- Член од
- 16 февруари 2007
- Мислења
- 2.780
- Поени од реакции
- 8.235
Скоро секој жив човек слушнал за Десетте Заповеди кои Мојсеј ги донел од Синај,односно десетте “thou shall not’s”.Етичкиот систем создаден на камен директно од Бог и пренесен преку Мојсеј е всушност перфектен симбол за она што би го нарекле “Стар систем на вредности”.Тој стар систем во својата есенција пропагира Апсолутен Закон за однесување,често наградуван со ветувања за продолжување на постоењето во “Рајот”,некаков благодет или казна во форма на страдање,односно вечно страдање во огнениот “Пекол”.
Оваа верзија на Апсолутниот Морал е најизразита кај Еврејската религија со нивните Десет Заповеди(Јудеизмот има 613 заповеди),но се појавува и во Христијанството и Исламот.И двете се карактеризираат со нивното инсистирање на морална чистина,со Пеколот како казна за сите грешници.Овие форми на Апсолутен Морал се познати и во Будизмот,каде ја имаат “sila”,која се состои од пет “thou shall not’s”.Истите закони се среќаваат и во Јогата(“yama”,”niyama”).
Главниот проблем кај стариот концепт за моралот,со неговата рамка на таканаречен”Апсолутен Морал” е дека тој е крајно нефлексибилен.Појдувајќи од првиот парадокс,не само што Мојсеј ги пренел законите кажувајќи дека се директно од Бог,туку тоа го направил носејќи две парчиња камен на кои биле испишани.
Некој би рекол дека овие кодекси,било Еврејски или на друг народ,биле неопходни за тоа време.Исто така можеме да се согласиме дека многу од овие патокази биле(и сеуште се)ефективни ако се искористат во права околност.Но,факт е дека овие стари принципи упорно пропагираат апсолутност на нивните правила,со тоа бидувајќи нефлексибилни на адаптација и индивидуалната интерпретација.Ниче го опишал ова,паралелно на Фројдовото “СуперЕго”,како “Големиот Змеј”,кој е чума во развојот на секоја личност.
"What is the great dragon which the spirit is no longer inclined to call Lord and God? "Thou-shalt," is-the great dragon called. But the spirit of the lion saith, "I will."
"Thou-shalt," lieth in its path, sparkling with gold--a scale-covered
beast; and on every scale glittereth golden, "Thou shalt!"
The values of a thousand years glitter on those scales, and thus speaketh
the mightiest of all dragons: "All the values of things--glitter on me.
All values have already been created, and all created values--do I
represent. Verily, there shall be no 'I will' any more. Thus speaketh the
dragon."
Змејот е контраст на Лавот-симболот на одреден степен од “метаморфозата” на човечкиот дух,која кореспондира со отфрлањето на стариот морал.
Ниче ја прокламираше промената во гледиштата на луѓето со неговата позната “Бог е Мртов”.Есенцијата на ова размислување претежно се сведува на падот на конвенционалното сфаќање за Моралот,и гледиштето за крајната релативност на моралните концепти.Подоцна,Ајнштајн ја дефинираше релативноста на самиот Универзум,времето и просторот,само пола век после напливот на новата философија.Значи,со тоа се потврди афоризмот дека “Не постои Моралниот Феномен како таков,туку само интерпретацијата на Феноменот”.Со ова согледуваме дека моралот,како таков,целосно е подложен на нашата лична интерпретација на феноменот и не е срж на самиот феномен.
Сега малку пропаганда.
Аморалноста не треба да се сфаќа како лоша работа,туку како потврдување на релативноста која секоја единка ја држи во себе гледајќи го моралот.
"Do what thou wilt shall be the whole of the Law."
"There is no law beyond Do what thou wilt.”
Волјата е уникатна за секој еден човек.Со тоа,секој човек има различна Волја и различни гледишта,кој никако неможат да бидат идентични,а со тоа ја уништуваат нивната Божја Природа(од Христијански аспект,”Бог го создаде човек по својот лик и му даде дел од својата душа”).
Секој човек треба да ја изрази својата Волја,и да не ги следи туѓите закони и приципи(Секако,исклучувајќи ги моралните санкции кои произлегуваат од Системот,значи збориме за човечкиот Микрокосмос).
Во процесот на растење и развивање на еден човек,тој минува низ многу фази на својот развој,со тоа правејќи константна метаморфоза на својата морална градба.Најчесто во адолесценцијата,младиот човек почнува да се сомнева во досега етаблираните поими и влијанието кое тие го извршиле во неговиот начин на конципирање и делување.
