Cekorevme po patekata na zivotot kako najjaki, najpodgotveni da se borime protiv celiot svet. Ona sto go cuvstvuvavme eden kon drug, nasite cuvstva, ni davaa sila da prodolzime ponatamu.
Go delevme sekoe dobro i loso, zaedno pominavme migovi na taga i sreka, nenaspani noki, lutajki do zori. Nokite mi gi ispolnuvase so strast, uspivajki me so tvoite nezni baknezi. Prekrasno e cuvstvoto koga se budam vo tvoite pregratki. Taa hemija ne vrzuva, me pravi samo tvoj, tvoj i nicij drug. Stana sopstvenik na sekoe moe cuvstvo, neznost, misla…
Zaslepen od strast i ljubov, ne znaev deka stoime na ivicata, na krajot. sto se sluci so nas ljubov moja?
Zosto jas snema ljubovta vo tvoite oci? Tvojata nedoverba ja unisti seta ljubov vo mene, i te otru so gnev i omraza, ne turna od visocinite na ljubovta, ne nadvladea i ne skrsi. se se srusi odednas!
Stanav crna tocka vo tvojot zivot i tovar koj se trudis da go unistis. Cekorejki pred tebe kako senka, gledajki kako vremeto te menuva na loso, a jas nemoken da go popravam seto toa. Me boli ova cuvstvo vo gradive i ljubov koja nemozese da ja pocuvstvuvas. zaluden bese trudot, dokazuvajki ti ja mojata iskrena ljubov. Zarem ovaa taga i potreba da te vidam, ne e dokaz deka mi trebas?!? Zarem ovaa bolka po tebe ne e dokaz deka TE SAKAM?!?Zarem ovoj necuen plac na moevo srce ne e dokaz deka si edinstvenata za mene?!? MI NEDOSTIGAS!... i toa vo mene niz prazninata i krsot na mojata dusa. Gi pominuvam najbolnite momenti vo mojot zivot, noki vo nesonica i nemir vo dusava, te nema, tesko mi e…
Sekojdnevno se poveke i poveke poluduvam, te baram, mi trebas, a tebe te nema…I, eve izmina uste eden osamen i tazen den, casovite bavno minuvaat, a od tebe ni traga, ni glas… te nema.
Nok e i veke gi pusta prvite dzvezdi od svoite skrieni odai, da ja zapocnat svojata igra niz temnoto nebo. Se e tolku mirno i tivko, go slusam samo crcorot na sturcite, kako celiot svet da potonal vo dlabociata na sonistata.
Sam sum so misliste za tebe, a vo mojata dusa se e sruseno. Lezam vo postela ladna ispustajki gi bezvucnite krici na mojata bolka. Tesko mi e! Se boram so samotijata, so tagata i so ovaa neizlecliva bolest-depresijata. Te zamisluvam pokraj sebe kako nekogas, koga se krievme za da bideme zaedno, so nasite strasti. te cuvstvuvam iako te nema, ti si vo site pori na moevo telo, niz moite veni teces ti i zivees ti. Boli sto te nema, sakam da te dopram, pregrnam, da te ljubam i pocuvstvuvam. Mi nedostigaat nokite pominati vo tvoite pregratki, lutanjata po skopskite ulici i kafici.
Koga bi mozel da go vratam i zapram vremeto tamu kade sto bevme mnogu srekni, bi sakal, no nemoken sum! Vremeto pominava, ne se vraka, ostanavme samo jas i ti, pregazeni od sudbinata.
Koga ke stane ladno i dalecno, ljubovta ke zatai. Ke isceznat site cuvstvai strasti. Od niv ke nema ni traga.
Dopirite ke umrat, a baknezite ke ostanat zaborav. Minatoto ke zacekori kako senka niz zivotot, dodeka idninata e tolku dalecna, nedofatliva i nevozmozna. Ostanuva samo onaa luzna na srceto, traga na usnite i bledo sekavanje…..