Драга Кајгана
- Креатор на темата Гладиус
- Време на започнување
- Статус
Crazy in Love
Here's looking at you kid.
А јас па како некој мањак сум земала на сите лајкови им ставам. 
HristijanWR10
Bryan Kearney
- Член од
- 11 април 2012
- Мислења
- 10.768
- Поени од реакции
- 20.491
- Возраст
- 32
- Локација
- Охрид, Аеродром на вода
- Член од
- 14 октомври 2010
- Мислења
- 5.155
- Поени од реакции
- 16.104
Драга,
Можда и ќе се осудам да гласам за некоја од партииве, али таа што ќе се осуди да тропне дека ќе ги тргне циганиве од улициве.
Не да ги тргне да ги згрижи, ами само да ги тргне негде. У пм нека ги носат, кај сакаат нека ги напикаат.
Па дали е можно веќе секој ебан пат кога ќе поминам низ Жена парк, се нешто од нив да се дешава? Де со лепак се секаде, де се дерат ко ненормални, од кога се потстопли времево нема раат од нив. Не ми сметале никогаш, али од некни пукнав.
Почна една напафкана да се дери ко шлакната насред парк, па да се тепа со друга, и накрај да рика и по земја да се шлапка. Деца насекаде со родители се шетаат, и тоа мали деца. Слика за паметење.
Денес пак истото.
Значи, да се луѓе со памет, па да земеш да ги згрижиш, ајде. Али ним и сите пари на светов да им ги дадеш, тие ваљда ќе си го избришат носот со истите. Нема поправка за нив, а буквално секаде кај и да одам периодов, секаде ги гледам.
Ми е гајле дали некој ќе помисли дека сум кучка без ебан осет, али ми скурчија веќе. Да земат сите во една држава да ги напикаат, таму нека си се множат, па колку сака нека си дуваат и тегнат еден со друг.
Можда и ќе се осудам да гласам за некоја од партииве, али таа што ќе се осуди да тропне дека ќе ги тргне циганиве од улициве.
Не да ги тргне да ги згрижи, ами само да ги тргне негде. У пм нека ги носат, кај сакаат нека ги напикаат.
Па дали е можно веќе секој ебан пат кога ќе поминам низ Жена парк, се нешто од нив да се дешава? Де со лепак се секаде, де се дерат ко ненормални, од кога се потстопли времево нема раат од нив. Не ми сметале никогаш, али од некни пукнав.
Почна една напафкана да се дери ко шлакната насред парк, па да се тепа со друга, и накрај да рика и по земја да се шлапка. Деца насекаде со родители се шетаат, и тоа мали деца. Слика за паметење.
Денес пак истото.
Значи, да се луѓе со памет, па да земеш да ги згрижиш, ајде. Али ним и сите пари на светов да им ги дадеш, тие ваљда ќе си го избришат носот со истите. Нема поправка за нив, а буквално секаде кај и да одам периодов, секаде ги гледам.
Ми е гајле дали некој ќе помисли дека сум кучка без ебан осет, али ми скурчија веќе. Да земат сите во една држава да ги напикаат, таму нека си се множат, па колку сака нека си дуваат и тегнат еден со друг.
- Член од
- 23 јуни 2008
- Мислења
- 9.265
- Поени од реакции
- 5.045
Д. К.
Најдов работа .....
)
Најдов работа .....
)
.Sky.
Заменик министер без титула
- Член од
- 15 февруари 2013
- Мислења
- 6.857
- Поени од реакции
- 7.241
- Локација
- На Венера
- Веб-сајт
- www.facebook.com
Драга К,
Добро овие дечиштава освен игри,фудбал-кладилница знаат нешто друго? имаат ли појма нешто друго од животот? Веројатно не...толку ги боли стојко што воопшто не се замараат со нешто посериозно, си тераат скајп, лол, дота, кантер, и такви некои игри ич не се замараат
Што е најинтересно глумат американски размазени дечиња, љеље убавите тие дечиња
Се кој од кој се Шлаки. Рака на срце за оние останатите кои иако имаат по 15 години но размислува сосема добро, но тие се сосема малку...