Во славното дело на Ниче “Така Говореше Заратустра”,вели дека духот на човекот има три метаморфози.Првата е Камилата,која ги восприема вредностите од општеството во кое е создадена како идеолошки фетус.Потоа,како неизбежен ефект,се појавува Лавот,симбол на отфрлањето на впиените вредности.Во врска со симболичкиот Лав,Ниче пишува:
"My brethren, wherefore is there need of the lion in the spirit? Why sufficeth not the beast of burden [the camel], which renounceth and is reverent?
To create new values--that, even the lion cannot yet accomplish: but to create itself freedom for new creating--that can the might of the lion do.
To create itself freedom, and give a holy Nay even unto duty: for that, my brethren, there is need of the lion.
To assume the right to new values--that is the most formidable assumption for a load-bearing and reverent spirit. Verily, unto such a spirit it is preying, and the work of a beast of prey.
As its holiest, it once loved "Thou-shalt": now is it forced to find
illusion and arbitrariness even in the holiest things, that it may capture
freedom from its love: the lion is needed for this capture."
Примарната карактеристика на “Лавовското” однесување е да човек си создаде слобода и ги отфрли десетте(релативно) “Thou-shalts”,наметнати однадвор.
Да парафразирам.Ако ја земеме туѓата концепција како своја,ја губиме потенцијалната мудрост во нашето сопствено функционирање и,следствено,губиме доверба во самите себе.Штом овие вредности толку се движат обратно со нашите лични гледишта,а ги прифаќаме,ние практично се разведуваме со сопствената душа,одтаму доаѓајќи до модерните извитоперувања на човечката внатрешна сигурност и стабилност.Фундаменталната неконсистентност помеѓу индивидуалните концепти и процесот на прибирање искуства,помеѓу структурата на внатрешни вредности и процесот на надворешна евалуација,создаваат процеп во интелектуалната површина на човекот,и тоа е симптомот на одделувањето на Човекот од себеси.
Овде ќе прекинам,со еден цитат:
"Instead of universal values 'out there,' or a universal value system imposed by some group - philosophers, rulers, or priests - we have the possibility of universal human value directions emerging from the experiencing of the human organism. Evidence from therapy indicates that both personal and social values emerge as natural, and experienced, when the individual is close to his own organismic valuing process. The suggestion is that though modern man no longer trusts religion or science or philosophy or any system of beliefs to give him his values, he may find an organismic valuing base within himself which, if he can learn again to be in touch with it, will prove to be an organized, adaptive, and social approach to the perplexing value issues which face all of us."
Оваа верзија на Апсолутниот Морал е најизразита кај Еврејската религија со нивните Десет Заповеди(Јудеизмот има 613 заповеди),но се појавува и во Христијанството и Исламот.И двете се карактеризираат со нивното инсистирање на морална чистина,со Пеколот како казна за сите грешници.Овие форми на Апсолутен Морал се познати и во Будизмот,каде ја имаат “sila”,која се состои од пет “thou shall not’s”.Истите закони се среќаваат и во Јогата(“yama”,”niyama”).
Главниот проблем кај стариот концепт за моралот,со неговата рамка на таканаречен”Апсолутен Морал” е дека тој е крајно нефлексибилен.Појдувајќи од првиот парадокс,не само што Мојсеј ги пренел законите кажувајќи дека се директно од Бог,туку тоа го направил носејќи две парчиња камен на кои биле испишани.
Некој би рекол дека овие кодекси,било Еврејски или на друг народ,биле неопходни за тоа време.Исто така можеме да се согласиме дека многу од овие патокази биле(и сеуште се)ефективни ако се искористат во права околност.Но,факт е дека овие стари принципи упорно пропагираат апсолутност на нивните правила,со тоа бидувајќи нефлексибилни на адаптација и индивидуалната интерпретација.Ниче го опишал ова,паралелно на Фројдовото “СуперЕго”,како “Големиот Змеј”,кој е чума во развојот на секоја личност.
"What is the great dragon which the spirit is no longer inclined to call Lord and God? "Thou-shalt," is-the great dragon called. But the spirit of the lion saith, "I will."
"Thou-shalt," lieth in its path, sparkling with gold--a scale-covered
beast; and on every scale glittereth golden, "Thou shalt!"
The values of a thousand years glitter on those scales, and thus speaketh
the mightiest of all dragons: "All the values of things--glitter on me.
All values have already been created, and all created values--do I
represent. Verily, there shall be no 'I will' any more. Thus speaketh the
dragon."
