Го обожавав школото. Абе со душа сум чекала да почне после долгиот летен распуст, уживав во цело средно, за основно помалку сеќавања имам, ама и тогаш беше океј, само похаотично.
Кога ќе ми текне на сите заебанции на часови, допишувања со другарки, цигари на -10 надвор на мал одмор, тост на пола од „Сласт“, пиење за Св. Трифун, сите кафиња испиени во МонАми, Филип и Пијано, како и сите денови (од први до шести час

) поминати во „Бела“, препишувања на тестови, ливчиња под г`з, дошепнувања на испрашувања, расправање со професори (бунтовничења), воведување на ужасни униформи (Ребелде Веј периодот

), кецови математика, петки француски, удварањата на педофилот по философија, тресењето од страв кај Александра англиски, пријатните часови со последната ни класна Јасне, сите психо-сесии кај психологот ПопРизова (која мислеше дека имам трауми од детство пошто сум бегала од часови

), ужасни оценки на полугодие, дружби на „сепарето“ за големи одмори, спиење во 57ца насабајле прва смена, вечно успивање и стигање на трети час, собирање кај другар(к)и после часови, матура, пост-матура...
Можам вака до утре.
Се од горенаброеново (дури и негативните работи) страшно ми фалат и се би дала да го доживеам тој луд период уште еднаш и да не пораснам никогаш.
И факултетов го сакам, зошто освен бубање, исто така значи и дружба, социјализација, кафе со другарките во бифе секој ден, зезанции, шмекања, фино потрошено време наместо дремење дома, исфрустрирани професори, пореметен Стојче на Студентски Прашања, пијан тој скитникот-професор со ракијата, трачеви на кило, мрсни муабети и што све не.
Замисли да имав домашна едукација и да не идев никогаш во школо... Колку мизерен ќе ми беше животов. :nesvest: