Драга Кајгана

Статус
Затворена за нови мислења.
Де,

Го знаеш она чувствоно кога те скокота целиот граден кош и сакаш да рипнеш од сопственото тело, едно глупаво чувство, како да ти се развлекува душата или како да си изел премногу благо ?

Е, епа последниве 3 месеци.
 
Драг Дедо Мраз,
Ако го читаш ова те молам за идната година да ми донесеш повеќе трпение. Не барам ништо друго.
Фала однапред.

П.С: Ако не може трпение, тогаш нешто вакво:
188818_ts.jpg
 
Прашање е, дали да пијам ред бул или да си легнам....:confused:
 
Навистина студи и навистина китат низ градов.
Од еуфорија, имаме само желба за еу и лоши фори. И тоа неискористени. Ми личи дека нареднава година ќе биде уште побучна од претходната. Ќе си гаиме некои очекувања, ќе правиме анализи, ќе сонуваме уште посилно, со ширум затворени очи, но ќе има многу "Ама" во воздухот. Некои наши, недораснати пречки и веројатно, многу веројатно, стравови.

Слушам албум на NIN, Ghosts. Во него има збир на неколку илјадници години сеќавања за нешто што интимно не’ врзува сите нас, како луѓе, како емоции кои се валкаат во сопствениот добробит и злобит. Како да ни е нејасно што сме, си аморфираме низ живеачката, па се чудиме кога нешто избрусено ќе ни се појави на патот. Единица мерка за немоќ.
Денес би сакала да седам, ама само да седам во друштво на David Sylvian, Brian Eno и Brendan Perry. И да впивам сон, сон, сон по сон. Да учам за себеси и другите преку обични нешта. Звуци, височини, сфаќања. Не сме сами, а сами сакаме да избираме. Нешто повеќе од туршија, слава, пагански верувања и солзи на првото губење.

Само сум уморна, кога се будам со распарчена реалност поради некои мои глупави постапки, сфаќам дека ми треба да си се самоопеам и да завршам со тоа. Да си набавам добра доза чоколада или пакетче со кое ќе си ја почастам детската аура во себе и така ќе се засолнам од трулотијата. Не дека и јас немам трули делови, ехеее. Ама и тоа паѓа, се рас-паѓа, некако, те потсетува кој си.
Деновиве сум окупирана со потребата за надградба и како да избегнам во широк лак живот на раб. Некако, тешко е. Самоиницијативните желби и потреби се грозен камшик врз суетата и егото, а јас тоа имам, поприлично нескротливо. Па некако намалувам, како процедување низ цедалка. Се обидувам, да стапам во контакт, што се вели. Реалноста, е заглавен патент, понекогаш. И си велам. Ми се молчи со тебе. Ми се бидува жена, примерок. Скриена во некое наше, создадено патување, во кое нема број, нема перон, нема станица. Има само патување. Баш сакав да ти кажам дека кога ќе се вратиш, ќе имаме план, листа на очекувања и можности кои ќе треба да ги сведеме на заедништвување. На гушкање како пингвини скриени од снег.
Вторник на протони. На ветер и бетер. Накитени улици со пусти сеќавања.
Гледаш, а не догледуваш, како и секоја трансформација што ти проблеснува пред очи, а ти фаќаш само сенки, како на театар од хартија.
Љута, со Љ. Како и Љубовна со Љ. Двете антиномии што создаваат свет. И забрани за пристапување до одредени агли од себеси.

Ете, денес, можеби зошто е десети во месецот, па ме фаќаат нервози и неврози дека сум лицемерка. Во служба на капитализмот, за нови чевли, за добар парфем.
А само сакам да се побунам, победам, не знам како. Стратегија и игра. Ех, мој Хулио, да знаеш само во колку игри сме заплеткани!

М.
 
Драга ...

нема да ме чуди ако на прашањето "Ќе идеме во театар?" ми одговорат со "Леле немам пари, штедам за нова година".
Интелектуалци.
 
Драга, се разболев и јас и тоа после неполн месец. Незнам како ќе ја минам зимава :mad:
 
Драга Кајгана.

Денеска се уклучив на фејсбук и кајгана, и сфатив дека има OVERHAUL фанови на Бамбер Бриџ. I can't believe what I've started. Се осеќам ко да сум креирал империја :D
 
Статус
Затворена за нови мислења.

Kajgana Shop

Back
На врв Bottom