Добро овие дечиштава освен игри,фудбал-кладилница знаат нешто друго? имаат ли појма нешто друго од животот? Веројатно не...толку ги боли стојко што воопшто не се замараат со нешто посериозно, си тераат скајп, лол, дота, кантер, и такви некои игри ич не се замараат
Што е најинтересно глумат американски размазени дечиња, љеље убавите тие дечиња Се кој од кој се Шлаки. Рака на срце за оние останатите кои иако имаат по 15 години но размислува сосема добро, но тие се сосема малку...
- Член од
- 1 декември 2011
- Мислења
- 2.680
- Поени од реакции
- 3.053
Imalo sobiranka.
Se osekam ko da bi dosla da znaev.
Meh, whatever. Ne sum iskocila vikendov, a post-kolokviumski mi e. Se osekjam malce...vozviseno :-D
Kakvi sliki postiraat na snapchat, najsmesna aplikacija mi e mn budali ima hahah :-D
Ne gi razbiram hejterite :-D
Pogitovu pa na forum :-D
Eeeh porano I ja hejterka bev ama sfativ neracionalno e :-D
You better keep it for yourself and keep your mouth shut!
Se osekam ko da bi dosla da znaev.
Meh, whatever. Ne sum iskocila vikendov, a post-kolokviumski mi e. Se osekjam malce...vozviseno :-D
Kakvi sliki postiraat na snapchat, najsmesna aplikacija mi e mn budali ima hahah :-D
Ne gi razbiram hejterite :-D
Pogitovu pa na forum :-D
Eeeh porano I ja hejterka bev ama sfativ neracionalno e :-D
You better keep it for yourself and keep your mouth shut!
Интересно е како низ историјата, поддржувачите на одредени идеали ги истиснуваат делата направени од некои други со поразлична идеолошка определба.
Пример во екс СФРЈ, делата на партизаните во времето на втората светска војна биле оние кои што цел народ ги славел, додека случувањата од претходниот век, биле оставени во заборав.
Во денешна Македонија, се слави се останато, освен делата на партизаните кои за некоја година мислам дека и за воени злосторници ќе почнат да ги сметаат.
А рајава како им се заповеда, така и си размислува.
Срамота е да не си ја чукнеш главата и да си речеш, па и тие луѓе гинеле за да го имаме ова што го поседуваме денес. Не мора да се осудуваат заради нивната идеологија, која и онака им била наметната како што и денеска се наметнуваат најразлични идеали.
Инспирацијава за постов ја добив случајно од филмот за Бошко Буха
Колку треба да ти биде ограничена слободата и да ти биде голема горчината спрема окупаторите, за да на толку рана возраст се решиш да застанеш зад браникот на татковината?
И во тие години и за време на Османлиите имало еден куп голобради момчиња кои ги напуштале најблиските и свесни дека ќе го загубат животот, оделе во борба со надеж дека нивните фамилии ќе имаат посветла иднина од нив.
Да беже жив дедо ми, за неколку дена ќе полнеше 94 години.
Поминаа десет години како не ги слушам неговите приказни за неговото детство. Уште од мал се борел за прехранување на својата фамилија. Втората светска војна ја затекнал како војник во ЈНА. По нападот на Германија врз Југославија, ЈНА се распуштила и дедо ми се вратил во родното село. Ама Бугарите го окупирале Велешкиот регион и го приклучиле во нивната војска, па го пратиле на служба во Ќустендил. Некое време кроеле планови за бегство, едната група избегала, но групата на дедо ми била фатена и по казна биле пратени на море во Грција за да копаат ровови. Дедо ми по занает бил молер, па место да копа ровови, молерисувал касарни...
Кон крајот на 42-ра успеал да избега во Македонија по што се приклучува на едно од четите на Партизаните во регионот на Дебар и Гостивар. Набрзо напредува во капетан на четата.
