Драга Кајгана

  • Креатор на темата Креатор на темата blue ladybug
  • Време на започнување Време на започнување
Статус
Затворена за нови мислења.
Кајги извини ама

Дедо...сречан ти дан републике :)
 
Вчера бев кај баба ми....................Обично кога одев порано во таа куќа, велев дека одам кај дедо ми, но замина стариот пред нешто повеќе од година дена па сега ја спомнувам другата половина.
Пред извесно време ја правеа операција на градата. Наводно жлезда, барем таков филм и врзавме, но некни ги носев резултатите во Битола, за подетално испитување и испадна дека е она срањето од кое луѓе секој ден умираат. И си велам, таков треба да е редот кај сите, прво старите да си одат, па и ние кога ќе дојдеме на нивна возраст и така натака, низ процесот на стареење. И седнувам онака вообичаено на една фотелја близу двоседот на кој седи таа и забележувам во еден момент како чудно ме гледа со тажен поглед кој откриваше некакви размислувања кои се вртеа низ нејзината глава. Вакво нешто порано не сум заприметил кај неа речиси никогаш. Ја прашувам-Шо прајш бабо, арна си? -Арна сум арна, ама еве два дена ме боли овде нешто кај стомаков, да не знајш шо има тука шо можи да ме боли? Ја гледам со недефиниран поглед, но не можам и не сакам да и кажам дека тоа срањето можеби се шири бавно, полека или брзо, или небитно, но се шири, затоа што подобро е без да знае, кога ќе и дојде времето за заминување, да замини.
-Не знам, од операцијата сигурно те боли на промена на времето, ама ќе ти помини- пробав да ја завртам на поарно работата.
-Е арно викаш, одам кафе да ти сварам.

Морам да напоменам дека таму го пијам најлезетското, најслатко кафе на цел свет. За да и ги сменам малку мислите ја чепнав во врска со темата за која најмногу сака да зборува. Ја чепнав за времето во кое ја преживеале граѓанската војна во Грција, со дедо ми. И кажав дека имам напишано само 6 страници од новата книга за која на стариот му ветив дека ќе ја завршам во два наврати, еднаш кога го снимав во јануари со помош на телефонот дури ја раскажуваше својата сторија, друг пат, во последниот ден пред да почини, додека лежеше беспомошен на креветот и со последните сили продолжуваше да раскажува од онаму каде што застанавме 3 месеци претходно.........

Го ставив повторно телефонот на едниот крај од креветот веднаш до неа, го вклучив рекордерот и почнав да ја испрашувам, а таа да ми раскажува и раскажува. Морам да признам дека е послаб раскажувач од дедо ми, а тоа веројатно се должи на послабото образование низ кое има поминато, но без разлика на сето тоа уживав во секој момент дури ја слушав, уживав во сите изречени зборови, дури и во оние кои беа кажани на некое егејско наречје за кои абер немам што значат. Ја гледав со целосно внимание, и се обидував да го меморирам моментот, затоа што знам дека некогаш истиот ќе ми недостига. Гледав во таа стара глава превиена со шамија, во тие вилици кои без да запрат се движеа горе-долу, во гестукалацијата со рацето, перцепирав работи на кои не сум обрнал внимание речиси никогаш. Два часа летнаа секавично без да приметам. Дури тогаш вистински го осетив луксузот кој го имам, луксуз за кој никогаш претходно и не сум размислил, барем не толку длабински, ниту сум ја оценил целосно неговата вредност. Онаа привилегија да се има баба......

На крај се поздравив и заминав, со помислата дека успешно сум го сокрил доаѓањето на нејзиниот крај преку замрсување на вистината.............но длабоко во себе чувствувам како да старата е свесна за се' што се случува и дека погледот кој ми го упати, не беше ништо поразличен од мојот.......
 
Последно уредено:
Meh

B3oYMp3CcAAjl4T.jpg
 
Коментар триста триес три

Тема Драа Кајгана
Фчудоневидено ми се деси суптилна мелахонија. Лајк : D
Eи никој не би тролаја да збори на дијалект, тролање ти е од зајнат, дијалект ти е од што сакаш
А кој кур коментатори навиваф за Работнички како да е репрезентација, знае се,клубски спорт, објективност.Тој му е работа.Ебати ќорави у мтв
А и чу дека ѓавол не се женија, зшто чуја инцес е забранет. Жене су му сестре :icon_mrgr:
 
Кеј,

Ќе ти пишев за моментот у кафана со татко ми и ракијата, ама по постот на Турви ми дојде да ти кажам колку е бесценето да имаш баба и дедо. И двајцата ги загубив во рок од десет дена и двајцата ми недостигаат премногу. Фалат ептен. Дури и нивните муабети за тоа како морам да се мажам и што чекам, стара мома ќе сум била, ми недостигаат, иако тогаш кога ми зборуваа ме нервираа. Сега ми фалат непроценливо многу, посакувам да ги гушнам и да не ги пуштам од гушкање никогаш. Дури и времето кое сум го поминала со нив сега некако ми е малку. Повеќе никогаш нема да ги чујам муабетите како било во нивно време, како се запознале на игранка, каков им бил животот последниве педесет и кусур години. Секое одење дома е празно, нема никој повеќе во куќата во која пораснав. Нема живост повеќе таму, секој поминат момент е самотија. Немаш со кого да размениш ни збор, нема кој да те чека од излегување, да те буди на сабајле, нема кој да ти испржи пишии за појадок или да ти купи топли ѓевречиња јадени во прилог со најубавото домашно кисело млеко. Нема повеќе и нема да има никогаш понатаму. Живот Кеј, некогаш имаме се, некогаш губиме многу. А јас не бев свесна колку изгубив годинава. Мислам и оти уште не сум. Почивајте во мир. Ве сакам. Т.
 
