Ваша поезија!

2ро одделенска теорија,
верзија 3.1бета

Ме мрзи да спијам,
во себе вријам,
со надеж за некоја еурека,
во оваа секојдневна штафета.

Ете и мснот ме сече,
и римата се развлече,
ќе мора од ново,
како војник стројно,
да кроиме нова рима,
за колекцива есен-зима.

Да и ластовиците пејат,
и дуњите зреат,
а не е пролет.
И снегот падна,
пелистерката веќе не ја пијам ладна,
а не е ни зима.

Ами поларната мечка?!?!?!
Проблематика ептен темна,
за претпоставки вредна,
дал Хорус или Анубис
суќница носел бедна?
Им викам јас само,
мажите носат суќница над колена,
таква сукња во Египет за жени не била дозволена.

Хорус е 100% тврдам.
 
Нов почеток
Помина времето на солзи и болка
помина плачот за таа љубов горка
доста беше од лажни насмевки
бледи погледи

Сега дојде ново време
дојде часот за мене
дојде време да ти кажам
оди си во среќа
нека ти минат сите дни
само оди си

Да бидеш до мене
а да немам ни збор од тебе
па што ми вреди
само болка уште повеќе ме следи

Затоа те молам оди си
само оди си
а јас ќе издржам и ќе продолжам сам
во ново време време без тебе
ново време но не и ново срце
не и нова љубов,сега живеам
во време во кое јасно е се
повеќе те нема готово е
 
Животот е сезонски поход
во кој се одигруваат многу утакмици,
а голот што ќе го примиме е релевантен
без разлика дали е постигнат на лесен или тежок начин.

Наше е да ја вратиме топката повторно на средината на теренот
и да почнеме одново, да не се предадеме до последната минута
од судиското надополнување.
Некои наши утакмици ќе завршат со голем пораз, некои ќе ги победиме
на некои ќе изиграме нерешено.
А нашето го сторивме, изигравме до крај,
и тогаш ние сме победници, без разлика на изгубата.
Ако се предадеме уште на два разлика, тогаш сме слабаци,
неадекватни за лигата во која играме.

Кога ќе си заминеме од теренот, без разлика дали заминуваме поразени или не,
уште од самиот почеток на крајот, ние ќе бидеме спремни за новиот меч,
сфаќајки ги грешките и новите предизвици.

:helou:
 
На другата страна



Претерано е
да се сеќавам на млекото за сончање, кокос и ванила.
И капките од сок лубеница на замачканото лице.
Сеќавање на удобноста на младите години,
кога стихотворбата и еурокремот ти се задоволство
од колосално значење
и меѓу сите симпатии, острилки и моливи со пердувчиња на врвовите.
Еден сон, е протнат како конец во игла.
Повратен од уста што поганела многу.
Но, боите му се живи, радост тој ми дава
го гледам како филм, ретроспектива што во думи ме става.
Каде исчезнав јас, со себе, со мојата идила,
некому ужас, некому мила....
Во Фејсбук ера загадена од 0101010101001 кодови
лажно виртуелно честитање родендени
и маченичка опсесија на возраста.
Преломи, прекршоци, како Џим што вели
Break on through to the other side....
break on through
break on through
break on through...
 
.............

Распослан пред тебе како килим,
ко здив тивок ги бакнувам
кревките стапала твои.

Кафеавите очи бисерни
ги вртиш кон моите
по малку замижуваш,
давајќи ми знак.... продолжувам.

Ми се лизга јазикот по колкот
како лебед по езеро смрзнато,
за да стигне до папокот твој.
Стомачето мазно,
ќе да беше поле житно,
го претрчувам во еден здив.

Се колнам видов, ситна една
непостоечка речиси насмевка,
скаменетоста ја расутрив
со два бакнежа.

Испушти тогаш и глас,
шепот, речиси нечуен,
чинам ми рече –
сè може да започне.

Се повратив на местото,
каде велат –
страста живее,
животот се раѓа.


​
 
Љубовта е оган
вулкан што гори,
стремеж
кон ближниот свој.
Љубовта е песна
радост што лее
сага за тебе и мене.
Од дното на
твојата душа
до последната
капка на морето,
до последната
клетка на телото
со љубов да е
повторно ќе се роди.
 
МОМИНСКО ОРО

Млади моми во оро се фатиле
моминско оро играат и пејат
млади ергени под око гледаат
со усни медени скришум им се смеат.

Цвет мирисен во коси им спие
елек везен гради им крие
свилена кошула мека кожа им прекрива
шарени чорапи бели нозе им сокрива.

Млади ергени желно ги гледаат
најлична Елена со поглед ја следат
најубава мома што во оро игра
песна и пејат моме младо чија си.

Даница Петровска „09„
 
Закопани коски на живи лешеви во неколку зрна песок,
моментална одлука,
дали тивко и одлучно ќе бегаме
или ќе се создававаме.

Ги гледам силуетите на илузиите,
како танцуваат со моите ребра додека им зборувам,
и се гушам додека се преродувам
за да си подарам мастило, перо и нож
за свечено да одлучам.

Неколку мигови за вечно да постојам,
неколку мигови за на век да заборавам,
неколку мигови за да се скријам,
неколку мигови за се да изгубам,
неколку мигови додека трепнам,
неколку мигови за да твоето име да го извикам,
неколку мигови за сите да ги излажам.
 
