wot
aloof
- Член од
- 20 мај 2008
- Мислења
- 20.155
- Поени од реакции
- 35.361
Демек не уживаш во нивните писанија?Хендикепирани лица не се жалат вака ко пушачиве.
Владе ли е Толстој ли е?
„Зошто? Сѐ ми е исто“, си велеше сам на себе гледајќи со отворени очи во темницата. „Смрт. Да, смрт. И никој од нив не знае за тоа, и не сака да знае, и не им е жал. Тие свират. Ним им е сеедно, а и тие ќе умрат. Глупаци. Јас ќе умрам порано, тие покасно, и нив ќе ги снајде истото. А тие се радуваат. Животни.“
Македонскиот Лав, Владемиреич Толстој
Иван Илич се обидува да се помири со смртта, да ја прифати, но никако не може. Се гледа во неа и ја анализира. Смртта му изгледа како единствената реална работа во неговиот живот, спрема која сите нешто кои му се случиле изгледаат потполно неважни. Се плаши од смртта и се мачи со неа. На вагата на неговиот живот му се чини дека само неколку настани го издржуваат тестот на вредноста. Таму нешто далечно во детството, таму имаше нешто со кое што може да се живее, мисли Иван Илич. И нешто од одамна закопаните идеали од студентските денови, и првото искусувување на љубовта. Сѐ друго му изгледа празно, банално и безначајно. Стравот од смртта се претвора во презир кон себе и кон сопствениот живот. Тој веќе не може да ги поднесува другите членови на сопственото семејство, посебно сопругата и ќерката, за кои неговото умирање е само еден непријатен настан кој ја руши рутината на постоењето. Единствено пријатно му е друштвото на Герасим, слугата кој се грижи за него додека овој лежи беспомошен. Му се чини дека само тој има разбирање за неговото сопствено соочување со смртта. Потешко од самата смрт му изгледа стравот кој мора да го трпи до конечниот крај.
Приказната за Иван Илич добива соодветен епилог, тој успева да се помири со смртта, и да го победи стравот од неа. Никогаш нема да дознаеме дали Толстој успеал да се помири со сопствената смртност и сопствениот крај.
Сите сличности се намерни.
"


muslinja i nigeri, ve donele u Evropa ?