К,
Уште вторник не завршил, а јас сум мртва уморна. Дај бе луѓе да се организирам. Ама не може драга, се е приоритет и се треба да биде завршено во моментот. И на професионално и на приватно поле. Од тоа што е пред мене, знам се да средам, да го сработам, да го направам кокиче. Ама се нема време. И што прави Неса, наместо да си направи ред (а тој ред подразбира некоја работа да ја ставиш во позадина и ич Стојнето да не ме боли кога ќе можам ќе ја завршам, а тоа не можам да го направам никако, зошто сакам се да средам) , што ми беше муабетот... а да, Неса се паралелно работи, мултитаскинг мадафака, и се е пак средено ко кокиче, ама Неса се чувствува ко „ретка столица“, и ако и се обратиш можни се две сценарија, да почне да ти се смее хистерично во фаца (неповрзано со твоето обраќање) или можно е да почне хистерично да плаче (исто така не поврзано со твоето обраќање). И сума сумарум, Неса е на раб на шизофренија.
Го знаеш тоа чувство кога сакаш се да направиш, се да испробаш, да имаш милион хобија (хобија???

), да научиш милион јазици, да знаеш да програмираш во се што ти доаѓа под рака, да прошеташ секаде кај што ќе ти текне, да се видиш со сите што ги сакаш??? И да не спијам пак нема да успеам во се. Е тоа најмногу ме курчи....