Со тага во мисливе
копнежот го нема,
со тага во мисливе
надежта е бледа.
Со неспокој во гласот
се во бездна паѓа,
без надеж за спасот
суровоста се раѓа.
Без среќа во подвигот
се околу мене умира,
без семе за љубов да сее
љубовта минлива ќе е.

Но важна е само вистината
која од ништо не се крие,
храбра во подвигот е таа,
не се одмара не ни спие.
Кон едно нешто се стреми
сета вистина во овој свет,
да ја скроти лагата,
да ја уништи таа бесрамница е нејзината цел.

А пак уметноста може и лаги да крои,
прекрасно звучи но не секогаш прекрасно твори,
нејзината срж некогаш и за гревови пее,
и затоа реков “љубовта минлива ќе е.“
 
Ќе ти оставам нешто за крај
Нешто по што ќе ме памтиш
Ќе оставам добар завршен впечаток
Нешто по што ќе ме памтиш како нај

Успеа да допреш до мене
Иако на почетокот за тоа
не си веруваше ни на сам себе

Дозволив да ме погалиш и тешиш
Дозволив да ми ги бришеш солзите и да ми викаш:"грешиш"
Но нема да дозволам ваков крај
Нема да дозволам ти прв да кажеш чао, бај бај.

Овојпат јас ќе бидам таа што некого напушта
Таа што нема да губи ништо, па дури и кога мисли дека губи се'
И да немам сила ќе ја најдам,
Но вака да остане, нема да дозволам, не!

За крај, ќе те натерам да ме памтиш како нешто свето
Нешто со кое за да ме заштитиш од другите, би ставил и вето.
Ќе избегам додека имам шанса,
Ќе побегнам од онаа твоја лажна романса.

Ќе се заштитам од тебе и од сите други
Па ако треба ќе ги преминам и сите можни пруги
Ова е последниов воз кој морам да го фатам
За да побегнам од твојата лажна слика, да не патам.


посветено.
 
КАДЕ СИ БИЛА

Каде си била убава девојко
што цел свет прошетав
што мое око не те видело
каде си била,каде си се крила

Дали на сонце ти сестра си
дали на ѕвезди ти водилка си
дали на месец ти тајна си
дали ден и ноќ ти едно си.

Од сонце ти посветла си
од ѕвезди нај лична си
на месец ти тајна си
ден и ноќ ти едно си.

Даница Петровска „09„
 
My Love For You

I’m lost in your love
Since I’ve met you baby.
From heaven high above
You came to me like an angel.

The way, you touch
The way you hug, and kiss me.
It feels, so divine
Don’t ever wanna miss it.

My love, for you
Will never be broken.
Even when I fall down
Even when I’m crawling.

I feel you, feel you
And your arms around me.
You make me see through
When the dark surrounds me.

Dreaming of you, makes my night, worthwhile.
Thinking of you, gives me, a smile.
Being with you, is the best thing, ever.
And loving you, is what I’ll do, forever.

My love, for you
Will never be broken.
Even when I fall down
Even when I’m crawling.

I feel you, feel you
And your arms around me.
You make me see through
When the dark surrounds me.

By Finity... Dedicated to my little angel. :back:
 
...:::Душа:::...

Утрински се распаѓа на мртви клетки,
се разгорува како феникс пред умирање,
мојата душа,
не толку стара колку млада,
од мене и моите предходници
заробена во кафез.
Да ја ослободувам, не би ни помислила,
смрт за еретиците што размислуваат,
зошто како би се хранела тогаш
заробена во стаклено ѕвоно
без невидливи краци
полни сексуална претензија.

Похотно ќе се натерам да клекнам
пред господарот во вистинскиот свет,
милувајќи го, ќе го средам
тивко шепотејќи му дека се ќе биде во ред.

Огледалото во мојот стомак
ќе го скршам без некој поголем напор,
душа,
душа,
и проклето тело,
зар да се грижам за моите предци,
болни умови и грозни тела,
молк,
викнете ми го едноокиот,
да ми дојде на помош.

Ќе ја раширам вратата
кон земјата на чудата,
да го измелам лично месото во машинерија
и крута игра полна модрици,
смрт,
не ја испуштам душата!
​


​
 
Со насмевка го лажам светот
те лажам тебе луѓето окулу мене
сите мислат супер ми е
мислиш добро е се
но само јас ја знам вистината
како ми е, кога со друг стоиш
радосно за него ми збориш
кога нежно го прегрнуваш
и ми велиш јас на него му припаѓам
само јас ја знам вистината
и знам како ми е
кога го сакам забранетото
кога плачам за невозможното
само јас знам колку ме боли
само јас знам како овој пламен
во мене бесно гори
овој пламен на тага и радост
надеж и копнеж
пламен на љубов
само јас знам како ми е...
само јас знам како е
да бидам покрај тебе
секогаш кога ќе останеш сама
а да не добијам ни грам благодарам...
 
На бокоф

Ти си осми клас,
а јас старо магаре...
Ебати филмот.
 
You must log in or register to reply here.

Kajgana Shop

Back
На врв Bottom