Ваша поезија!

[Nightwalker]

Чекори...

Твојот прв чекор, и веќе прва грешка
А веднаш по неа доаѓа, и последица тешка
Втор чекор проследен, со солзи кои печат
И река од спомени кои како филм во глава течат.

Го газиш третиот чекор, со несигурност во себе
Сета оваа реалност е недостапна за тебе
Четвртиот чекор исполнет со твои мисли, сказни
И веќе си како принцеза од оние бајки разни.

Заглавена во нив, ти бараш нова шанса
Да исполниш твоја фантазија, мечта ил романса
Но твоите горчливи надежи, се базираат на лага
И се' што можат да ти донесат е уште поголема тага.

Затоа направи го петтиот чекор, и не гледај назад
Не ги поставувај идните темели, врз спомени што газат
Не замижувај пред сегашноста, уживај ти во неа
И набргу ќе запешачиш по патот полн со смеа.

 

[ada]

Пост-модернистичка

Во оваа ноќ блага,
мала ѕвезда паѓа,
врати ми се драга,
...или Драги беше?

Знаеш, пијана бев,
воздухот беше врел,
па твојот пол остана
неразјаснет дел.

Али не е важно,
јас сум кул,
половите поделби
за мене
се олд-скул.

Како и да е,
љубов ти на мене
не ми даде.
Али кого денес за љубов
го боли левото маде?

Никој Драги, или Драга,
не паѓа на тој стар и ефтин трик
нејќам ни ја да бидам
романтичен фрик.

Одам сега да гледам др. Хаус,
затоа пази се,
you little mouse,
Ќе се вратам горка ко
Швепс битер лемон
Заеби го Ленон
Imagine е аут
И Пол Макарттни се продаде...
ма нема што да се додаде.

 

[рок-кејт]

знам тресам глупости ама ич не ми е гајле

[FONT=&quot]Понекогаш..[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Понекоаш и тишината е прегласна, те оглувува[/FONT]
[FONT=&quot]понекогаш мораш да бидеш повреден[/FONT]
[FONT=&quot]понекогаш срцето влече кон нешто невредно[/FONT]
[FONT=&quot]понекогаш и во самиот камин е многу студено[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]А што ако тоа понекогаш стане секогаш?[/FONT]
[FONT=&quot]што ако не престане срцето да боли[/FONT]
[FONT=&quot]што ако никогаш не навлезе светлина во келијата мрачна[/FONT]
[FONT=&quot]што ако никогаш не се разведри сонот?[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]А сонот и веќе престанал да постои[/FONT]
[FONT=&quot]загинал во мрачните реки на безмугрието[/FONT]
[FONT=&quot]заминал кај сите останати[/FONT]
[FONT=&quot]а сите останати, и тие мрачни[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]И полесно е се ако се има другар[/FONT]
[FONT=&quot]ама се помалце ги има, просто и ги снема[/FONT]
[FONT=&quot]понекогаш мислам дека животов е ноќна мора[/FONT]
[FONT=&quot]ама тоа понекогаш, веќе стана секогаш![/FONT]

 

[Tyson]

ВО ЉУБОВ НЕМА ОТСУСТВУВАЊЕ

Допри ме во душа,
Со солзи врели,нежни,
И чуј како се рушат,
Сите лавини снежни.

Одиме до крај,
Јас и ти,заедно – знај,
Не сме далеку од тој рај,
Љубовта не ` води со својот сјај.

Во љубов сме
И нема оправдување,
Стопи го сиот снег,
Без задоцнување
Зашто,во љубовта нема отсуствување...

Биди секогаш тука
И гушни ме силно,
Чуј го срцево како чука
И погледни ме милно.

 

[Сатори]

Девојка од целофан

Секој шум се лизга по површината на нејзината половина,
бакнежите завршуваат во усната шуплина
натопени со плунката на тагата и вечноста,
зошто само тагата вечно живее, а вечноста е тажна,
таа знае дека е целосно гола и проѕирна,
овој бакнеж ќе и биде последен.

