Сликата од постот на Ацид во една друга тема ме врати назад во детството
Ние кога биравме кој да жмури, правевме ком-па-ни-ја по тројца, така што, се почнува со тројцата најстари, па во секој нареден круг влегува оној што е нареден според возраста

Намештањка, за најмалите да имаат најголеми шанси за да жмурат. Пошто бев еден од постарите, најчесто и најстар, ептен ретко се случуваше да жмурам од прва
Броевме од 1 до 20 или од 5 до 100, на кого му беше полесно

Ретко го правевме делот со бирање на прстите, за дали да брои до 100,200, 300, 400 или 500, ама кога го правевме, имавме и додатен дел. Те маваат со тупаници (не многу јако) по грб додека си свртен со грб и ти викаат брзо-споро-брзо-споро и треба да кажеш стоп за да видиш што ќе ти падне

Најголеми местенки паѓаа тука, ако ти прави некој што ти е добар другар, ондак ти се паѓа да броиш од 5 до 100 брзо (ни 5 секунди немаат за да се скријат, пошто ги иговараш само првите букви од зборот

), а ако не си омилен во друштвото задолжително ти паѓа да броиш споро до 500
Кај нас скоро секогаш за почеток жмуреше најмалиот. Притоа, ако некој се приклучеше отпосле, тој беше оној кој жмури.
Тој податок не е споменат, ама во првите три партии беше најубаво да жмуриш, бидејќи тој што ќе биде плукнат прв, одма оди да жмури бидејќи немаше "СПАСУВАНКИ"

Е од наредните партии си го јадел стапот ако жмуриш, бидејќи треба да жмуриш до крај, бидејќи има спасуванки
Не се спомнати и некои други правила.
ЗДРВЕНА МАРИЈА - тој што жмури се залепил за бандерата (најчесто тоа ни беше место каде што се жмуреше) или се мрда највеќе во радиус од 5 метра од нејзе. Партијата станува досадна, затоа што никој не може да го плукне, бидејќи не можеш да го претрчаш,а он не се мрда и нема шанси да те најде ако не си му во близина.
ПУ ПУ - тоа ни беше нешто како тајм-аут

Одмараш некоја партија, или си отишол да јадеш, или си земал јадење и си седнал на тротоар и гнетеш дури траат партиите. Правилото беше дека секој има право да одмара максимум три партии
Во секоја жмурка имаше фаци кои ја расипуваа забавата, така наречени ИЛИЈАШИ

Кука дека не бил таму кога си го видел, или не сака да жмури па вика не играм. Во тој случај жмури тој што бил последен, ама и он вика кур ме боли, јас си жмурев, па или некој на добра воља ќе прифати да жмури или ќе се распадне жмурката, а може да дојде и до некој поголем инцидент
Кога жмуриш, викаш ТОЈ ШТО Е ЛЕВО, ДЕСНО, ПРЕД И ПОЗАДИ МЕНЕ не игра, за да нема педерско криење, Ако не си спомнал, ондак тоа правило не важи. Затоа има фаци кои додека броиш чекаат до тебе, за да видат на крај дали ќе ти текне да ги кажеш "судбоносните зборови". Ако ги кажеш, тогаш одма чим слушне трча со брзина на светлината да се скрие до најблискиот објект, во спортивно, само што отвараш очи те "плука"
ЧИТОВИ И НЕФЕРСКИ ПОТЕЗИ:
- Тој/таа што седи пу-пу ти е другар/ка и откако ќе изброиш ти кажува каде се скриле другите. Тоа го прави со шепкање, за случајно да не слушне некој од оние кои се кријат, па да почне да се дере на цел глас "Абе ајде, не играм јас, види го ХХХ се му кажа на УУУ"...
Слично го прават и некои од оние кои веќе се плукнати, ама некој измеѓу ги спасил, па не ги занима понатамошниот расплет на партијата и се слободни да "издаваат".
-Во жмурката поежлно е да има однапред утврдена граница до каде можат да се кријат играчите. Ние најчесто не утврдувавме граници, и беше дозолено да се криеш каде сакаш. Па така некој ќе отиде на километар од местото и партијата трае два саати. Кога му скурчило затоа што никој не го бара, се враќа на местото и гледа дека другите го занемариле и си продолжиле да играат, па во меѓувреме се смениле уште 15 различни луѓе кои жмуреле. Ваквите жмурки можеа да бидат и интересни кога тој што жмури не се плашеше да жмури уште еднаш, и бараше низ цела населба. Се случуваше тој што жмури да е на еден крај од населбата, а некои што се кријат на сосема друг крај

Тогаш некој од веќе плукнатите или некој што го плукнал оној кој жмури, одат кај оние кои се кријат и им кажуваат да одат да го плукнат тој што жмури
Другите друштва го лимитираа криењето на една-две улички, што за нас беше доста неинтересно
-Едно од ограничувањата беше да не смееш да се криеш кај тебе ДОМА или кај некој друг...
Тоа се подразбираше, ама некогаш не се почитуваше. Едноставно се криеш во твој двор, па си влагаш дома, па си заседнуваш, фаќаш да јадеш или си се загледал некој цртан филм и поминале саат време, а тебе уште те бараат
-Педерска тактика беше кога сите се кријат до најблиското дрво/кола/двор до местото каде што се жмури и само што отвара очи оној кој жмури, сите му се затрчуваат и затоа што не знае кого попрво да плукне, сите го плукаат и жмури одново. Дури и да си плукнал некој, пак некој друг спасил, па и да не спасил, нема начин да докажеш како временски се одвивало плукањето
-Најпедерски според мене беше некој што "глуми" дека е пу-пу.
Едноставно почнуваш да жмуриш и гледаш некој си седнал на тротоар на 2 метра од тебе и фатил јаде, па и без разлика на тоа си помислуваш дека е пу-пу, инаку би бил луд да се крие до тебе. Ако го плукнеш за секој случај, ќе ти рече дека бил пу-пу, во спортивно ќе чека да ги плукнеш сите и на крај педерски ќе дојде и ќе каже "пу ХХХ, пу за мене, пу за сите спас"
-Тој што жмури го плукнува некој, а овој не излегува одма, туку менува место и почнува ИЗГОРЕ ЛОНЧЕТО... Вакви лажни обвинувања, често беа причина за конфликт.
ЈАКИ ТАКТИКИ:
-Тенка е линијата меѓу читовите и јаките тактики

