Blackout
An emotional retard
- Член од
- 14 мај 2009
- Мислења
- 1.690
- Поени од реакции
- 451
Јес да смартес е на темава, ама ќе си дозволам да реплицирам. Кога партнерот ќе добие желба да праша во недоверба каде е дечко и/девојка му, треба веднаш да се праша прво себе дали е нормален. Ако констатира дека е и има основа да се запраша каде е тој/таа, тогаш треба и да ја остави.
Врската е базирана на доверба секако, ама доверба се гради, не паѓа од небо. Вистински посветен на врската партнер никогаш нема да дозволи другиот да има потреба да праша или исконтролира. Самиот кажува каде оди, што прави. Ако треба да прашам, значи ме изневерува, simple as that. Можеби не во моментот, ама чим има потреба нешто да ми скрие, кај и да е...
Е морам да се вмешам. Не се согласувам целосно со тебе.
Мене лично ми е потребна слобода и не сакам да поднесувам извештај за моите дневни активности. Има некои работи кои без разлика колку се банални сакам да ги задржам за себе.
И што ако не сум кажала каде сум била испадната половина попладне? Тоа треба да биде сомнеж дека јас го изневерувам партнерот? Дека му правам нешто зад грб?
Точно е дека довербата се гради но треба да имаш толеранција и желба да ја стекнеш. Доколку јас чуствувам притисок дека треба да се правдам за тоа каде и со кого излегувам би имало само спротивен ефект врз мене и уште помалку ке имам желба да кажувам такви информации.
Па не ми останува да мислам нешто друго освен дека доколку јас не сакам да ми го прават ова, тогаш не би требало да го применувам врз некој друг.
И на крај немам ни потреба од тоа. Доколку сака некој да биде со мене, ке биде.Доколку не сака, ништо со сила не можам да направам. А пак доколку сака да ме изневери не верувам дека било какви контроли би помогнале за да го спречам, па не би трошела енергија на такви методи.