Ја чешла на зајдисонце косата додека мечтае
за да може да сонува,
потонува,
таму некаде далеку во рацете или крилјата,
небитен одговор на прашање што не задоволува,
како чевла со висока потепетица и црна наметка,
се крие од светот за да не биде прогонета,
зошто е стакло низ кое сите себе се гледаат,
овој збор ќе и биде последен.

Неговиот мирис заедно со него си замина утрово,
го бакнуваше дрвото на вратата каде неговата рака за последен пат допрела,
сега се би дала за да може да ја удри како вчера,
да го слушне како ја понижува,
а не да бара мирис или звук како останува,
не заминува,
се враќа и на неа заборава,
зошто таа е небитна, заборавена,
девојката од целофан,
овој љубовник ќе и биде последен.

Тогаш го зема јажето исплетено од детски калчиња,
го врзува околу кршливиот врат без коски
и конечно го мине прагот,
но не умира
грчејќи се во водата со електрошокови
под силно дејство на лекови,
таа не може да си замине во земјата на огледалата,
зошто таа е девојката од целофан,
веќе е угушена.
​

 

[Nightwalker]

Чудно е...

Чудно е како оние кои биле причина за наша најискрена насмевка
преку ноќ станале непресушен извор на нашите солзи.
Како личности кои не' правеле горди што ги имаме
не' спуштиле до дното, ко бебе кое несигурно ползи.

Уште почудно е како сегашноста наша со нив
ја закопуваме длабоко во нас како спомен.
Како некогаш убавите потсеќања на нив
Сега не' измачуваат како товар огромен.

А најчудно од се' e како некогашната љубов
исчезнала во густ облак од тага.
Како некогашната заедничка вистина
се покажала како една голема лага.

И како после сето ова
сме подготвени за почеток нов?
И како нашите срца се повторно
пленот на нечиј лов?

Едноставно е, наоѓаме волја
подготвени сме за друга шанса.
Го препуштаме животот да не' води
кон една нова, поинаква романса.

 

[Сатори]

Лажливи демонски синови

Мирно како мушичка на ѕидот,
заплеткана во туѓа мрежа од тага,
раскажувам приказна за една нова лага,
заборавена од сите,
впишана во генетскиот код
човекова сказна за гордост,
иронија на молот,
вештината на лажливите демонски синови.

Се прикрадуваат додека спиеш,
те прашуваат дали мирисаш на смрт или тело,
ти го трујат мозокот со песни
те навлекуваат на нешто бело.
Еуфоријата ја крадат од улички тесни,
како сите вагини што пројделе под нивните прсти,
те прскаат со сомнеж кога сакаш да останеш и да гледаш,
те бодарат кога треба да си заминеш за да не те снема.

Тие се синовите на војниците од Картагина,
вампирите од далечниот Исток,
воздухот што го диши секој зомбфициран смртник,
адреналинот што ни дава погон.

Тие се приказа сама по себе
исплетена од многу жртви,
клацкалки со запрежни коли им влечат души и пари,
мртви клетки во усни.

Тие се гробари на здивот,
танцувачите по полноќ,
цигански кумови и курви,
тие се ти.

Дишат со помош на твојата суицидалност,
а мене ме тераат да ја напишам оваа песна,
пластат снегулки во рацете полни оган,
тие се монструми,
тие се безживотни нешта.

Нешто крајно човечко и бесно,
удираат шамар и плукаат крв кога се во тесно,
креатури со големи шлемови на бесот,
подмолни кралеви на долни,
крадци на есенции,
во огледалото,
тие се ти!

Зен-будизам реинкарнација

Милениуми напред, па назад,
магаре и кола полна сено,
светлина со брзина на велосипед,
те крши,
те руши,
па те воскреснува,
девојка пред матичар со скршен прст ја става бурмата,
великодушно ја потпишува смртната пресуда,
и бум,
реинкарнација.

Праволиниско движење на коцките,
на мислите,
по бистите,
хронолошки подредени се годините
кај историчарот без среден прст
што мрази да предава,
еден ден
умира зошто се препнува,
се сеќава на бомбата што му ја скинала раката
и оп,
реинкарнација.

