Forrest Gump
низа1
- Член од
- 12 ноември 2009
- Мислења
- 7.038
- Поени од реакции
- 29.620
Музичко име на тапет : Coldplay
- Креатор на темата Andrew
- Време на започнување
ah bon dzouvi, my fav <3 sto da se kaze za negovite numeri osven sovrshenstvo koe te ostava bez zborovi i milozvucen glas koj koga vekje si go slusnal ednas ti si die hard fan 4 life. Malce se tie bendovi koi go imaat toa vlijanie kaj mladite dami vo pubertetskite denovi a bogami i vo podocneznite denovi od nivnoto psihicko sozrevanje kako licnosti. hint Anne. I mozam da kazam deka zaedno so One direction i Justin Bieber se tuka nekade iako bon dzouvi e klasi nad niv ednostavno go gazat godinite covekot. Godine prolaze, proklete neka idu bez mene, kako sto vika aki. 
Io Sono Interista
The original, one and only IoSono.
- Член од
- 21 декември 2007
- Мислења
- 29.484
- Поени од реакции
- 64.472
Чекај бе, шо е ова сега? Не ви се свиѓал бендот и наместо да пишуваме на темата ќе пишуваме музички желби. Па не требало да биде на темава, мал ви бил. Шо сме ја и Форест криви ако ви бил мал? Чекајте да се доискаже народ. Трпение - спасение, шо би рекле Ставрогин и Werther. 
Дакле, где сам то оно био... шо е работава со хејтот бе копуци? Ти turvior? Во Апореа кога пуштаа Бон Џови стално одеше во WC?
Дакле, да видиме што им фали на Бон Џови што не го прерипаа оној праг од мега-популарен бенд до тајмлес. Глупи фризури - чек! Глуп имиџ - чек! Рок балади - чек! Сите оние убавини на рок сцената од 80те - чек! Сега, текстовите им биле безначајни и не пееле ништо важно. Тука имам неколку работи да кажам
(Ми легна кафево, алал да и е на домаќинката...)
Значи, една работа со која имам проблем и поради која генерално избегнувам читање на подфорумов е мрсомудење за длабочината на текстот, ез иф некој бенд ја има. Се што има е игра на зборови. Имаш музичари кои ќе напишат текст кој можеш да си го протолкуваш како ќе ти текне, исто како да читаш библија на пример, и ќе се воодушевуваш на генијалноста на авторот и како тоа јеботе он погодил точно како се чувствуваш, како Саше фактор Х што погодуваше своевремено. Ќе поминеш денови прашувајќи се што сакал авторот да каже со одреден стих, додека истиот бил на некоја дрога и самиот не памти како го склопил стихот. Уште повеќе, најзаебани се оние генијални автори кои као ја предвиделе иднината со своите текстови. Како да треба да си генијалец да напишеш текст кој оди од лошо кон полошо.
Нејсе,,
текстовите на Бонџовето се лесни. Нема ништо претерано филозофско во нив. Песни за радничка класа ако сакате:
Преживување од први до први. Everyday people. Песни за масите. Лоша работа? За тоа ќе пишам малку подоцна.
Прво да се вратиме на текстовите. На повеќе теми, а најмногу на онаа за екс-ју, забележав една работа која внесува немир во мојава душа, а тоа е категоризирањето на текстовите како “незначајни“. Од денешна перспектива, се што не пее за политички, идеолошки, технолошки, футуристички итн...теми, е категоризирано како неважно. Ќе ми се извините, ама јас не можам во тој кош на безначајни песни да ги фрлам сите оние рок балади и романтични теми, пошто не сум опериран од емоции, исто ко Никола Којо што не е. Секој рок-бенд имаше такви патетики зошто беа одраз на едно поинакво време во кое младината живееше поинаку и размислуваше поинаку, време во кое работеше фантазијата наспроти порнографија која ги искриви погледите на младиот хомосапиенс кон неговата згодна комшивка. Ние растевме со тие патетики и се сеќавам кога Always упадна во нашите животи едно лето, па тоа масовно веносечење имаше и солзи се ронеа како Тома Здравковиќ да ти пее, а сега имаме љубовни песни посветени на вселенски брод и романтични мелодии со текст за шпиони. Go figure out.
