Порано, чекањето на Новата година, беше радост. Светлуцава, топла, чекачка атмосфера, некако завиена во други мисли. Скромни, а така убави, топли. Како зачувани од надворешниот свет.
Дали на тато ќе му дадат пакетче од Металски Завод? Ќе дојде ли замотан со црвеното ќебе и ќе ни донесе мене и на сестра ми пакетче? Ќе има... Ќе има. Мама ќе донесе ли блокче број 5 (што поголемо, за да цртаме) или енциклопедија од работа, за да читам? Те молам, те молам, си велам, да донесе!
Секогаш имало, за нас. За соништата да ни бидат во боја.
Да се остварат, пред да остарат.
Руска, се правело како за војска. Сите ангажирани. Се печеле колачи, костени. Мирисало на ново. На квалитетни лампиони. На квалитетни сеќавања. Се испраќале честитки. Евоцирам вака, и сфаќам. Сентимент, ко седимент. Се лепи за душа - и стануваш буден.
Луѓето ги раѓаат сништата, но и неостварените сништа, ги убиваат луѓето.
Годинава што помина, остави траги, остави магла. Остави запишана книга, загубени идеали, задржа убави луѓе, оствари многу контакти и освестувања.
Но, оваа што доаѓа сакам само здравје и правда.
Љубовта, ја носам во себе како награда.
M.