Постои успех во Кина и тоа не е спорно. Веројатно историско брзо кревање од сиромаштија во развој со помош на странски капитал, домашно претприемаштво и копирање на модел на државно управување од Сингапур (авторитарен систем со слободен пазар). Доста импресивно.
Али ако ставиме ствари во перспектива, Кина создава огромна економска вредност во апсолутни бројки пошто се милијарда плус народ. Развој поправилно се мери по глава на жител, не во апсолутни бројки.
Ако гледаме БДП по глава на жител (ППП), Кина е на ранг на Македонија. Грубо кажано, ако Македонија готви пица и Кина готви пица, и треба секој граѓанин во двете држави да добие по едно парче, тоа парче ќе биде горе доле со иста величина. Ако гледаме ранг листа на топ 50 земји со БДП по глава на жител во свет, најголем дел се демократии и се на запад. Кина има ненормален раст, има огромно БДП во апсолутни бројки, али ако се мери развој по човек (не само Шенжен, Шангај и Пекинг, туку цела Кина), по глава на жител е далеку од западните системи.
https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_GDP_(PPP)_per_capita
Реално демократија, ама само луѓе со високо iq и критичко размислување да може да гласаат и да бидат на функција би било ок. Во тоталитарен систем е предност што можеш да имаш друг вид контрола во економијата. Пример ни требаат нови автобуси, јас не распишувам тендер за набавки, туку правиме фабрика и ги правиме автобусите тука. После тоа може да се прават и автобуси за извоз.