Always беше мега-хит деца, тоа видео спотот се раскажуваше и толкуваше во маало, песната ја научија сите вклучително и оние што немаа абер од англиски. За тинејџери зборам, празноглавци, ама шо дека?
Муабетот ми е, овие теми безобразно се изедначуваат со кичерај, што нема некоја посебна врска со реалноста. Можеби од денешна перспектива изгледаат патетично, ама народ уживаше во нив.
И сега доаѓаме до моментот во кој ги уфрламе Џастин Бибер или коњот од Кореа на темава за да докажеме дека ако си слушан не значи дека си квалитетен, се што лета не се јаде и така натаму.
Но никој не зема во предвид дека околностите се изменија. Силата на неколку моќни медиуми го дефинираше правецот во кој отиде музиката денес и приликите се сменија. Денес медиумите се во состојба да направат ѕвезди од Кардашијанс кои воопшто и не мора д прават нешто за да го заслужат тоа. На времето беше поинаку, барем во рок музиката: имаш песни, имаш тезга, луѓето те прифаќаат, туркаш напред, полниш кафиќи, снимаш плочи и полниш стадиони. It's simple as that.
Бон Џови е бенд кој знаеше што сакаат луѓето. Тие не се мејнстрим бенд, тие се кралеви на мејнстримот. Не постои бенд што заработил повеќе од нив од турнеи и ден денес да им текне можат да наполнат кој било стадион на стара слава. Ги мразите за тоа? Океј. Не направија нешто бесмртно? Точно. Рокаа 25 години? Fuck yeah!
Во суштина, она што ги разделува Бон Џови, ГнР (more haters) и да не набројувам други бендови од 80те и 90те со нивните предходници од 60те и 70те е што вторите инспирираа многу бендови и свежа рок музика, додека со новите рок музиката умре. БЏ и остали не го спасија рокот, не инспирираа нова генерација музичари. Не знам дали е вината во нив или едноставно медиумите извршија брутано убиство, но како и да е, денес немаме ништо што е налик на рок-сцената од 70те и 80те. И така полека паѓаат во заборав и еден ден комплетно ќе ги снема, а луѓето ќе сечат вени на песни за љубов помеѓу правосмукалка и телефонска секретарка. It's the future everybody!
Да не заборавам: помалку со тоа It's my life фијаското. Тоа ти е исто како да сечеш вени на Creep од Radiohead (рецимо, Pluh)
Добро кафево...
Домаќинкеееее...
Дакле, где сам то оно био... шо е работава со хејтот бе копуци? Ти turvior? Во Апореа кога пуштаа Бон Џови стално одеше во WC?
Bon Jovi?
Дакле, да видиме што им фали на Бон Џови што не го прерипаа оној праг од мега-популарен бенд до тајмлес. Глупи фризури - чек! Глуп имиџ - чек! Рок балади - чек! Сите оние убавини на рок сцената од 80те - чек! Сега, текстовите им биле безначајни и не пееле ништо важно. Тука имам неколку работи да кажам
(Ми легна кафево, алал да и е на домаќинката...)
Значи, една работа со која имам проблем и поради која генерално избегнувам читање на подфорумов е мрсомудење за длабочината на текстот, ез иф некој бенд ја има. Се што има е игра на зборови. Имаш музичари кои ќе напишат текст кој можеш да си го протолкуваш како ќе ти текне, исто како да читаш библија на пример, и ќе се воодушевуваш на генијалноста на авторот и како тоа јеботе он погодил точно како се чувствуваш, како Саше фактор Х што погодуваше своевремено. Ќе поминеш денови прашувајќи се што сакал авторот да каже со одреден стих, додека истиот бил на некоја дрога и самиот не памти како го склопил стихот. Уште повеќе, најзаебани се оние генијални автори кои као ја предвиделе иднината со своите текстови. Како да треба да си генијалец да напишеш текст кој оди од лошо кон полошо.