Едвај чекам да дојде нова година. Не поради тоа новогодишно лудило, туку поради тоа што ќе имам недела дена одмор. Не можам веќе исцрпен сум. Од замор не можам ниту да спијам, низ глава гужва од мисли и лавиринт од обврски.
 
Кајганче!
Обожавам да бидам зафатена и фул со обврски, али овие два дена беа too much for me:unsure:.
Утре после којзнае колку време, нема да се будам со алармот :X3:.
 
Стапува на сцена прашањето: Каде за нова година? Прашање кое ме нервира, знам дека не сум единствен на кој НГ ништо не му значи (освен нов предизвик за изгледани филмови и прочитани книги :D ), но знам оти сум еден од 2та% мои врсници кои НГ не ги интересира уопште. Сите напалени, шо ќе пиеле, шо ќе јаделе. Се собравме фудбал да гледаме они за НГ зборуваат. Обичен ден, како и сите други, ама нели дружбата е битна.

Успут, постот на турви е закон (y) .

Бесценето е кога надвор истура, а јас внатре под јорганот и ти го пишувам постов. :*
 
Драга
ШО Е СО ПАРКИНГОВ ВО СКОПЈЕ БЕ ?! :mad: поефтино ќе ме фати да ја оставам сред пат, пајак да ми ја крени. Тука не сум смеел да паркирам само за станари било, таму 80 денари саат, кај ке начекаш поефтино па место нема. Море мрш, од сеа само во Штип ќе си одам.
 
Ако збориме за баби и дедовци јас ќе треба книга да напишам со 600+ страници
Моментално немам ни баби ни дедовци од ничија страна сам сум :unsure: но имав еден дедо кој беше неможам да го опишам со зборови ќе наречам дар од господ толку мил човек
Колку многу приказни ми има раскажувано кога бил во втора светска војна па кога им избегал од бугарите за да си ја види новородената ќерка па кога им се приклучил на партизаните во 1943 каде што во таа крвава војна го загубил својот брат кој само 5 дена бил во партизаните во Кичево загинал незнаеме каде е неговиот гроб(масовна гробница?)ми ги кажуваше настаните од овој период кога бил во војната ама никогаш не ги довршуваше секогаш се прашував зашто ама сега кога ќе размислам го сваќам несака да се потсеќа на тие крвави денови ама тогаш бев помал и не разбирав толку многу
Многу малку време поминав со дедо ми само 9 години ама тие 9 ќе ги памтам целиот мој живот толку интерeсни моменти наместо тој и татко ми да ме чувале јас нив сум ги пазел додека тие спиеле :icon_lol:
Во ноември 2008 дедо ми додека цепел дрва парче од дрво удрило директно во неговата нога човекот на никој не кажал не сакал да не секирал ништо не му било но ногата многу му отекла па да дојде до тромбоза ние касно дознавме и здравјето на дедо ми почна да се влошува јас бев спремен во случај ако дедо ми го замине од светот па секогаш му викав Те сакам дедо многу ми е криво зошто до последен ден се држеше
Дојде и тој ден беше околу 1 часот по полноќ ја случајно станав по вода и го видов дедо ми така си лежи го поѕирнав од врата и го викнав татко ми да види дали е добар тој не беше се бореше за воздух викнавме брза помош мене ме прибраа кај мене во соба јас ѕиркав по малку од вратата додека татко ми ја чекаше брзата помош мајка ми го држеше за неговото старо раче тој се обидел да и каже нешто на мајка ми но мајка ми го му рекла да не се мачи мене кога го гледав така дедо ми срцето ми се кршеше сакав да излезам и да го гушнам за последен пат ама знаев дека тоа ќе го растажи уште повеќе дојде и брзата помош но јас ете знаев дека дедо ми нема да остане со нас и така беше само што прегледаа тие константираа смрт во тој момент кога докторката рече неможевме ништо да сториме нека му е лесна земја тогаш срцето ми се скрши а уште повеќе ме здоболе тоа дека не му кажав те сакам или да го прегрнам со тоа сеуште неможам сеуште да се помирам нема никогаш да го заборавам мојот мил дедо кој во чест на него го носам неговото име доста време живееше 90 години дури и многу
Еххх да можев да го вратам назад ама тоа е тоа нема враќање од таму каде што е тој ама знам дека ме гледа и дека е сакаде е со мене
 
Последно уредено:
Драга,

Оти морам да се филмам во тие глупите мотивациони писма? Бла, бла, сакам да придонесам со моето знаење во работењето на вашата фирма, бла, бла, вие сте една од најуспешните фирми, ќе ми биде огромно задоволство, бла, бла, се е тоа срање.
Вака треба да иде тоа.
Јас сакам пари. Мене ми требаат пари. Мотивација за да работам 8 саати на ден, а и повеќе, ми се парите. Парите ми носат независност. Таа независност ме прави да не се осеќам ко паразит и да сум задоволна од себеси. Помогнете ми да се осеќам исполнето! :love:
Никогаш не сум имала дипломатска жичка, нити знам да мачкам и да вртам и да кажувам тоа што некој сака да го слушне. I am never gonna make it. :(
 
Статус
Затворена за нови мислења.

Kajgana Shop

Back
На врв Bottom