Ja убивате ли љубовта?

  • Креатор на темата Креатор на темата MakedoN_Ares
  • Време на започнување Време на започнување
Ја убиваме...зошто да не?
Некогаш лугето се плашат од љубовта и мораат да ја потиснат.
За да се заштитиме себеси.
Бидејќи е болка...нели:)
 
Или друг ќе ти ја убие, или сам ќе си ја убиеш.
Ако сакаш да штедиш време и живци, сам ја убиваш.
Ако си троа мазохист...се наместуваш поудобно пред секирата.
 
Ако има хив или рак на дојка,ја сечам од корен.
Е сега боли мајке му,и тоа знае многу да боли,со оглед на тоа дека брзо се приврзувам по природа,но тоа не значи дека со месеци ќе ронам солзи и ќе се јадосувам.
Се зависи дали процесот на убивање бил побрутален и поблаг.
 
Ја убивате ли љубовта ?
Зошто би ја убила?

Не, не ја убивам љубовта во себе, дури и да ме боли покасно, подобро ќе ги чувствувам сите емоции во палетата отколку да осамнам во мртва отупеност.Шареноликоста на животот и неговата есенција се сместени во сржта на љубовта.
Убавината секогаш носи доза на болка со себе, но сами бираме да не боли за да можеме да ја мирисаме среќата кога некој лежи до нас во креветот и ни го гали образот.Нема нешто повозвишено од тоа да се љуби.
Затоа, никогаш не би ја убила борбата и пријатноста што излегува од мене додека љубам и се предавам без да мислам што ќе биде утре.Проклето прекрасно е!
 
Еј, ама емо тема.

Ова „убивање на љубовта“ ми е премногу sci-fi поим.

Али согледано од другата страна на паричката „како љубам јас (читај лигавам)“ би требало да следи како состав за писмена работа:

Јас љубам како што индијанците ја љубеа својата земја, како што мојот мачор ќе ме гледа со натажени очи откако ќе го удрам, како што ќе го љубам потписот на мојата личност со нож од мојата рака на моето омилено дрво во шумата, како утринското сонце кое поминува низ прозорецот на мојата перница, како трчањето на дожд без никаква цел, како својот поглед во огледало, како вкусната капка крв на мојата личност, како првото сопнување на првиот снег, како мирисот за време на готвењето на првиот ајвар, како мазната кожа на мојата личност допрена со мојот нос, како благоста на мојата главоболка причинета поради нерва од мојата личност, како моќноста на секоја моја слабост, како првото учење на некој вид спорт, како мотивацијата при гневно зграпчување на перницата, како неможноста и спречувањето за еден допир кон мојата личност, како непомислата на себеси гледајќи го нејзиниот лик, како посматрањето на секое нејзино движење, како верувањето во бесмртен живот кога би биле заедно.
 
Ја убивате ли љубовта ?

Која љубов дали ја убиваме??
Нашата кон некој, или на некој љубовта кон нас?
Или воопшто??
За каква љубов станува збор??
Возвратена или не...???
Платонска??
Неостварлива??
Недостижна...?

Малку објаснување :)
 
Ја убивав љубовта со години. И на крај останав без трошка љубов во себе. А, таквото постоење е неподносливо.

Затоа решив да прекинам со таква деструкција.
Сега се учам да љубам повторно. Оди споро, но барем се обидувам.
 
Не ја убивам, ја игнорирам...Или барем пробувам...едноставно сметам дека имам побитни ствари од тоа...:toe:
 
Никогаш нема да ја убивам љубовта, за таа да не ме убие мене.:vozbud:
Можам да кажам дека сакам спонтано да ми дојде никогаш сама несакам да ја предизвикам, но сега за сега не сум спремна, мислам дека имам други обврски.
Се по ред, ќе дојде и таа каде и да е.
 
Ne ja ubivam, sama umira!
"Whatever dies, was not mix'd equally!", arno rekol cicko Jhon Donne. Taka i ljubovta, koga dushite ne mozat da se spojat i sozdadat celina koja ke egzistira!
No, koga ke zabelezam deka e na smrtna postela i tvrdoglavo odbiva da gi sklopi ocite e togas pocnuvam masakar! Del po del, kinam, parcosuvam! Krvavo e i boli ama nemam hrabrost da i zarijam kursum i da gi prekinam makite odednas!
 
Да,кој гледам дека немам никаква корист од нејзе,ја убивам,отстранувам,одбегнувам,игнорирам,се правам само да не сум у контакт со нејзе и да не ме тера да ја употребувам повеќе кон нешта кои не ја заслужуваат.Јес да има љубов за сите,ама немам намера да давам љубов за џабе,за некој кој нема да ми врати,па ништо не е за беспари :)тоа што мислам дека ќе го потрошам залудно можам да си го искористам на нешто покорисно :)Така да,да,залудната љубов ја убивам кон било кого,возвратената не мора ни да коментирам,немам потреба од убивање зошто ми пружа задоволство,иако некогаш некои задоволства знаат да станат досадни :)
 
Ponekogash namerno ponekogash ne.Nekogash go krivam drugiot deka ja ubil a i samata dobro uspevam vo toa.
 

Kajgana Shop

Back
На врв Bottom