Една добра тактика беше во партиите во кои тој што жмури бара на огромна дистанца од местото на жмурење и не те гледа кога си дошол да го плукнеш, кога се враќа мисли дека веќе си го плукнал и те занемарува. Ама ти пошто знаеш дека он нема идеја дали си го плукнал или не, и знаеш дека кога ќе те види дека си седиш до бандера ќе претпостави дека си го плукнал, си ќутиш и чекаш да ги плукне сите, па после го плукаш и ги спасуваш сите
-Нешто што често го практикувавме беше менувањето на маиците и шорцевите. Намерно претрчуваш на место поодалечено од местото на жмурење. Тој што жмури знае дека ХХХ носел жолта маица, а УУУ зелена, па кога ќе зелена маица го плука УУУ иако не го бидел во фаца. Пошто утнува, бидејќи сте смениле облеки, сите излегуваат и пеат ИЗГОРЕ ЛОНЧЕТО ПРЕТЕЧЕ МЛЕКОТО
-Следново беше моја идеја, цела ноќ ја мислев тогаш

Пошто низ населба улиците ни се како лавиринти и измеѓу куќите има скришни патчиња кои те носат од една на друга улица, буквално сите ќе земевме да трчаме и да се дереме кон едно исто место за да оставиме до знаење каде сме на тој што жмури. Тој што жмури одма иде на местото и лека полека ги плука сите. Каде е генијалноста?

Сите се жртви и никој не пружа отпор, па оној што жмури ги плука сите, и е 100% уверен дека сите се скриени таму. АМА...
Еден низ тајно патче преминува на друга улица и заобиколува, па доаѓа до позиција да дотрча од друга страна на бандерата и да ги спаси сите. Додека тој што жмури уверено го бара последниот на истото место, го јаде помрачина откако ќе го плукнат од спортивната страна
-Нешто што секогаш го практикував и секогаш даваше резултати беше следново. Ако се криеме повеќе души на некое место и тој што жмури види дел од нас, дури трча назад да ги плукне, фаќав шпринт и менував место на сосема спортивна страна. Затоа што слуша шушкање, ќе се врати пошто мисли дека има уште некој таму, и автоматски ти само си го плукаш доаѓајќи од друга страна
ИНТЕРЕСНИ ФАКТИ:
- Најмалиот највеќе жмуреше, случајно или не
-Најмала шанса да те плукнат во фер жмурка, беше ако си скриен на некое дрво. Тука предност имаа тие што добро се пентареа.
-Ако си скриен на поголема далечина од местото на жмурење, и ако тој што жмури не е здрвена Марија, тогаш си во голема предност доколку си брз. Така да криење на подалечно место заедно со добра брзина беше добитната комбинација. Штета што јас бев полжавот во друштвото
-Машките највеќе сакаа да се кријат на темни места заедно со некои од девојчињата. Оние кои беа понапредни, си знаеа што треба да прават
-Тешко беше да процениш дали е подобро да атакуваш на почеток на партија, кон средината или да чекаш до крај. Ако се криеш добро до крај, можеше да се случи тој пред тебе да ги спаси сите и да имаш ситуација еден на еден со оној кој жмури, а на него истотака не му е сеедно, па нема многу да те бара и кога-тогаш ќе ти скисне и сам ќе искочиш на повидно место
НЕИНТЕРЕСНИ ФАКТИ:
-Во секоја жмурка имаше фаци кои ја расипуваа забавата, така наречени ИЛИЈАШИ

Кука дека не бил таму кога си го видел, или не сака да жмури па вика не играм. Во тој случај жмури тој што бил последен, ама и он вика кур ме боли, јас си жмурев, па или некој на добра воља ќе прифати да жмури или ќе се распадне жмурката, а може да дојде и до некој поголем инцидент
-Луѓе на кои им сметаше врева, искачаат и одма со дерење, АЈДЕ БЕГАЈТЕ ОД ОВДЕ, СИТЕ ДА СИ ОДИТЕ ПРЕД СВОИТЕ ДВОРОВИ...
Истите луѓе до ден денес, им прават проблеми и на новиве генерации

Додуша и мене пред некоја година кога ми се качуваа на гаража, не ми беше сеедно, ама ми текнуваше каква војна водев и јас како мал со постарите, па премолчував

Пред некое време се криеа некои девојчиња 5-то или 6-то одделение кај мене во двор.
Отварам врата и гледам некое девојче клечи спорти мене покрај едно ѕидче. И само и викам ЅЕ



И дозволив да продолжи да си се крие
-Се случуваа еден куп караници, кои некогаш се префрлуваа и на ниво на родители. Од играчка плачка
Пред некоја недела, децава од по 15-16-17 години играа жмурка во маало (машки исклучиво, тапа се женските, не се маалски фраерки

). Ми текнува кога имав 17-8 години си имав меморирано во мобилниот дека договоривме дата да се собереме цело маало и да изиграме една жмурка како во старите времиња. За жал никогаш не се случи тоа
