- Член од
- 16 јануари 2013
- Мислења
- 4.014
- Поени од реакции
- 8.326
вила дадоа се од себе
поразот од челзи и ова со палас, се 2 утакмици кои буквално ме скршиле, ми насобраа таков гнев, у мојов живот а од аспект на гледање фудбал е нешто што го немам осетено. ми се чини дека треба да не гледам фудбал една година воопшто, за да се вратам во нормала. за да можам пак да гледам фудбал, и да уживам. моментално ако некој ме праша, фудбалот ми нема смисла. така се осеќам
Вила не даде се од себе, ниту евертон ниту никој како што даде Челзи за нас мамата да ни ја еби. Ионака нас ни беше потребна победа на Вила, тие имаа 0 удари во рамки на гол, 88 минути топката беше во полето на Вила и сосема нормален е резултатот од 4-0.
За залетувањето на Роџерс, дали е потребно да се провери како Сити игра на Етихад последниве 3 сезони, можеби не се најдобри гости но на домашен се неприкосновени, а последните 2 натпревари ги игра со Вила и со Вест Хем. Нормално дека и јас кога би бил би се залетал да бркам гол разлика затоа што е невозможно да се верува на кикс на Сити. Што е тука е, и мене ќе ми треба повеќе време за рехабилитација, едноставно Сити беше покомплетен тим оваа сезона и заслужено си освои, на сите позиции имаат по двајца врвни играчи, менаџер кој што трпеливо си ја чекаше својата шанса (кикс на Ливерпул) и си ја дочека.
За нас и оваа година мислам дека целта што беше поставена и тоа како беше надмината. Да се оствари пласман во топ4 и да се поправи нападот. Второ место и 100+ постигнати голови се и тоа како одличен резултат. За некој да биде подобар од тоа, едноставно мора да биде перфектен, а тоа за жал беа Сити. Не знам дали некогаш изгубија водство од 1 или 2-0, можеби еднаш или два пати, додека ние и при водство од 3-0 на полувреме, игравме инфаркт втори полувремиња каде што противниците стално се враќаа во игра, па благодарение на тоа што успевавме да постигнеме гол повеќе, Мињоле да брани пенал во 90 мин, од гол линија да се спасуваме противниците да промаршуваат топка при празен гол беше тоа што не одржуваше во трка за титула до последните кола. Смиреноста, стабилноста, компактноста беше тоа што нас ни фалеше за да станиме шампиони. Сепак е добро да знаеш дека има уште многу работа, уште многу докажување, уште многу трпеливост, но уште подобро е да знаеш дека има и ОГРОМЕН напредок. Сите знаеме како игра Ливерпул по трансфер периодот во Јануари 2013, тоа се неверојатни 16-тина месеци и никој не може да го успори тоа, посебно не 11 победи по ред, рекорди во постигнати голови во прво полувреме, израмнет рекорд за најдобар стрелец со можност да биде надминат, сето ова треба да биде доволно за да се победи горчината од последниве две недели. Тоа е што е, да се надеваме на уште подобри денови после септември.