Ya know, me again..
Ја доцедив последната цигара по пат накај дома, онака класика шема, кафе, екипа, бош музика (ова во последно се дешава -_- ) некој глупи муабети и, незнам ме перна нешто...
Не е сеедно ко ќе си заебаниот, поточно не, некој други се е*ат а ти труден си останал, некој тебе те оставил, без разлика што си знаел дека одамна се е готово, уствари можда и пред да почне било готово. Таа личност на која некогаш си се посветил одма ти нашла замена, а ти седиш ко замаен...Штознам, имав некоја инспирација да направам нешто, да напишам, да нацртам, се се изгуби одеднаш појма неам, често се дешава... некој црни мисли (ебати болниот ум ебати)... Успат, начекав на темата за поинаквата мак топ листа на музика Smut, Мемоарите на скршениот човек, остај се пронајдов одма во името на албумот, да не зборам за песните... редно беше да го заменам Sadistik малце. Стварно, зошто никогаш незнам што со мене, зошто се нешто што сакам ми се дешава, нешто што го сакам во моментот, кога ќе се свестам, кога ќе помине еуфоријата си велам : Dafuq man, what r u doin? stahp! али отишло, биднало, нема назад и ти станува навика, секогаш исто, рекурзивна монотонија, а уствари не е монотонија, само изгледа така, грешките ти се монотони... Се мислам кога ќе завршам на некое јаже преку греда? Неее ме мавале и такви филмови, ионака знам дека неам баш многу време али нема тоа да го направам, јак карактер ау (oh yeah, пред сите, да , сам, во темница, далеку од то)... А шо ја те замарам? само ти го полнам HDD-то на серверот со моето кукање, ај отидов да си ја рокам главата од ѕид пак, можда да излезам пак надвор да си седам на скали и да не прам ништо... ама баш ништо
Over and out!