Ваша поезија!

[RocknRolaa]

Надеж

Горчи на усни, пече на гради,
тежи на душа, тежи на срце.
Разнебитие...
Ова внатре во мене,
се сите скршени соништа,
мало парче темнина во кое
отчукува времето.

Малку пелин проголтува моето јас,
ги спушта крилата од летот во место.

А после тоа погледнувам со очите на надежта
и гледам се е сменето.
Нит темно е, нит тешко е.
Мојот ум се простира над водите на светот,
вдишувам од воздухот на сегашноста,
на што моето битие воздивнува благодарно.

И на крајот се е добро...

 

[Ѓорѓески]

Људи на св`ка страна.
Чора т`мница надвор.
Студов ноџеве ми ги исчина.
К`ј да се бега не га бидуе.

 

[Cute Girl]

It's over now, i'm done trying
sick of it all
looking for peace in dying
you shout at me, hit me
i fell down too many times
just to realize
getting back up don't really make it right

I never wanted much
but you gave me less than nothing
never needed a preacher,
but i needed something...

Think what you want
i don't care, not anymore
i will forget but i won't forgive
this is the new me,
with the old scars
try to push me, i'll push back harder
get out of my way, it's over
i don't need you anymore
i'll find my way
i always do, i don't need you
now it's my time,
and i'm not wasting it here
either way you are going to watch me go
just wait and see,
how i disappear,
this jaded soul is screaming
i get it now, it's crystal clear

You think you know me well
but even when i dream, it all comes to haunt me
you are excellent at making my life a living hell
i antagonize
i don't want a compromise
a blissful serenity
that's all i need...

 

[burn84]

Оваа јануурска ноќ
ме остава без сон
Зимските хемикалии се растопија
Замислениот поглед исчезна од моите очи
Само ветерот ја носи таа магија
Но и него се почесто го нема
Дрогата не ја вратии јануарската магија

Додека седам и чекам...(најсрање нешто што сум напишал до сега)

 

[Medea]

На пауза


Мерам минути
во хулахоп
со колк, еден, два три
јадењето
ќе ми се олади.
Колегиумот, работи.
Телефонот, блаботи.
Ах, кога можам
и поезија да пишувам вака.
Знам.

Таа ме сака!
(Инспирацијата).
Си ја гушкам
до бескрајноста.
Трошките радост
паѓаат во тастатурата.

Намокрена коса
парфем шприцнат на пулсни точки
пуслици мируваат во стомак
капа филцната и закачена за
небесното крило.
Ох, колку ми е мило.
Што наместо да легнам умствено
јас ви ги бодам очите.

На пауза
нема зошто да се одмара.
Тракатанчи умот
Зборовите си ги бара.

На глас, сонувам
во сон, пеам.
Тебе ти се обраќам.
На сцена бдеам!
(пауза).

....
Време е да си го испијам кафето.

 

[AnaMercury]

Looking at the weeping willow

As I was looking at the weeping willow,
I realized that I was entirely to blame,
Unlike the poor thing in front of me standing,
I do not have roots to keep me exactly the same.
I should not stand in one place forever,
Who knows what the road tomorrow will bring,
Run straightaway and try to discover,
How again to be able to laugh, dance, sing.
But instead, I wandered lonely as a cloud,
Making my way through the sea of nothingness,
Rambling everyday in constant pursuit,
Of hopefully finding the right address.

 

[Medea]

Збиранка


Ќе се здружиме, ние
како првачиња
кога срамежливо се држат за рака
во редица.
Ќе изградиме виножито
од нашите џемпери
за инает
на сивата виулица.
Можеме, да научиме
слалом и фински
да бакнеме неколку носеви
вцрвенети и зимски.

Ние, со топли срца
во толку ладна средина.

Брррр.
Ракавици не ни требаат
за снежните топки
со кои ќе ги удираме
оние што не не’ дознаа.

 

[Антоние]

Неверство


Зошто не можеме повеќе? Таа праша
нејзините очи фиксирани на коцката мраз
изгледаше како малечка кинеска барбика
несвесна
нешто дека недостига
дупка чија што опачина боли толку многу
да ја осетиш, да ја допреш,
да ја разбереш.

