Дува ветер
Ти си замина.
Зошто е вака, не знам. Не знам ништо, понекогаш и многу конфорна зона е. Како кога јадеш ајвар а си некаде на Скандинавија.
Мислам, слушам ова.
Нејасно убаво. Темно, сенкасто засенчено, во мене влезено, фино и мекано. Цел живот инспирација за компарација. Стигнав до точка кога нема веќе каде. Отвараш нова конзерва пиво (така секогаш пишува во старите преводи, наместо лименка. Кој тоа се осмелил лименка да нараче конзерва???!!) и трескаш на подот.
Клишеа. Многу се добри кога се случуваат. Па ако се погоди и пролет? Пфффффф, растур!
Во меѓувреме, изедов се’ што можеше да се сомеле. Се самоказнувам со еклери. Брцам прсти во кремот и како тажна постмодернистичка Марија Антоанета, ме фаќа црвенило на образите зошто слатките не знаат да ти преречат како лебот, тој е симбол на бедата и жртвата што едно тело може да ја осознае.
Паѓање од кревет, е мошне добар консензус за животов.
Да се договориме нешто.
Не барав да бидам драма queen
Ти ми ја даде круната.
М.