со неа, ама добро, една вечер е..ќе помине. И прати неколку пораки, и го остави телефонот. Беше преполно во клубот, одамна не беше излегол и беше заборавил колку добро си поминуваа со другарите порано. Го пиеше седмиот рум, и веќе беше пијан. Околу нив почна да се мота една плава девојка со многу предизвикувачки поглед. Дојде до него и почна да се припива до него и да игра...боже па таа беше полугола, сукњичката одвај и ги покриваше бутовите а блузата ги откриваше нејзиното добро истакнато деколте...беше убава девојка, сосема различна од неговата Сања, оваа беше провокативна, и сите знаеа што сака од него...не се двоумеше, се поттргна, меѓутоа другарите почнаа да го буцкаат и да се смеат..алкохолот го направи своето и...и ги стегна забите, ја грабна и почна да ја бакнува и допира, таа тоа го сакаше, тргнаа накај тоалетите...веќе беше касно..
Сања го чекаше на нивната клупа, и кога го здогледа стана и му скокна во прегратка...не, неможеше да го издржи тоа..мораше да и каже, таа заслужуваше подобро...заслужуваше некој кој ќе ја сака и ќе биде доволно способен да се лиши од авантури ко неговата вчерашна..ја седна до него...за последен пат и ги погледна емералдно зелените очи кои со исчекување го гледаа...и кажа....го дигна погледот ...зелените очи беа прекриени со солзи..и ја виде болката во нејзините очи..виде и бес и разочарување...неможеше да го издржи тоа...стана и си замина, немаше храброст ниту срце да остане...се мразеше себеси...и сепак замина...
таа остана на клупата, со насолзени очи и скршено срце..погледна кон улицата...цвеќињата и изгледаа скапано и грдо, небото беше тмурно, воздухот ја гушеше,улицата прљава а човекот кој се одалечуваше од неа беше причината за сето тоа....
го виде сивилото на градот...но тоа доаѓаше од нејзиното срце...