Раскината долга врска уште во 2008, за да станам куче без ланец на почеток на 2009. Месеци на лутина, себекаење, глупавост од сопственото слепило и страв можеби, преиспитувања, промискуитет, досада и многу поглавја засекогаш затворени. О, колку сум среќна што тоа конечно заврши!
Некаде месец мај... Интензивно подговтвување испити, и ете ти го Тој. Ме фати на позерска фора, али не дека ми пречеше. Не бев спремна да сакам нити ми требаа емоции, најмалку после 5 години глумење лудило. И се случи, едноставно... Го фатив пролетно, цело лето се радував и ми беше гајле дали сум во Берово или Бора Бора, битно бев со него.
Со факултетот си терав сосема ок, со тоа што ентузијазмот спласна и се уште не ми е јасно како го имам истиот просек. Со некои колеги се одалечив, што е лошо, но од друга страна, веќе ќе тераме свој живот и нема кукање околу тоа. Секогаш можеме да излеземе на кафе за нештата да не бидат трагични.
Со моите жени имавме моменти за паметење, што родендени, што собиранки, позитивни и негативни нешта во нивниот а и мојот живот, последици....
Дома - исто, кубурење, дрдорење, ништо ново.
Маракана цела 2009, на почеток јако и добро, сега понестабилно, но нејсе, мора да има и такви моменти.
Чат пат во кафулиња, летна шема со Охрид и Струга се свиреше, пиење и пеење во кола накрцана со инструменти, одлични проводи...
Љубов, задоволство и растење е 2009ва... Се надевам и 2010 ќе е ваква.
Мини инфекција на уринарен тракт, опаѓање на косата (од стрес, хел јеа!), за да го регулирам и тоа, зошто, нели од здравјето поважно нема! Соработка со сликарка воедно и другарка и првото поетско деби на нејзината изложба.... Уште една соработка за која допрва, се надевам ќе зборувам...
Мојот прв роденден без траурно чувство беше овој, 22риот. Хавана, пиење, прекрасни подароци и најубавата љубовна посвета во еден албум со фотографии. Просто да не веруваш како вртоглаво се смени се’ на подобро.
Не знам кому да се заблагодарам што вака протече годинава.
Себеси не можам.
Благодарам нека е до Некој.