Во принцип не но ако забележам дека тоа е провокација директно насочена кон мене не можам да се воздржам.тогаш реагирам без да ми се обратат или без да бидам прашана како што гласи темава.Во други случаеви не го правам тоа.
uffff kolku patii..duri i nekogas razmisluvam i krivo mi e... posebno vo skolo na sekoe prasanje odgovaram..normalno so e nadvor od programata...ednas klasniot nesto prasuvase edno devojce i jas pametna nesto se prvam-odgovaram i mi vika-ej pa dobro ti advokat li si i???- i nekoe vreme advokatot me vikaja:kesa::kesa:
уф мн често знам да го направам тоа. во секоја манџа пипер ставам и после ќе наебам. па ќе наебам кога сама си барам...сакам да си кажам се што мислам и си кажувам
прашана или непрашана кога нешто ќе ме испровоцира да го искажам моето мислење го кажувам јасно и гласно, не ме засега воопшто тоа дали ќе ме праша или не, ако јас чекам да ме прашаат устата ќе ми зарѓа од ќутење како рекол Гоце Делчев светот го гледам како кулутрен натпревар на наордите, баш така поготово денес, секој се труди до израз да додје и да се бори за тоа, се е како еден вид натпревар, се натпреваруваш иако не си натпреварувачки настроен, патем секој има право на дискусија, дебатирање јавно искажување на мислење.
Најчесто порано на часови се убацував ко џокер у покер.Па за во друштво да не праиме муабет.
Со тек на време почнав да ги гледам подруго работите и почнав да не се замарам со сите кој што како кажал така натаму.
Сеа многу ретко се убацувам така скоро ич.:smir:
Често, и исто толку често сум поминувал лошо а и сум поминувал максимално перфектно од причина што кога отворам уста да кажам нешто кое и само ми излетува истото е некој факт или нешто интересно што малкумина го од присутните го знаеле или едноставно дополнувам... глупа навика е но сепак, неможам да го задржам
Понекогаш се случува да неможам да се воздржам, колку и да се трудам, нешто е посилно од мене и не ми дозволува да преќутам. А во ситуација кога е споменато моето име, и тоа како се вклучувам во муабетот:helou:
Сега морам да молчам повеќе,да речеме таква е ситуацијата.
Иако молчењето и држење на се,во мене,носи ептен негативни последици-кога ке се собере се,тогаш прашана или не,ќе испукам се што сум држела во мене.
Џабе што не реагирам непрашана.
Не некое упикување, нешто што сите ги вади од кожа, туку со граница реагирање. Не ми е некоја навика, можам да преќутам, ама сепак зависи во какво друштво сум. Да знам дали ќе го прифатат тоа ко нешто позитивно, или ко негативно упикување.
Оваа страница користи колачиња за персонализирање на содржината. Со продолжување на користењето, се согласувате со нашата политика за користење колачиња.