Нејсе,
,текстовите на Бонџовето се лесни. Нема ништо претерано филозофско во нив. Песни за радничка класа ако сакате:
Hey God
Hey God, I’m just a little man got a wife and family
But I almost lost the house
Yeah, I bought into the dream
We’re barely holdin’ on, when I’m in way too deep
We’re two paychecks away from living out on the streets
She’s a workin’ single mom, like a Saint she doesn’t complain
She never says a word, but she thinks that she’s to blame
Her son just got convicted, he blew some punk away
She did her best to raise him, but the world got in the way
Hey God, tell me what the hell is going on
Seems like all the good shit’s gone
It keeps on getting harder hanging on
Hey God, there’s nights you know I want to scream
These days you’re even harder to believe
I know how busy you must be, but hey God
Do you ever think about me
Born into the ghetto in 1991, just a happy child
Playing beneath the summer sun
A vacant lot’s his playground, by 12 he’s got a gun
The odds are bet against him, junior don’t make 21
Hey God, tell me what the hell is going on
Seems like all the good shit’s gone
It keeps on getting harder hangin’ on
Hey God, there’s nights you know I want to scream
These days you’re even harder to believe
I know how busy you must be, but hey God
I’d get down on my knees
I’m going to try this thing you way
Seen a dying man too proud to beg spit on his own grave
Was he too gone to save?
Did you even know his name?
Are you the one to blame, I got something to say
Hey God, tell me what the hell is going on
Seems like all the good shit’s gone
It keeps on getting harder hangin’ on
Hey God, there’s nights you know I want to scream
These days you’re even harder to believe
I know how busy you must be, but hey God
Do you ever think about me
Hey God, I’m just a little man got a wife and family
But I almost lost the house
Yeah, I bought into the dream
We’re barely holdin’ on, when I’m in way too deep
We’re two paychecks away from living out on the streets
She’s a workin’ single mom, like a Saint she doesn’t complain
She never says a word, but she thinks that she’s to blame
Her son just got convicted, he blew some punk away
She did her best to raise him, but the world got in the way
Hey God, tell me what the hell is going on
Seems like all the good shit’s gone
It keeps on getting harder hanging on
Hey God, there’s nights you know I want to scream
These days you’re even harder to believe
I know how busy you must be, but hey God
Do you ever think about me
Born into the ghetto in 1991, just a happy child
Playing beneath the summer sun
A vacant lot’s his playground, by 12 he’s got a gun
The odds are bet against him, junior don’t make 21
Hey God, tell me what the hell is going on
Seems like all the good shit’s gone
It keeps on getting harder hangin’ on
Hey God, there’s nights you know I want to scream
These days you’re even harder to believe
I know how busy you must be, but hey God
I’d get down on my knees
I’m going to try this thing you way
Seen a dying man too proud to beg spit on his own grave
Was he too gone to save?
Did you even know his name?
Are you the one to blame, I got something to say
Hey God, tell me what the hell is going on
Seems like all the good shit’s gone
It keeps on getting harder hangin’ on
Hey God, there’s nights you know I want to scream
These days you’re even harder to believe
I know how busy you must be, but hey God
Do you ever think about me
Преживување од први до први. Everyday people. Песни за масите. Лоша работа? За тоа ќе пишам малку подоцна.
Прво да се вратиме на текстовите. На повеќе теми, а најмногу на онаа за екс-ју, забележав една работа која внесува немир во мојава душа, а тоа е категоризирањето на текстовите како “незначајни“. Од денешна перспектива, се што не пее за политички, идеолошки, технолошки, футуристички итн...теми, е категоризирано како неважно. Ќе ми се извините, ама јас не можам во тој кош на безначајни песни да ги фрлам сите оние рок балади и романтични теми, пошто не сум опериран од емоции, исто ко Никола Којо што не е. Секој рок-бенд имаше такви патетики зошто беа одраз на едно поинакво време во кое младината живееше поинаку и размислуваше поинаку, време во кое работеше фантазијата наспроти порнографија која ги искриви погледите на младиот хомосапиенс кон неговата згодна комшивка. Ние растевме со тие патетики и се сеќавам кога Always упадна во нашите животи едно лето, па тоа масовно веносечење имаше и солзи се ронеа како Тома Здравковиќ да ти пее, а сега имаме љубовни песни посветени на вселенски брод и романтични мелодии со текст за шпиони. Go figure out.