 

[Jassna]

Дали ми се очите отворени или не сеедно
умот ја напушти перцепцијата
Духот се повлекува пред сказалките да се разминат
бидејќи знае- ќе се разминат...
Мирисот на животот ми ги распара ноздрите
ми крвари носот сеуште од првиот удар
Капаците сакаат да се затворат но, надвор е силна светлина
и да се затворени, светината навлегува
не, нема да потрчам по тркалото кое безцелно се тркала
ќе го оставам на ораницата да и ги радува грутките
како и многу други тркала.
Аглите од очите ми светкаат
а краевите од усните се разлеани во насмев.
Којзнае колку пати вкусена димензија
основна единица мерка за небитност.
Феникс се роди сам... од пепелта

 

[Medea]

Време


Денес
за првпат
ја сфатив ништожноста
на поминатото време.
Кога го стуткав
листот со распоредот
од работа.
отмено, фрлен
во кантата.

Софистицирано нека лежат
меѓу останатите ѓубриња
купиштата весници
и потонати соништа.
31 ден
некролог на мојата приказна.

(Time flies)
па затоа.
Речете ми што сакате.

 

[Medea]

Од оние без наслов

Сега
и во сон те немам.
Подобро е, се тешам.
Од сегашноста те земам
можеби грешам.

Сонот кога е реалност
прашувам
што ли живеам
Вистина или фикција
храброст
да се биде кукавица.

Рамно море
не создава бури.
Животот си поминува
додека јас
се трудам
да ја задржам љубовта
макар со поезија.

 

[Антоние]

Загушлива поема

Бакни ме. Отровот никогаш не бил толку сладок,
ниту пак жештината од гробните факели
на кои што се одмораат душите на бескорисни лешеви
толку несебично повлечени во сон
од пензионирани офчари се тресат офчички
од пастири ослободени од грижи и соништа.

Со усни од арсен и заби од олово,
бакни ме да заспијам со Атинска слава;
смести ми ја главата во Римска оргија;
скрши ми го срцето со Кроулиева наука;
и држи го отпосле во непрестаен пркос!

 

[Medea]

Растење

Како мачка
на прозорец
ловам погледи
а бегаат
како глувци.
Игра
што не престанува
да ми создава
магија.

Живеам, зошто е моќ.
А некогаш
ќе се сретнеме
среде ноќ.

И јас, нема да те препознаам.
Зошто знам
Со другиот, ќе летнеме.

Како месечина
закачена на антените на зградата
ловам несоници
а бегаат како будни љубовници
Игра
што не престанува
да биде љубовна.

Љубам, зошто можам
А некогаш
ќе се поздравиме
голи до кожа.

И јас, нема да те почувствувам
зошто знам
од минатото, веќе оздравивме.

 

[Medea]

Среде среда

"Само да не тргне на лошо денов"
му се молам, не знаејќи дали постои
на оној што се нишка во раскантаните такси возила
во минијатурите на домашните ќошиња
во паричниците на лојалните студенти.

Ќе фрлам паричка
во грозните фонтани на мојот град
надевајќи се дека желбите
се исти без разлика на чистината на водата.

Мижам, кога сонцето пробува да ме здогледа
во очи, како романтичен љубовник.
Ах, не, денов не може да тргне лошо,
зошто стапалките од вчера не се покриени.

Снег, снегувавме
се негувавме.
Убаво е да продолжиме
онаму каде што никогаш не ни застанавме.

Ќе биде убав денов
штом се задржи во сеќавањето
на моите несигурни чекори
засилени од верувањето.

 

[Medea]

Истегнати ракави

Слушаме Квин
и се прашуваме
кој сака да живее вечно?
Само будалите
и романтичарите
за да тагуваат во своите ќошиња.

Ах, јас, толку немирен сон имам
во него си ти
тоа требаше да се претпостави.
И кога, ќе се разбудиме
ништо од тоа нема да не’ задржи.

Не ми треба вечност со тебе
и малку минути прошетка
се доволни.
Да дознаам, каде легна
Бескрајноста.
Соблечена од мноштво погледи.

Слушаме Дорс
и се прашуваме
Дали сме јавачи на бурата?
Можеби да
без основната запрега.

Стопи го мигот
о, заборави го, веднаш потоа!
Не гледаме ли...
Секој збор, не’ одминува...