Не би сакала да влезам во брак трудна. Но ако се случи, нема бегање од тоа. Сепак и да останам трудна од партнерот, не би ми значел тој потпис во матично нешто посебно. Повеќе тоа би го направила за моето идно дете, од колку за мене. Ако со партнерот се слагаме и добро ни оди во врската, не ни е потребен баш тој потпис. И без него можеме да имаме неформален брак. И онака кај нас правно гледано, после две години заедничко живеење, ваквите партнерите имаат исти права и третман од државата, како и тие кои официјално стапиле во брак. Не знам ова колку е применливо во пракса, но законски е така.
На примериве околу мене најчесто тоа им се случува. Трудна е, па се земаат. Без разлика колку долго биле заедно, дали со години, дали со недели. Ај тие со години што се заедно, некако и можам да ги разберам, ама овие кои се само неколку недели заедно, како се одлучуваат за овој чекор, со некој кој не го ни познаваат добро, да треба да делат еден цел живот со него? Само затоа што е трудна?
Измамата на девојките кои кажуваат дека се трудни, само да се омажат, исто така не можам да ја разберам. Доколку нивниот партнер не сака да стапи во брак со нив, само поради нив самите, нели им е доволен доказ тоа оти тој не ги цени и почитува доволно? Не ги љуби доволно? Каков заеднички живот ќе треба да градат понатаму? Со лаги и измами цел живот ќе го поминат? Некој погоре спомна, на што ќе ги учат сопствените деца? Вистина, кои и какви примери ќе им даваат? Или пак можеби главна амбиција во животот им е да се омажат, па на „нормалниот“ начин никој не сака да ги земе, па ајде ќе лажираме бременост? Не е фер спрема партнерот таквиот однос. Кога со некој сакаш да стапиш во брак, тоа се прави од почит спрема истиот тој, меѓусебна доверба, разбирање, коректен однос, љубов. Таквиот потег покажува крајно непочитување кон тој човек, па и спрема целата негова фамилија. Па и спрема својата, не само неговата.
Сепак најмногу ми е жал за двојките кои стапиле во брак поради тоа што самите така одлучиле, но со години не можат да добијат деца. Жал ми е поради траумите, малтретирањата и стресовите кои ги доживуваат, додека се обидуваат, природно или вештачки да добијат дете. Уште повеќе ми е жал кога ќе се одлучат да посвојат дете, поднесуваат документи за посвојување, а чекаат со години и години да им се оствари желбата за чедо. Жал ми е кога ги гледам како им завидуваат на нивните најблиски кои уживаат во смеата на соствените деца, а тие не можат да го доживеат тоа. Навистина ми е жал...