Посветувањето на едното одзема време на другото. Дури и барањето работа е работа со полно работно време. Луѓето кои се убави како што кажа малечката Тинулка добиваат се` заради тој физички момент на привлечност, гледаат дека тоа функционира и го градат и надградуваат не обрнувајќи внимание на другиот дел, а и да знаат дека и тој е битен, нема да можат да се посветат комплетно и на двете, што е нормално. Само една лубеница се носи со себе.
Правење рамнотежа на едното и другото ќе доведе до просечност. Само површно човек ќе изгледа изграден на двете страни, но ако е совршено убав, не е совршено образован, изграден како личност и се` она кое ќе ја пополни внатрешноста која ти е битна.
За да биде некој “полн“ внатре како што е надвор, мора да пател во животот, а убавите луѓе не патат, тие добиваат се`. Единствени кои мислат дека убавите луѓе патат, се убавите луѓе, зашто никогаш во животот не гледаат вистинска мака која ќе им остави вистински лузни кои ќе го изградат како вистински, силен карактер. Да, сите имаат болки кои животот им ги задава, но да биде некој од внатре привлечен, мора да помине сито и решето, а тоа ретко кој го добива со убав лик.
Навлегов во небитни муабети, убавината и интелектот премногу ретко одат заедно. Ако сакаш просечни луѓе, најубав спој е просечно убав и просечно интелигентен, а ако начекаш некој кој ги има двете карактеристики, нешто крие, најверојатно има некое психолошко пореметување од типот опсесивна потреба од внимание па научил неколку реченици за освојување и оставање впечаток а учел и малку психологија за манипулирање со луѓето. Воглавно е празен внатре, емотивно и интелектуално. Бегај од тие луѓе, боље грд ама паметен, или ако можеш, убав ама глуп. Еден квалитет е подобар од ниеден (то ест два привидно).
Потребно е балансирање т.е рамнотежа помеѓу едното и другото. Ако ти таа рамнотежа ја сметаш за просечност, за некој друг тоа ќе биде премија итн. Убавината всушност е далеку нешто покомплексно. Кога веќе дискутираме на темава прво барем да дефинираме што е тоа всушност убавина.
Во различни временски периоди низ историјата поимот убавина поздразбирал различни приоритетни карактеристики. Имало периоди кога слабите жени се сметале за многу грди како денешните манекенки. Тогаш императив било убавата жена да биде пополна. Во други периоди жените се потемен тен од сончање се сметале за грди (обично тоа биле жени кои припаѓале на пониските општествени слоеви). Се сметале за убави жени, оние кои имале блед тен, по можност никогаш да не биле изложени на сонце-синоним за аристократијата. Или периоди кога само жената со долгнавесто лице се сметала за убава, оние со округло биле третирани за грди итн.... Милион примери.... И не само што под поимот убавина во историјата се поздразбирале различни карактеристики,туку и денес, во различни региони во светот под поимот убава жена или маж се поздразбираат различни карактеристики.
Значи,во погоре напишаното зборуваме за стереотипи на убавина. Овие стереотипи секогаш се наменети од привелигираните општествени слоеви, па затоа се различни.
Денес поимот за убава жена или маж во западната цивилизација (кон која се стремиме и ние) ја наметнува капиталот, односно профитот. Тоа се силните козметички,фармацевски и текстилни индустрии (конфекција)... Значи декоративна козметика односно шминка, средства за нега, парфеми, средства за подмладуањ итн. Овде се вртат милијарди и милијарди долари од кои профитираат повторно припадниците од највисоките општествени слоеви.
Што кажува сето тоа? Како да се одговори на едноставното прашање што е навистина убаво ? Односно кои луѓе навистина го заслужуваат епитетот убави ? Суштински тоа е многу едноставно и не кореспондира воопшто со наметнатите стереотипи... Убавината е во складноста, во хармонијата, во здравјето.
Психофизички здравиот човек не е деформиран, има добра циркулација со што има убава кожа, здрава и сјајна коса.Тој е сталожен, расположен, со внатрешна смиреност и ведрина. Здравјето пред се е благостојба што и дава опуштеност на личноста, а со самото тоа прави да се чувствува добро во својата кожа.Тоа ја прави привлечна и за останатите околу неа. Кај таквата личност нема пренагласеност. Значи сепак избалансираност и хармонија во се...Телото и менталниот дел се во спрега и тие секогаш имаат меѓусебно влијание.... Ако се изгуби рамнотежата доаѓа до болести, деформитети, губење на ведрината итн. Значи здравиот човек и физички и психички има здрава амбиција, добра меморија и желба да учи, да создава, да открива. Па се подразбира дека воопшто не се исклучува интелектот, афирмацијата и убавината... напротив.... Тука не зборувам за "куклите" кои цело време се онакви, какви што во моментот медиумите им наложуваат да бидат (тие го изгубиле балансот, па нормално е дека го запоставиле другиот дел, затоа и најчесто остануваат на ниво на предмет.
Убавината привлекува, меѓутоа убавината е и нешто многу покомплексно од чистиот физички изглед, шминката и гардеробата. Убавиот човек е во склад со изгледот, урамнотеженост во однесувањето, со лежерна грациозност, зрачи со оптимизам, ведрина, конструктивност....Зрачи со внатрешни доблесни содржини, педантен е, облечен и нашминкан со вкус и мерка без нападност и пренагласеност. Таквата убавина остава длабок впечаток кај секого (било приватно или службено поле). Па логично е дека таквата личност е добредојдена секаде, затоа ниту физичкото ниту психичкото не смее да се запостави.