Во тоа време најголемиот крвник на Македонците во тој регион бил Џемо Хасан, ака Џемо баЉист.
Најомразениот лик на дедо ми, особено не можеше да прежали што за влакно му побегнал во селото Долно Мелничани. Некој им дојавил дека четата на дедо ми е во околината, па Џемо успеал да избега со неколку свои "телохрнители" додека останатите биле затечени од партизаните. Бегајќи кукавички од битка, Џемо ја оставил пушката и двогледот. После толку години пушката и двогледот на тој крвник, сеуште се некаде низ мојава куќа
Со пушката си играв како мал, шетав по улица со нејзе и плашев луѓе
Двогледот многу малце го памтам, само знам дека имаше некои координати кога се гледаше низ него...
Дедо ми и во 2001 на 81 година сакаше да оди во војната, а донекаде и среќен сум што сега веќе не е помеѓу живите, затоа што да знаеше каква е состојбата во државава и дека има шанси да му се стави статуа на неговиот најголем непријател, веројатно срце ќе го фатеше...
Еден куп вакви приказни ќе заминат во заборав затоа што борците од овој период се дискриминирани во сегашноста...
Инаку многу сум емотивен на некои безвезни филмови
Неверојатно како некои сцени може да ми ги насолзат очиве...
Сабајлево гледав некој филм со чудовиштето од Лох Нес и неговото другарче... Особено потресни ми се сцените со разделби помеѓу двајца пријатели или сопружници, разделбите кои значат збогум...
П.с. утре полагам, затоа сум во филозофски филм влезен
Пример во екс СФРЈ, делата на партизаните во времето на втората светска војна биле оние кои што цел народ ги славел, додека случувањата од претходниот век, биле оставени во заборав.
Во денешна Македонија, се слави се останато, освен делата на партизаните кои за некоја година мислам дека и за воени злосторници ќе почнат да ги сметаат.
А рајава како им се заповеда, така и си размислува.
Срамота е да не си ја чукнеш главата и да си речеш, па и тие луѓе гинеле за да го имаме ова што го поседуваме денес. Не мора да се осудуваат заради нивната идеологија, која и онака им била наметната како што и денеска се наметнуваат најразлични идеали.
Инспирацијава за постов ја добив случајно од филмот за Бошко Буха
Колку треба да ти биде ограничена слободата и да ти биде голема горчината спрема окупаторите, за да на толку рана возраст се решиш да застанеш зад браникот на татковината?
И во тие години и за време на Османлиите имало еден куп голобради момчиња кои ги напуштале најблиските и свесни дека ќе го загубат животот, оделе во борба со надеж дека нивните фамилии ќе имаат посветла иднина од нив.
Да беже жив дедо ми, за неколку дена ќе полнеше 94 години.
Поминаа десет години како не ги слушам неговите приказни за неговото детство. Уште од мал се борел за прехранување на својата фамилија. Втората светска војна ја затекнал како војник во ЈНА. По нападот на Германија врз Југославија, ЈНА се распуштила и дедо ми се вратил во родното село. Ама Бугарите го окупирале Велешкиот регион и го приклучиле во нивната војска, па го пратиле на служба во Ќустендил. Некое време кроеле планови за бегство, едната група избегала, но групата на дедо ми била фатена и по казна биле пратени на море во Грција за да копаат ровови. Дедо ми по занает бил молер, па место да копа ровови, молерисувал касарни...
Кон крајот на 42-ра успеал да избега во Македонија по што се приклучува на едно од четите на Партизаните во регионот на Дебар и Гостивар. Набрзо напредува во капетан на четата.
Во тоа време најголемиот крвник на Македонците во тој регион бил Џемо Хасан, ака Џемо баЉист.
Најомразениот лик на дедо ми, особено не можеше да прежали што за влакно му побегнал во селото Долно Мелничани. Некој им дојавил дека четата на дедо ми е во околината, па Џемо успеал да избега со неколку свои "телохрнители" додека останатите биле затечени од партизаните. Бегајќи кукавички од битка, Џемо ја оставил пушката и двогледот. После толку години пушката и двогледот на тој крвник, сеуште се некаде низ мојава куќа
Со пушката си играв како мал, шетав по улица со нејзе и плашев луѓе
Двогледот многу малце го памтам, само знам дека имаше некои координати кога се гледаше низ него...
