Ај да треснам едно непопуларно мислење.
Мартин Велковски е многу потценет играч меѓу нашата ракометна публика, не во смисла дека е некој којзнае каков десен бек, само муабетот ми е дека не заслужува толку критики и исмејување колку што трпи низ сите овие години.
Последниве неколку години на многу натпревари бил меѓу подобрите наши играчи(вчера на пример), минатото Светско исто го изигра коректно, често пати во некој даден момент кога се решава натпреварот знае да постигне гол, само тоа останало не забележано и никогаш од никого не добил пофалба, додека секоја негова грешка мора да е потенцирана.
Придонесува доста за тоа и неговиот физички изглед, има таква мекушка фаца, изгледа многу млитаво, споро, како без крв во него, ама се кладам дека е многу по храбар и по смирен во одредени моменти од повеќе од пола наши репрезентативци.
Уште еден играч што би го ставил во таква категорија е Никола Маркоски.
Критики и смешки на негова сметка колку сакаш, никогаш нема пофалба да слушнеме за него, а многу пати имал важна улога во тимот, посебно во одбрана откако е Кире селектор.
Треба да имаме во предвид и дека човекот со години има проблеми со кичма и игра со страшни болки и под инекции на секој натпревар, многу играчи на негово место одамна би се откажале од репрезентација, додека овој и во таква ситуација на свои 35 години уште се става во својство на екипата.
Конечно во репрезентацијата после толку години влегуваат некои пикери кои играат во два правци, ќе може сега Џуле да оди на заслужен одмор.
Кога сме веќе кај хероите од сенка, мора да кажеме дека вчера таа улога му припадна на Марко Стојковиќ, спомнато е веќе и на форумов дека татко му почина пред две недели.
Во таква психолошка ситуација дечкото во одбрана како преден во 5-1 зона изигра партија налик на Игор Вори од најдобри денови под водство на Лино Червар и тоа во моменти кога ни се повредија двете леви крила што беа замислени да играат на таа позиција, плус Маркоски доби црвен картон уште во прво полувреме.
Во такви моменти се гледа на кој колку му значи репрезентацијата и претставувањето на државата во најдобро светло, а кај ракометарите мислам дека уште еднаш се покажува дека тој патриотски дух најмногу преовладува во споредба со сите останати наши репрезентации.