Passed down to you...
Чувството кога последните денови не си ни-за-што, кога патувањето ти трае пократко од очекуваното, кога стигнуваш дома, едноставно ги фрлаш куферите и се џапнуваш в постела, кога сакаш да кажеш „ми недостасуваше“ ама немаш повратен одговор (пошо нели, тоа е кревет и перница), коа ќе се отрезниш од испиено вино после бурна вечер... И коа ќе речеш, ма дај гонете ми се у курац, сакам да поќутам малку.
Дома. Беше пред месец и кусур како вчера. Не би го нарекол како постојано прибежиште поради мојот немирен дух на трагањето на промени, но би го нарекол како сигурно прибежиште. Во дадениов момент ми е повеќе од потребно.
Летово беше празно се` на се`. Можда поради слабата сезона. Ќе да е тоа. Или па научен од минатото лето каде коцките не можеа подобро да се вклопат. Не дека кукам. Ама доста празни одови имаше летово. А можеше перфектно да биде. Али шта чеш. Битното е имаше еден вид на претумбации на периоди. Душевна храна во изобилие. И ко шо вика Суси во еден предновогодишен пост као демек праење планови за промена. Која црна промена бе, робови на нештата постануваме лека полека. Но ќе видиме. Не ветувам.
Црногорците оваа година може фино лепо да си земат охридско државјанство. Бар оние кои работат по шалтери. Такса за ова, такса за она, струи, сим картички, евро по евро и ете ти туризам на ниво дивљи запад.
Стоки.
А вода не можат саглам да дотераат. Башка нозе им се пресекоа од 2-3 грмотевици и еден поебан трансформатор. Пали гаси, кажди ден - ко шо викаат русиштана на плажа. Тоа е. Ме разочараа.
So says Saladin..