Денес ќе се истурат облациве.
Знаеш на што ме потсетуваат овие денови бе?, кога бев мал идевме редовно во Преспа на овој датум, ќе те разбудат сабајле у 4 и фаќаме патот, цел пат вртевме една иста песна и правевме мал милион паузи за сладолед уз пат.
Се спушташ надоле во тие преубави предели, конечно ќе пристигнеме целите измачкани од сладоледот и ајварот од прошлава година и директно во езерово, по цел ден се киснеме, ќе не викнат да каснеме нешто и пак назад во вода, мајкиве викаат по нас, татковциве остај мори детево нека стекнува имунитет ништо не му е.
И времево секогаш ко за беља таму после пладне ќе се наоблачеше, мајкиве пак паники, татковците веќе фатени од пивото, остај ги бе жено, а нас прстиве веќе ни беа набабрени од водава, табаниве изгребани од камењава, образиве зацрвенети од Сонцево, но ајде нека не сопре некој!
После некое време крупни капки дождец, пролетен дождец, водава ко за чудо уште потопла, е тогаш веќе жива сила не не вадеше од водава, за некоја минута се се смирува и сонцево пак изгрева, во воздухот се шири некој специфичен мирис, дал је озон, дал е утепана трева, јебем ли га, али стануваш со тек на време зависен од аромата.
Така денес, сакам да се истури, облациве нека не жалат ни една капка, во чест на добрите времиња и ликовите што ги нема...
