Животот е втор степен на сон,а вечниот сон е неопределената идеја која е друга форма на ништото,односно другата неформа на ништото која поствремено и се определува манифестирајќи постоечки сон,па зависи колку ќе го исонуваш сонот и колку врз него несвесно или свесно ќе влијаеш и ќе ја определуваш судбината.Несвесното и случајно се домонантни по тоа и во тоа е свесното и нужното,а по тоа изборот во свеста и со свеста.Затоа човекот не треба да ја сака смртта, но не треба и да се плаши од неа, таа е нагли скок до ништото како совршена состојба за во апсолутното постоечко ништо.Таа е хармонизација,спокојство,вечен мир на разградениот и исчезнат дух,а животот е благосов,среќна околност,пријатно случување,блажество кое треба што позадоволно и безгрижно и поубаво да се исонува и само ако знаеш во границите на нужното да ги избираш нужностите.