Dear K,
кога бев мал имав едно непријатно искуство. Мајка ми ме прати по леб, болна беше тој ден па јас ги вршев неопходните набавки. Уште од мал бев одговорно дете, никогаш не доцнев, ако кажев се враќам за 30 минути, дома бев за 30 или побрзо. Но тој ден возејќи со точакот налетав на еден млад полицаец, 20 и нешто години, тазе влезен на служба. Проблемот беше што возев во пешачка зона. Сите возеа точак таму, беше најнормална работа, пешаци и велосипедисти, само моторни возила не поминуваа. Но дечкото беше застанат со пријатели, ме виде дете, и за да се направи фраер пред пријателите ми рече да застанам и да ги извадам вентилите. Пробав да му објаснам дека се брзам, дека мајка ми е болна и дека одам до продавницата по леб, но тој без да каже ништо се наведна и ги извади вентилите. Пријателите негови во позадина ми се смееја. Имав 10-тина години.
Продолжив да го буткам точакот до продавницата но како гумите се празнеа од воздух стануваше се потежок и потежок. Јас малечок, го буткам со десната рака а со левата ја држам торбата со леб и мака мачам да истуркам метар подалеку а да не паднам. На пола пат ми падна и ланецот па и буткањето стана невозможно. Не знам колку време се намачив да го ставам ланецот назад, целиот намачкан со уље по рацете и облеката, и продолжив да буткам. Очите ми се насолзија, се чувствував понижено а мојот детски ум не можеше да разбере како тоа од возрасен човек побарав малку разбирање, а тој не сакаше да ме разбере. Има ли тој мајка што го чека да се врати како мајка ми што ме чекаше мене?
Бидна тоа и помина но со години додека бев дете имав непријатно чувство кога и да се присетев. Подоцна заврши во рисајкл бинот на детството, за од никаде да се рестартира во мојата меморија деновиве кога почнав да читам како нашата полиција ќе запира деца за да им пише 100 евра казна. Можам само да замислам како јас ќе се чувствував ако тогаш имаше казна во висина од 100 евра. Што ако тој ден отидев по леб а се вратев со казна колку половина плата од мајка ми? Колку години ќе го паметев изразот на лицето на мајка ми која и онака тешко врзуваше крај со крај? Колку родители ќе се “израдуваат“ со вакви новости, и колку од нив ќе можат да си дозволат да останат прибрани и го разберат детето пред да му префрлат вина?
Во меѓувреме, Mr.Taxman работи со полна пареа. Се оданочува животот, се измислуваат казни и давачки за се и сешто. Оправдувањето се бара во законодавството на некои многу посилни и постабилни држави. Понесени од илузијата дека и ние ќе бидеме како нив само ако им ги копираме законите и решенијата, секојдневно го силуваме сопствениот народ и финансиски и психички. Додека чекаме на ред да влеземе на забавата од каде редарот не вратил 10 пати затоа што не се оди по фармерки на гала, заборавивме кои сме, што сме, и дека се живееше убаво и кај нас, на наш оригинален начин, без копирање. Се живееше со ајварот што го правевме кај што ќе ни се присакаше, со домашното сирење на баба ми, со млекото на Трајче млекарот што, мамата негова, го мешаше со пола литро вода... Се заработуваше пара тука и таму, на најразлични начини, кому колку му фаќа мозокот да извади некоја пара. Дали со препродавање домашни крофни и мекици, планински чај, собирање полжави, па се до пософистицирани методи како изнајмување опрема, видео игри и стари стрипови, држење часови за ова или она, вршење услуги... Имаше живот, слободен, некогаш одамна.
И сега полека се оди во историјата. Постои нешто ебено гнило во држава која не може да обезбеди вработување за 300 000 народ а во исто време им го отежнува животот на сите оние кои се трудат барем индивидуално да заработат некоја пара за преживување. Колку треба да си морон да имаш 300 000+ невработени а да им одмагаш да извадат парче леб? Остана ли некој нормален? Да ви се плукнам на ВМРО-то и СДС-от, крв да мочате сите пред умирање, исто гомно сте. Данок не можете да соберете во западна Македонија, ќе казнувате деца и водоводџии. Ќе не плашите со невидени казни, ќе ни се заканувате со УЈП како да сме криминалци а не народ кој се обидува да преживее во држава на која вие и ебавте мајката.
Немам јас намера уште многу да пишувам на овие теми зошто немам стомак за тоа. Јас од овие срања заминав, жал ми е за пријателите и роднините што ми кукаат секојдневно за маките што си ги имаат. И сакам да се вратам, зошто ми фали ајварот, и ми фалат луѓето, ама ова оди од лошо на полошо. Дури мачно е да се чита и да се гледа, не се трпи.
Ај...