Дедо ми и во 2001 на 81 година сакаше да оди во војната, а донекаде и среќен сум што сега веќе не е помеѓу живите, затоа што да знаеше каква е состојбата во државава и дека има шанси да му се стави статуа на неговиот најголем непријател, веројатно срце ќе го фатеше...
Еден куп вакви приказни ќе заминат во заборав затоа што борците од овој период се дискриминирани во сегашноста...
Инаку многу сум емотивен на некои безвезни филмови
Неверојатно како некои сцени може да ми ги насолзат очиве...
Сабајлево гледав некој филм со чудовиштето од Лох Нес и неговото другарче... Особено потресни ми се сцените со разделби помеѓу двајца пријатели или сопружници, разделбите кои значат збогум...
П.с. утре полагам, затоа сум во филозофски филм влезен
Natural-girl
Morphine
- Член од
- 16 октомври 2007
- Мислења
- 3.462
- Поени од реакции
- 5.246
Што и да правам, постојано размислувам дали и како би му пречело тоа некому, дали би се побунил и како да го избегнам тоа.
Интересно е како луѓе кои ти се блиски си го земаат правото да ти викаат за било што од типот на паѓање на твое колаченце на паркет. Ситници од типот затварање на врати при било какво минување, неоставање било какви предмети никаде итн.
На работа слично, едвај се чека некој новајлија ко мене за да се покаже некој пред себе како е моќен и позапознаен со работите, наместо да те подучи на било што (од кое не би добил ништо, па затоа не го прави).
У принцип луѓето си имаат поделено: кон овие ќе бидам фин пошо зависам од нив, кон оние помалце-захтевните ќе бидам фин како против-тежа да не испаднам лоша личност ако се рачуна само мојот однос кон третите, кон третите - ќе ги оговарам и хејтам пошо (на пример) они не ми кажале некад здраво (не ме лајкаат, готово) или онака, не ми се свиѓаат од икс-та причина.
За да успееш, треба да ги игнорираш се` од погоре напишаното (сите тие негативни обвинувања и оговарања меѓу сите тие накострешени луѓе во капитализам), и да се посветиш на тоа колку ги почитуваш за особините кои мораш да пробаш да им ги најдеш (најчесто од типот "добро работи, има познавања, вештини, знае да се координира со работа/деца/социјален живот...тоа заслужува почит пошо еве јас го немам сеуште стекнато а сигурно е тешко ") и да бидеш фин кон нив.
Затоа што така функционира човештвово, стриктно по реципроцитет, а не по некое внатрешно чувство за праведност. "Ако си фин кон мене, ќе пробам да бидам и јас кон тебе (сепак зависно од тоа и колку зависам од тебе). "
Иам изгубено верба во луѓето уште од пред некое време, а со тоа, некако се` има помалку смисла.
Не е толку проблемот со глупост, ненамерност, површност, малограѓанштина и слични особини, туку иам изгубено верба дека рандом човек ќе биде човек.
Дека ќе ме почитува како човечко суштество со свои желби и потреби, ако не зависи од мене
Дека ако ми стане блиска личност, нема да почне да ми "попува" (сигурно зборување, као демек факти дава) базирано на особини кои само делумно ги имам, како една страна од лист.
Ако ми стане блиска другарка дека нема да се споредува со мене (по-ваква, по-онаква) или да се поистоветува со мене (да сака да фураме "two girls taking pictures, girl power, wow"), да ми љубомори на било кој начин, или да ми соли памет.
За жал (сериозно), стварно немам интерес за она што се дава на тв радио и во центарскиве кафичи (талент шоуа, глупи серии, бијонсе музика, чекирања, фенсања), така што мала е веројатноста да си најдам бфф.
