Кајгич!
Монотон ден, премногу досаден, сеедно мене ми беше убаво, досадата како да ми прилега.
Крајот дојде, се сомневав дали ќе биде како што мислев, сепак испадна, за друг пат повеќе памет, иако знам дека ќе ја направам истата грешка,тажно.
Се обидувам да ја заборавам, ама како да ти го освоила мозокот, едноставно не си заминува. Времето лечи се, ќе видиме дали навистина е вака, во моментов се сомневам, но длабоко во себе сум сигурен дека е така.
Ми требаат слушалки драга, мп3 јкана ми седи дома, фаќа прашина, колку само би ми помогнала да не ги слушам по автобуси пубертетлиине. Само кога ќе ми текне дека и јас сум бил како нив, што се би сакал да сменам, ах времето, најскапо нешто!