Мириса на вкусни колачиња,
совршени за добра дегустација,
се провлекуваат низ стомакот
како змија пред кастрација,
домаќинката го куди мажот
зошто ги упропастил децата,
му става арсеник во слатките
и се полни душата
и крвц,
реинкарнација.

Секоја илуминација се плаќа со живот,
повторни семоќниот горе,
се напи амброзија,
ја виде Афродита
и заборави на Конфучие.

Слатка машничка

Машничка зашиена на усните
за да го уништи апаратот за мачење,
да му ги убие засекогаш зборовите,
да ме израдува малку,
да ме насмевне.
Машничка во розова боја,
му ги ископла очите со ножица
како мачка му ги зарила ноктите во прстите,
за да престане да пишува,
да си починам од илузии
да се обогатам од тишина.
​

​

 

[Paranoik]

Ready For My Sepulchre

Ebony darkness like never-ending emptiness
is surrounding me from everywhere
Ominous combustion will conquer me,
the calamity is near here.
But I am only a wilted soul,
a product of the environment.
Yes, I am just another link
- ought to be destroyed.
The evil is embracing me,
swallowing my pounding heart.
Spellbound ghosts are darkening the sun.
The hatred is like a malicious enemy
-Born to deceive.
This so-called life does not worth
without a sense of self-confidence.
So, I will not mourn
when I notice the cemetery.
Oh, now I love you my dark angel,
bringing me mt silver hearse,
opening the gates of flames,
scorching me with glacial kiss.
So thank you, my darling sinner,
I am now separated from worries.
Your gloom seems so bright to me,
and the doom filled with happiness.
Now, you're far away from the seraphimes,
you just glance me with your eye like pearl
and take me to our kind of heaven
I am as ready as I always was.

 

[SSS-Stolica]

Лажење

Не сакам да ме лажеш
да го најдам моето срце празно
кога мислев дека е исполнето
но не беше така...

Зашто ме лажеше
видов сега дека животот е поубав
зошто твоето срце беше ладно?!
Зшто велеше ме сакаш?!
Сега знам дека тоа не значи ништо
Во твоите очи изгубив толку многу работи
Зошто не го погледна твоето лице,
и не ги повлече тие зборови
со кои ме маѓепса?!
Додека ти нив ги пишуваше
јас не велев ништо
но повеќе не те сакам...

Зошто лажеше?!
Повторно го најдов празно срцето
но изгубив се...но повторно ќе вратам
Бидејќи во твоите очи видов толку
многу работи што ги изгубив
погледни се во огледало
и не ги лажи другите како мене
не ги изговарај тие зборови
со кои ме маѓепса,додека
ти ги изговараше,јас не велев ништо
Но еве сум сега со срце празно
кое повторно не сака да страда
и се надева дека ќе види подобро утро
да се вљуби во вистинското сонце
но повеќе не тебе не те сака
Погледни го твоето лице
и не лажи повеќе
повлечи ги тие маѓични зборови

Но еве сум сега
со ново срце кое
не сака да повторно да страда
и го очекува убавото утро...
Заради сето ова не те сакам...

 

[Paranoik]

I have told this story before
Hate me, otherwise you'll keep me alive
Myself, me, you.. Who shall I blame?
And stop wondering about my happiness
I don't really know what that is
Want to experience the taste of death
To rust in peace, rest in pieces, whatever
Die now, say to me,
So I could be off of this shit forever...

 

[Пеам на свадби]

Ти си...
Сонцето во моите вени,
она што не гасне и покрај вртењето на Земјата...
Душата во моите гради,
таа што не ме напушта
и животот ми го осветлува.

Чинијата полна задоволства
љубов и апсолутност.
Чистина, добрина и убавина,
една цела љубовна лавина...

Те сакам! Среќна година и десет месеци маче мило мое!

 

[Duduk]

Денови ли се денови
Џаначки маки големи
Среди си ганџа наутро
Лапни си тркалца навечер
Не беше Ленка родена
За тие пусти прашоци
Прашоци жолти отрови
За гради китки розови
Амин

 

[Сатори]

Me потсетуваш како умирам

Врескам со симфоничен глас во неговиот ум,
изрезбан со слики од моите лоши денови,
кога ми сечел прамени за причесни,
напишани приказни по ѕидови,
сликам зборови на рацете негови
за конечно некој некого да остави!

