Значи примеров е следен: идете со партнер кој е премногу затворен во себеси, тој покажува емоции и дека е вљубен но му е потребно многу време да се отвори и да изговори зборови со кој би ја искажал својата љубов. Дали според вас би било правилно ако на таков човек му признаете и му кажете ТЕ САКАМ? Има ли шанси да се повлече и да избега или пак ќе собере доволно храброст да го признае тоа и самиот?
Не му барај тоа да го каже. Тој тоа ќе го покаже со дело.
Аналогија: чешма за вода. Ќе ја отвориш и ќе ти даде вода (што ти треба); ќе ја затвориш и ќе престане. Ништо забавно? Сепак, без вода не можеш.
Таков е и овој човек: ќе стори сè за да го добиеш она што ти треба. Можеби не она што го *сакаш*, но она што ти треба. И секогаш ќе биде тука за тебе и со тебе, дури и ако понекогаш ќе ти изгледа досаден. Во тие случаи ќе треба ти да си направиш да ти е забавно или да иницираш да ви е забавно на двајцата, т.е. да превземеш иницијатива за да ја подобриш врската.
Со други зборови: со овој човек, вие како врска ќе преживеете. Можеби ќе му треба помош и нему и на врската за двајцата да *живеете*, т.е. да се почувствува целосна и емоционална и духовна исполнетост, но тој е тука и ќе остане. Ако му соопштиш што сакаш, тој веројатно нема емоционално да се нурне во тоа што му го кажуваш, туку рационално ќе се обиде да го решите проблемот.
Овој партнер ти е за цел живот и ќе сака да останете заедно. И нема да те напушти, освен ако не се *договорите* да прекинете, на овој или оној начин. По дефиниција, тој ќе сака да остане со тебе. А ако е со тебе цел живот и прави сè за да ви биде добро еден со друг, зарем ти се нужни тие зборови? Зборовите се сега кажани, утре заборавени - делата се трајни. Ова е принципот на твојот човек: тој бара трајно решение, за да остане со тебе трајно.
Со среќа. :helou:
