Враќање во Македонија

[Io Sono Interista]

Некои прашања за иселениците:
1. Дали размислувате за враќање во Македонија?
2. Што ве мотивира и што ве демотивира да се вратите дома?
3. Кои промени би сакале да ги видите за да се вратите дома?

1. Да, но не повеќе од 6 месеци годишно. Не планирам да живеам само на едно место, барем не во догледно време.

2. Ме мотивираат спомените, пријателите, храната, воздухот, чувството дека сум дома. Ме демотивира нефункционалноста на системот, партизацијата, дезорганизираноста во сите сектори.

3. Дигитализација, плаќање сметки и поднесување документи строго преку интернет, отпуштање на диносауруси кои работат по шалтери, кратење на администрација, воведување љубезност како основна карактеристика на административен работник, респект кон граѓанинот и разбирање дека администрацијата му служи на граѓанинот а не обратно, функционален јавен превоз, високи казни за фрлање отпадоци на улица, брз трансфер на пари преку банкарски апликации без кои е скоро невозможно да се изгради успешен бизнис, ефикасна достава на пратки во и од државата, регулирање на јавни површини за да можеме и ние обичните смртници да уживаме во природни добра, ставање некаков ред во урбанизацијата, да не може комшијата да ми го земе сонцето затоа што му текнало да крене 2 спрата и гулабарник итн...

Даночни олеснувања не ми требаат, нити заминав за да се збогатам нити би се вратил за богатење. За дијаспората да вложи во отворање бизниси потребен е функционален систем, даночни олеснувања им се потребни на тие што сакаат да заработат на краток рок и да киднат.

 

[курајбер]

Само човечки капитал и имаме. Стандардот рипна од кога почнавме да работиме сервисни услуги за западните земји.

Рударство е на ниво на афричкие земји, се црпи и се носи на преработување во други земји. Државата инкасира многу малце од концесии (окулу 1 посто од добивка), на некој начин ни ги црпат ресурсите странци за смешни суми. Дополнително, дел од тие и не се плаќани и никој не ги има ни тужено за наплата со години.

Од концесија за доделување на површини за екслоатација на руда, државата во периодот од 2018 до 2022 наплатила само 45 милиони евра.

Ова ли ни е потенцијалот, 10 милиона годишно?

Ок, ајде болдираново е некој аргумент. Ствар не договоро е се, ама добро. Никако не може да е аргумент од прва рака дека ќе не труеле и ќе испоцркаме сите, ко да нема милиони рудници на светов од кои никој не се отру и не исцрка.
Сервисните услуги што го дигнаа стандардот, веќе се под удар, и тек ќе бидат, така да, крстење во таа црква не знам колку ќе биде одржливо понатака со автоматизацијата на репетитивните задачи на кои најчесто работи нашиот елитен човечки капитал.

Филмовите дека туризмот е излез за нас се бескрајно глупи и чуено-недочуено, ако се знае структурата на туриститте што ги имаме и смешните пари што овде ги оставаат. Со качамаци и макала по планини и сепаренца од палети не се иде нигде, а за нешто поозбилно си треба плажи и острови.
Муабетот ми е, затварање врати и глумење нешто не сме, за нас не може да е опција.