Го замислувам како маж во средни години,
со црна коса и бели прамени,
капут со стари копчиња и сонови,
закачени на клепките,
возбудлив магионичар на моите еротски тонови.
На момент ми се губи,
ме полни со среќа,
па пак ми се враќа како момче,
младо, убаво, невино
со очи на змија отровница,
ми покажува визии
како ме убива.

Бушам низ меморијата
да се сетам зошто ме оставил
и зошто сум го оставила,
зошто ме удрил
и зошто сум го убила,
но сите заеднички адреси се туѓи
а јас сум мажена
и со три деца под закрила,
немам време за сеќавања.

Рајот заборавил да ме прими како почесна гостинка,
ниту кожата ми е веќе убава,
стара сум, заборавена,
а лага е се што некогаш сум напишала,
чипот во главата е со тебе,
секој ден,
ме потсетува како ме убиваш,
а другиот во тебе ме спасува.

Блаженството на поимот очај

Мирно е збор со кој што почнува секоја песна за жена,
заробена во тело што не и припаѓа,
намачкана со шминка и мастило,
загушена во дим од цигара,
жива а непрежалена,
мртва и никогаш пронајдена,
балада за остаток од она малку што остана.
Жените носат лузни направени од очај
и имаат солзи полни ѕвезди,
тие се родени со блаженството
моќта на величенственото,
силни и кревки во својата трагедија,
осудени да бидат дел од градовите во кои живеат
пораснати во раце кои што не ги познаваат,
желни за обновување и деструкција,
осудени вечно да очајуваат.
Тие се креатури на ноќта,
заслужни за шамар
и кадифе и рози,
жените се ќерки, мајки, доилки
на туѓи деца и на своите мажи.
Кога вечно би ги чувале
би биле вредни,
изгубени и сенилни
дефрагментирани во себе,
жените се секогаш очајни.
Вечно љубат
за да имаат за што да патат,
го бараат светлото
за да го изгасат,
пишуваат за да запомнат
не за да заборават,
живеат за да престанат да очајуваат.
Посакувам,
да бев вистинска жена!
​

 

[Out Boy]

Болка

Болка, чиста и неодолива
Таква е љубовта твоја.
Болка кога не си тука,
Болка кога на гради ми спиеш,
Болка кога мило се смееш,
Болка кога солзи лиеш.

Со тебе, срцево ме боли.
Без тебе, полошо ми е.

_____________________
Четири прашања

Гласот твој зошто
ко на странец ми звучи?
Топлината твоја
зошто, непозната ми е?
Истиот ли си оној
што те оставив во ноќта?
Што сторивме за да
казнети бидеме ние?
_____________________
...љубовта.

Она што го имам испатено, испратено, прежалено,
Она што го имам сокриено, залиено, испиено,
И Она што го имам пронајдено, љубено, загубено...

ТЕБЕ ти го давам.

Пред тебе ништо не сокривам, ни задржувам.

Патењето ми го претвораш во слатки страсти.
Испиеното -во горки солзи.
Изгубеното -во најважно нешто.

Колку да биде целосна ЉУБОВТА.
_____________________

:wink: Стиховиве сум ги напишал кога сум имал 17 Ги ископав од неодамна пронајдениот дневник, на таван во една вреќа полна со весници. Не знам што сум разбирал тогаш од љубовта...:pos2: ама од денешен аспект, гледам, сум погаѓал по нешто :baeh:

Поздрав.:smir:

 

[Џ.]

Тука замрзнал одот на времето.
Тука сеуште се чуствува минатото.
Тука се заробени соништата на сите мечтатели.
Тука сеуште се водат битките на доброто и злото.
Тука сеуште живее романтиката.
Тука може да се почуствува вистинската љубов.
Тука можеш да создадеш совршен почеток и крај.
И само тука можеш да создадеш свој свет без тага.
Токму тука на ова парче хартија.


As simple as it is:smir: