Не се согласувам дека токму сега лигата е појака од било кога.
Не се согласувам дека токму сега лигата е појака од било кога.
Напротив, сега е транзиционо време, време на драстични промени на концептот на работење на клубовите. Нови правила со селари капот, со драстични мерки за рестрикција на одење над лимитот. Правила, кои ако ги буквално ги примениш еве на пример во европскиот фудбал, ќе ги тераат една Барселона да смее да потроши на тимот исто толку пари колку и на пример една Стеауа. Без разлика на тоа кој клуб со колку пари располага.
Несје, не ми е намерата да зборам за последиците од „работата„ на копилето Штерн. Но дека лигата е сега најјака, мислам дека не може да каже некој што ја следи НБА подолго време (а под тоа мислам барем 10-15 години).
Од тој аспект јас ја имав таа среќа да го фатам и Меџик, иако алас, само последните пар сезони од неговата кариера. Ова што го кажувам е и од утакмици гледани во живо, не само од снимки и статистички информации од интернет.
Да го споредуваш ликот и делото на еден Мајкл Џордан, со еден Леброн, и во тоа со акцент на Леброн како ГОАТ... Навистина смешно. Такво нешто може да каже само некој што не го следел Џордан барем во четвртина од утакмиците што ги има изиграно.
За МВП титулите.
Чисто новинарска награда, подложна на небјективизам, влијанија и популизам. Нема една сезона а да немаш барем 2-3ца апсолутно залужни за таа титула, која не се одбира по однапред определен и јасно објаснет систем на бодови, туку е чисто лично убедување на поединци.
Ако збориме за ГОАТ тогаш, немој те молам МВП (новинарските) етикети да ставаш како валиден параметар во дискусијата. Ако новинарска награда е фактор, тогаш зошто да не се и мадињата?
Да бе мадињата, добро ме прочита. Дали Џордан (еве не зборам за другите, а ги има многу) ги остави Булси кога не им идеше? A си го јадеа, прво метли од Бостон, потоа од серија елиминации од Детроит.
Дали сега за Џордан ќе зборував вака ако „ги однесеше своите таленти„ во Бостон или во Детроит, да игра со Лери Бирд или со Ајзеа Томас, наместо против нив?
Уште малку за мадињата.
Мадињата се гледаат не само во општа доминација во статистики, туку и како играчот игра против елитни одбрамбени играчи. Тука момците како Џордан, Коби, виреат најдобро а Леброн се губи и го снемува како фактор. Среќа негова што позади него стои мастер стратегот Пет Рајли и прави милион смал-бол комбинации, се со цел Леброн да заврши против поволен противник еден на еден.
Кој друг од ГОАТ кандидатите од својата генерација, морал да прибегнува на постојано глумење и флопинг? ОК тука и таму секој играч понекогаш пренагласува контакт, не заборам за тоа, зборам за чести и целосни глумења каде нема никаков контакт.
Валидни објективни параметри за ГОАТ дискусијата има, и таков е бројот на титулите кои за играчот бил примарен фактор. Во тој контекст Леброн конечно успеа да ги стигне фаците како Лук Валтон, Саша Вујалиќ и Адам Морисон.
Европскиот фудбал не беше спомнат со намера да се споредуваат баби со жаби, туку како илустрација. Многу луѓе воопшто не го разбираат селари капот во НБА (или барем не повеќе од површно).
Инаку сите тие статистики се интересни, но не опфаќаат многу аспекти на играта. На пример играчи како Бовен (од САС, пензиониран), би требало да имаат добар удел во тие win shares статистики, пошто колку и да се/биле добри Данкан/Паркер/Џинобили, често Бовен бил тој што ги одлучувал утакмиците со сите мали „прљави„ работи кои ги прави во одбраната, скоковите, итн, а кои не влагаат во никакви статистики.
Тоа што е осетно, за сите нас, е леснотијата, убавината, грациозноста... доминацијата, со која играч како Џордан ги носи победите на својот тим. Ќе му направат заебан фаул, и само ќе го налутат придонесот од 110% да го дигне на 130%. Таков е и Коби, таков не е Леброн. Ете ти нешто што сите го знаат а не влегува во статистика.
Еден силеџиски тим на Бостон од 07ма/08ма, или Детроит од 80-тите, овој Мајами би ги убил психолошки по пар утакмици. Денес за нивна среќа нема таков конкурент, пошто посебно играч со психолошки профил на Леброн ќе биде првиот што ќе го свитка опашот меѓу ногите.
За такви мадиња ти зборував.
E сега јас можеби грешам и ти ќе поставиш клип, па макар и еден, каде Леброн покажува мадиња во конфронтација со друг играч. Ситуациите каде не мрда со ништо не важат!
(од сегашните тимови, можда Мемфис би бил супер противник за Мајами, ама тие нажалост не можат да излезат од западот па останува да се надеваме дека Индијана ќе најдат малку повеќе кичма)
Времето ќе биде најдобар арбитар за дискусијава, да бидеме здрави и живи па ќе видиме кој бил во право. До тогаш секое спомнување на Леброн и ГОАТ во иста реченица е смешно.
Пак ќе кажам, без намера да споредувам баби и жаби, имаме видено многу примери за тоа колку атлетицизмот како примарна каратеристика која се менува како што се старее, влијае на играта на еден НБА играч низ годините.
Еден Шекил беше незапирлива сила... се до неговите 32-33 години, кога играта почна незапирливо и вртоглаво да му паѓа надоле. За разлика од еден Данкан (не баш фер споредба, 4ка со 5ка, но сепак) кој еве на 37години игра одлично. Ете го и Коби, Реј Ален, пред него Реџи Милер и ред други играчи... кои наоѓаат (наоѓале) начин и како постари да даваат солиден, и повеќе од солиден допринос.
Како Леброн ќе старее, ќе биде интересно да се види. Посебно во услови кога е крајно време да испаднат појаки конкуренти за тутулата.
. Во Сан Антонио и тој имаше по 5-6 win shares по сезона, што е горе долу пола од она што Паркер и Џинобили го правеа (можеби и повеќе од пола). Овие статистики не се совршени (не постои совршена статистика), ама доста добро го доловуваат уделот на играчите во победите, што на крај и краишта е најважното.
Поентата со атлетските атрибути, и нивното опаѓање истовремено со стареењето, беше дека на различни играчи во различна мера, атлетиката им е дел од играта.
