Животот е минлив, делата остануваат!
Кога времето забрзано го има својот тек, секој миг останува запишан во просторот, како доказ дека животот е таинствениот писар на нештата. Нештата, се секогаш непредвидливи, како водостојот на големата река на случувањата што секогаш забрзано и немирно ги брануваат своите мигови. Токму тие- нештата се она што по нас останува, она по што не паметат, она по што го добиваме своето место под сонцето.
Можеби најдобар начин да се биде запазен е да се следи примерот на Мајка Тереза:
„Ако правиш добро, тоа ќе си го припишеш на своите себични цели. Не е важно, прави добро.“
„Ако направиш денес добро, тоа утре ќе биде заборавено. Не е важно, биди искрен“
Искреноста и чесноста ќе те направат ранлив. Не е важно, создавај. Важно е дека само доколку упорно, истрајно и трпеливо чекориме по патот кој сме си го зацртале, можеме да очекуваме успех, можеме да се надеваме дека еден ден ќе стигнеме на целта. А секој пат има свои препреки кои треба да се совладаат, работи кои треба да се погазат, нешта над кои ние самите треба да се издигнеме. Ништо не е совршено, ниту пак идеално, меѓутоа може да испадне онака како што ние го замислуваме. Животот е “процес” кој не треба да се проживее или да се преживее туку напротив да се живее.
Знаете, за една ѕвезда не е важно колку силно ќе свети,туку колкава трага ќе остави зад себе. Па така е и за нас, луѓето. Бидејќи секој од нас сака да биде познат по нешто, сака да биде запамтен, за нашите потомци да бидат горди на нашето постоење.
Не секогаш, е секој успешен во тоа, во создавањето, но сепак вреди да се проба, ако е тоа за наше добро, за доброто на луѓето кои ги сакаме и почитуваме.
Денес во овој брз, бесчуствителен свет “најтешка” работа е да чуствуваш, а да чуствуваш значи дека даваш. Можеби не даваш нешто материјално, нешто што “свети” меѓутоа даваш дел од себе, а тоа нема цена. Уште подобро кога за тоа што го даваш од себе, не бараш ништо за возврат, а сепак си среќен, бидејќи правиш некој да се чуствува убаво, среќно, почитувано, а тоа не се заборава. Впрочем се памети.
Токму поради сето ова, и додека сме се уште мали, полни со животен елан да создаваме подобар живот за нас, за оние по нас. Светот ни останува нам на младите, па зашто тогаш да не го направиме подобро место за живеење, за нас, нашите деца, внуци... Секој по малку да се потруди, да вложи, да даде бидејќи ние сме неговата движечка сила, успехот нема да изостане, впрочем успехот е неизбежен. А тоа ќе се случи тогаш кога ќе сфатиме дека: “Откако животот ќе помине не останува тоа што сме го собрале, туку она што сме им го оставиле на другите.” ... и на крај по нашиот живот, единственото што останува се нашите дела!