Змејот е контраст на Лавот-симболот на одреден степен од “метаморфозата” на човечкиот дух,која кореспондира со отфрлањето на стариот морал.
Ниче ја прокламираше промената во гледиштата на луѓето со неговата позната “Бог е Мртов”.Есенцијата на ова размислување претежно се сведува на падот на конвенционалното сфаќање за Моралот,и гледиштето за крајната релативност на моралните концепти.Подоцна,Ајнштајн ја дефинираше релативноста на самиот Универзум,времето и просторот,само пола век после напливот на новата философија.Значи,со тоа се потврди афоризмот дека “Не постои Моралниот Феномен како таков,туку само интерпретацијата на Феноменот”.Со ова согледуваме дека моралот,како таков,целосно е подложен на нашата лична интерпретација на феноменот и не е срж на самиот феномен.
Сега малку пропаганда.

Аморалноста не треба да се сфаќа како лоша работа,туку како потврдување на релативноста која секоја единка ја држи во себе гледајќи го моралот.
"Do what thou wilt shall be the whole of the Law."
"There is no law beyond Do what thou wilt.”
Волјата е уникатна за секој еден човек.Со тоа,секој човек има различна Волја и различни гледишта,кој никако неможат да бидат идентични,а со тоа ја уништуваат нивната Божја Природа(од Христијански аспект,”Бог го создаде човек по својот лик и му даде дел од својата душа”).
Секој човек треба да ја изрази својата Волја,и да не ги следи туѓите закони и приципи(Секако,исклучувајќи ги моралните санкции кои произлегуваат од Системот,значи збориме за човечкиот Микрокосмос).
Во процесот на растење и развивање на еден човек,тој минува низ многу фази на својот развој,со тоа правејќи константна метаморфоза на својата морална градба.Најчесто во адолесценцијата,младиот човек почнува да се сомнева во досега етаблираните поими и влијанието кое тие го извршиле во неговиот начин на конципирање и делување.
Во славното дело на Ниче “Така Говореше Заратустра”,вели дека духот на човекот има три метаморфози.Првата е Камилата,која ги восприема вредностите од општеството во кое е создадена како идеолошки фетус.Потоа,како неизбежен ефект,се појавува Лавот,симбол на отфрлањето на впиените вредности.Во врска со симболичкиот Лав,Ниче пишува:
"My brethren, wherefore is there need of the lion in the spirit? Why sufficeth not the beast of burden [the camel], which renounceth and is reverent?
To create new values--that, even the lion cannot yet accomplish: but to create itself freedom for new creating--that can the might of the lion do.
To create itself freedom, and give a holy Nay even unto duty: for that, my brethren, there is need of the lion.
To assume the right to new values--that is the most formidable assumption for a load-bearing and reverent spirit. Verily, unto such a spirit it is preying, and the work of a beast of prey.
As its holiest, it once loved "Thou-shalt": now is it forced to find
illusion and arbitrariness even in the holiest things, that it may capture
freedom from its love: the lion is needed for this capture."
Примарната карактеристика на “Лавовското” однесување е да човек си создаде слобода и ги отфрли десетте(релативно) “Thou-shalts”,наметнати однадвор.
Да парафразирам.Ако ја земеме туѓата концепција како своја,ја губиме потенцијалната мудрост во нашето сопствено функционирање и,следствено,губиме доверба во самите себе.Штом овие вредности толку се движат обратно со нашите лични гледишта,а ги прифаќаме,ние практично се разведуваме со сопствената душа,одтаму доаѓајќи до модерните извитоперувања на човечката внатрешна сигурност и стабилност.Фундаменталната неконсистентност помеѓу индивидуалните концепти и процесот на прибирање искуства,помеѓу структурата на внатрешни вредности и процесот на надворешна евалуација,создаваат процеп во интелектуалната површина на човекот,и тоа е симптомот на одделувањето на Човекот од себеси.
Овде ќе прекинам,со еден цитат:
"Instead of universal values 'out there,' or a universal value system imposed by some group - philosophers, rulers, or priests - we have the possibility of universal human value directions emerging from the experiencing of the human organism. Evidence from therapy indicates that both personal and social values emerge as natural, and experienced, when the individual is close to his own organismic valuing process. The suggestion is that though modern man no longer trusts religion or science or philosophy or any system of beliefs to give him his values, he may find an organismic valuing base within himself which, if he can learn again to be in touch with it, will prove to be an organized, adaptive, and social approach to the perplexing value issues which face all of us."
Колку пати да кажувам дека форум е за дебатирање, не за докажување...