Искрено, неам ни време за тоа, а очигледно и младиве немаат време за ништо. Има бесплатни филмски проекции, после кои следуваат дискусии, како и бесплатни театарски претстави. Бројката е стално 10-20 души, а сето тоа е транспарентно јавно објавено за широката публика. Каде се младиве уствари? Мене на пример ме пука "средовечна криза" (ван споредба сум де), па сепак наоѓам време/енергија за тоа, а другите, млади и полетни ?
Интересно е како луѓе кои ти се блиски си го земаат правото да ти викаат за било што од типот на паѓање на твое колаченце на паркет. Ситници од типот затварање на врати при било какво минување, неоставање било какви предмети никаде итн.
На работа слично, едвај се чека некој новајлија ко мене за да се покаже некој пред себе како е моќен и позапознаен со работите, наместо да те подучи на било што (од кое не би добил ништо, па затоа не го прави).
У принцип луѓето си имаат поделено: кон овие ќе бидам фин пошо зависам од нив, кон оние помалце-захтевните ќе бидам фин како против-тежа да не испаднам лоша личност ако се рачуна само мојот однос кон третите, кон третите - ќе ги оговарам и хејтам пошо (на пример) они не ми кажале некад здраво (не ме лајкаат, готово) или онака, не ми се свиѓаат од икс-та причина.
За да успееш, треба да ги игнорираш се` од погоре напишаното (сите тие негативни обвинувања и оговарања меѓу сите тие накострешени луѓе во капитализам), и да се посветиш на тоа колку ги почитуваш за особините кои мораш да пробаш да им ги најдеш (најчесто од типот "добро работи, има познавања, вештини, знае да се координира со работа/деца/социјален живот...тоа заслужува почит пошо еве јас го немам сеуште стекнато а сигурно е тешко ") и да бидеш фин кон нив.
Затоа што така функционира човештвово, стриктно по реципроцитет, а не по некое внатрешно чувство за праведност. "Ако си фин кон мене, ќе пробам да бидам и јас кон тебе (сепак зависно од тоа и колку зависам од тебе). "
Иам изгубено верба во луѓето уште од пред некое време, а со тоа, некако се` има помалку смисла.
Не е толку проблемот со глупост, ненамерност, површност, малограѓанштина и слични особини, туку иам изгубено верба дека рандом човек ќе биде човек.
Дека ќе ме почитува како човечко суштество со свои желби и потреби, ако не зависи од мене
Дека ако ми стане блиска личност, нема да почне да ми "попува" (сигурно зборување, као демек факти дава) базирано на особини кои само делумно ги имам, како една страна од лист.
Ако ми стане блиска другарка дека нема да се споредува со мене (по-ваква, по-онаква) или да се поистоветува со мене (да сака да фураме "two girls taking pictures, girl power, wow"), да ми љубомори на било кој начин, или да ми соли памет.
За жал (сериозно), стварно немам интерес за она што се дава на тв радио и во центарскиве кафичи (талент шоуа, глупи серии, бијонсе музика, чекирања, фенсања), така што мала е веројатноста да си најдам бфф.
Искрено, неам ни време за тоа, а очигледно и младиве немаат време за ништо. Има бесплатни филмски проекции, после кои следуваат дискусии, како и бесплатни театарски претстави. Бројката е стално 10-20 души, а сето тоа е транспарентно јавно објавено за широката публика. Каде се младиве уствари? Мене на пример ме пука "средовечна криза" (ван споредба сум де), па сепак наоѓам време/енергија за тоа, а другите, млади и полетни ?
Anco
За солун ДА, ЗА срем НЕ
Партизани.... о партизани
можеби не сте знаеле, има од цела Југославија 7 наодни херои-пионери ( деца од 12,14,15,16 години)
а од тие седум-тројца храбри млади борци се од Македонија.
можеби не сте знаеле, има од цела Југославија 7 наодни херои-пионери ( деца од 12,14,15,16 години)
а од тие седум-тројца храбри млади борци се од Македонија.
W
Werther
Гостин
- Статус