Ќе пастирам еден подолг текст тука од еден форум.
Многу вистинит и пред се текст со кој треба да се подразмислиме сите оние што се чувствуваме како навивачи.
Навивачи.. борба, страст, упорност, посветеност, гордост, приоритет...да, но некаде далеку од Македонија.
Модерното време го менува ова движење на се полошо и полошо, иднината значи срам, а историјата гордст. Некои ќе речат “па и во минатото немало навивачка култура”.. да вистина е, но тогаш сигурно го имало она што денеска го нема, а тоа е навивачкиот дух и живот. Во секоја група има по 2-3 членови кои се потполно посветени на клубот и над нив 1-2 воџи кои ги “јадат” бенефициите на нивниот труд. Во оваа реченица проблем не е кој ги добива заслугите, туку квантитетот, 2-3 едуцирани членови не се доволни за достигнуваwе на некакво ниво, треба многу повеќе од 3ца да наоѓаат примена на се и сешто во навивачки смисол, и секоја асоцијација со некоја добра идеа да ја поврзуваат со навивање. Треба многу повеќе од обични навивачи, кои доаѓаат еднаш на 2-3 недели на утакмица, и сметаат дека ја заслужиле придавката “навивач “, па притоа толку гордо го кажуваат тоа, а истата таа придавка “Комита, Чкембар, Аеродромец, Пират, Центарец” ја користат за градење на име и презентирајќи се себеси како дејствијата на групата..
Се почест е интересот за дукс и фантомка него за добро навивачко списание, секако списанието не се носи во школо, факултет или на работа, но затоа еден дукс со натписот “Хоолиганс“ би измамил доста “гледачи“ дека тоа што го пишува на дускот е всушност вистина. За разлика пак од добро списание може да излезат доста добри идеи за кореграфија, парола и некој новитет кој би придонел во групата, но нели кога се вади кореографија, шал, налепница, парола на истата не пишува иницијали така да со тоа се губи моќноста ефектот “мангуп“, оваа ситуација најверојатно не снаоѓа најверојатно поради тоа што немаме ни основна па камо ли навивачка култура..
Интернет...ах што беше убаво кога го немаше, се почна како цел за мобилизација, за потоа да се претопи во сајбер простор за лечење лични комплекси и фрустрации, и докажување што направил, а нели вистинските дела треба да говорат на трибина, а не на интернет, всушност на оние кои им е потребно на интернет да им се објасни некоја си достигната цел или истата ја негираат, самите немаат врска и не заслужуваат одговор. Мобилизацијата го достигна својот врв, ем трибини празни, ем тоа што е останато на нив е тотално неупатено, а на нивна сметка оние кои се разбираат се повлекуваат. Тука имаме и ситуација со фејсбукот каде што после некоја дешавка може секаде да се види статуси како “ги згазивме”, а токму пишувачите биле оние кои ништо не направиле, секако оние кои навистина учествувале во некаква акција, нема тоа јавно да го објават бидејќи знаат кои се ги чита тие податоци
Поука.. интернетот има и добра страна- читање(странски форуми, гледање успешни видеа), а не пишување (од тие со фрустрациите оние кои се разбираат што пишуваат неможат да дојдат на ред).
Светот на младите останува.. е порака која кај нас тек сега почнува да се слуша, како што можеме да забележиме на трибините гледаме се повеќе деца него постари ликови, а оние постари кои се останати, не работат ништо друго освен водачи од сенка. Реално гледано, работите треба да бидат раководени од оние помлади генерации кои го живеат навивачкиот филм, а постарите доколку навистина го сакаат клубот треба да доаѓаат на трибина поради него, а не со некоја заднинска цел (дали политичка или пак финансиска корист) секоја чест на исклучоци на Македонските трибини.
Дојдовме и до оној дел за тепањето.. па еве ќе ве замолам да си го вратите филмот кога последен пат имало тепање група на група, директен судир со тупаници?
Во Македонија реално тоа и речиси не постои, 98% од “акциите” се тепање 10на1 или пак мавање со камења и бегање. Чесен дуел помеѓу било кои две групи досега не сме виделе на македонската тифо сцена, реален одговор зашто не сме виделе такво нешто е можеби фактот дека кај самонаречените “хулигани” преовладува чуството дека се најјаки, и дека ако влезат во директен дуел има опција да им се деси она спротивното, па така ем самите нема да си веруваат дека се непобедливи, а од друга страна и ќе падне филмот на оние на кои им било прераскажувано за јунаштвата. Значи доа|аме до заклучокот дека просечниот Македонски навивач е пичка?? Никој неможе да тепа без да биде тепан, тоа е факт.
Од друга страна пак ретко кога помала екипа напаѓа побројна екипа поради фактот дека големи се шансите да бидат поразени, но реално поразен е оној кој бега, а не тој што ќе застане да се тепа, модринките и конците поминуваат брзо, а чуството дека си ги оставил своите другари да бидат тепани, никогаш не поминува, па момци Комитите(Гоце Делчев, Јане Сандански и др) во минатото скоро секогаш била надбројувани од турците па секогаш се бореле со нив. Храбрите среќа ги прати..
За ривалството во Македонија одамна е познато, кога се игра натпревар си упатуваат опасни смртни закани едни према други преку трибините, а кога случајно ќе се разминат или видат истата вечер во град, се однесуваат како воопшто да не се познаваат, и никога{ да не се виделе, за веднаш после тоа да следи ве}е познатата приказна, јавување кај екипата и известувањето како они биле 4-5 луѓе, ти сам и не ти рекле ништо.
Овој текст не се однесува на сите оние кои имаат пријава за напад на противнички навивач, на сите оние кои се залагаат за својата група 24/7, за сите оние кои јаделе ќотек за своите другари, а потоа враќале, и за сите оние кои гинеле без да размислат за последниците, а се однесува за сите оние кои седат на интернет и глумат навивачи, за сите шпиуни на полиција, за сите оние кои се предавници и шминкери, за сите кои навиваат за подоцна сликата од трибина да ја постираат на фејсбук.