Два блама
1.) Со типката отидовме на кафе. Знаев дека е фенсерица шо се влече по клубови и кафани, а она знаеше дека ја не сум.
Се тоа фино, пола саат нормален малоградски муабет за на кафе, и ми вика „Еј, убави ти се патиките“. Се насмеав и и реков „Фала,фала, знам “ на шала тоа знам, се насмеавме (идиотсконо од глупата селска фора) . И тука девојката дојде до некаков си заклучок дека ја сум факинг Монси и започна тема мода.
Тоа беа најдолгите 2 саата од мојот живот.
Првиот пола саат мислев дека ќе одјебе и само слушав и кимав со главата, после почнав play along да правам и и глумев како се да знам, за Лобутин за Масимо Дути итнитн и како кај нас нема ништо и свртев муабет, а оваа се залета мисли наишла на некаков си фешн фрик.
И на крај на состанок девојката ми вика „Леле ептен ми се свиѓа тоа што знаеш се за мода, баш би сакала повеќе да се дружиме и пак да збориме за фешн “...
Ја испратив до такси, и више никад не и пишав/вратив на порака.
Мислам дека изгубив бар еден дел од мојата машкост тоа искачање.
2.) Накај 8 навечер ми стига порука од типка која ја знам само преку фејсбук за до парк да сме отишле, сакала да ме запознае. Идам ја у 9 , ја гледам, се топ фина типка, фин муабет врти. По нејзина иницијатива земавме нешто алкохол за на трева, не и се седело у кафич и тргна муабет. Па за музика , филмови , астрологија итн. итн. се расприкажавме и си викам оваа е на место.
И ми вика околу 12 да идеме да јадеме, гладна сум. Ја и викам ај, кај ти се јаде. Ни два ни три, ми вика Вили.
Да не се разбереме погрешно, поштуем типки шо не ми глумат фини на салата дека се на состаноци, ама тоа што следеше даље беше катастрофа.
Идеме у Вили, ја земав стек без ништо, и лебот не го јадев само стекот, она зема пунето пилешко со СИТЕ сосови и салати.
Седнавме, почна да јаде.
Питбул као јаде мајонез од тегла? Е! Епа исто.
И ми вика у сред јадење со пуна уста и мајонез/сосови насекаде околу фаца „Абе ај земи пиво“.
Земав пиво, пустиот ја, и пие она и ждере како неартикулирана, ја си глеам у празното лепче за да не повратам. И искачаме и извади така шоферско ждригнуење што душата ми се еба.
Имаше и обид за да ме залапа коа ја испратив, „ненадејно“ се закашлав и само ја гушнав у сред кашлање и си мафнавме низ прозор од такси.
Од тогаш со неа сме на „Кај си бе брат“ база.
Фала богу.