Always беше мега-хит деца, тоа видео спотот се раскажуваше и толкуваше во маало, песната ја научија сите вклучително и оние што немаа абер од англиски. За тинејџери зборам, празноглавци, ама шо дека?
Муабетот ми е, овие теми безобразно се изедначуваат со кичерај, што нема некоја посебна врска со реалноста. Можеби од денешна перспектива изгледаат патетично, ама народ уживаше во нив.
И сега доаѓаме до моментот во кој ги уфрламе Џастин Бибер или коњот од Кореа на темава за да докажеме дека ако си слушан не значи дека си квалитетен, се што лета не се јаде и така натаму.
Но никој не зема во предвид дека околностите се изменија. Силата на неколку моќни медиуми го дефинираше правецот во кој отиде музиката денес и приликите се сменија. Денес медиумите се во состојба да направат ѕвезди од Кардашијанс кои воопшто и не мора д прават нешто за да го заслужат тоа. На времето беше поинаку, барем во рок музиката: имаш песни, имаш тезга, луѓето те прифаќаат, туркаш напред, полниш кафиќи, снимаш плочи и полниш стадиони. It's simple as that.
Бон Џови е бенд кој знаеше што сакаат луѓето. Тие не се мејнстрим бенд, тие се кралеви на мејнстримот. Не постои бенд што заработил повеќе од нив од турнеи и ден денес да им текне можат да наполнат кој било стадион на стара слава. Ги мразите за тоа? Океј. Не направија нешто бесмртно? Точно. Рокаа 25 години? Fuck yeah!
Во суштина, она што ги разделува Бон Џови, ГнР (more haters) и да не набројувам други бендови од 80те и 90те со нивните предходници од 60те и 70те е што вторите инспирираа многу бендови и свежа рок музика, додека со новите рок музиката умре. БЏ и остали не го спасија рокот, не инспирираа нова генерација музичари. Не знам дали е вината во нив или едноставно медиумите извршија брутано убиство, но како и да е, денес немаме ништо што е налик на рок-сцената од 70те и 80те. И така полека паѓаат во заборав и еден ден комплетно ќе ги снема, а луѓето ќе сечат вени на песни за љубов помеѓу правосмукалка и телефонска секретарка. It's the future everybody!
Да не заборавам: помалку со тоа It's my life фијаското. Тоа ти е исто како да сечеш вени на Creep од Radiohead (рецимо, Pluh)
Добро кафево...
Домаќинкеееее...
Erich Zann
Модератор
- Член од
- 13 мај 2012
- Мислења
- 14.669
- Поени од реакции
- 31.904
- Возраст
- 34
Io Sono Interista
Kaко што Суси добива желба да му го испуши на Елтон кога слуша пост рок, така јас некако со Џони Бови.
Ептен се чувствувам женствено, пичкарски, лигушки кога (ќе) ги слушНам(не слушам). Настрана од нив има мал милион бендови на кои не го добивам тоа чувство. Хејтот не е темелен на меинстримот, хејтот не е темелен ниту на славата. Всушност цела таа ера на хеир рок со хард рок елементи мене ми е серлива или одвратна. Не ме примила бе Интериста. Ми создава нервоза да ја слушам музиката. Нема за мене таму радост, нема никакво уживање. Не сум се пронашол, не ми погодила емоција. Редиохед на тие кои не ги можат им се пичкарски бенд, серлив бенд, но во овој случај ме боли таквото какви им се, кога мене ме одвртуваат и акаат од земја. Себичен сум? Да сум и убо ми е.
Во апореа од 7-8 годишното излегување (од кое 4 години секој викенд јас сум пуштал музика) сум начекал само еднаш да ја пуштат Living on a prayer чунки роденден и беше на од газдата ќерка, па си ја порача. Не бев до Вц, не сум јас манџија кога друг ми ја сервира музиката, прилагодлив сум на се. Како што в студентски можев да си пијам со цимерчињата вино додека во позадина оди Аца или Сека, додека тие дркаат на песните и како тоа било аууууууу оууууу музика за сва времена, јас уживав да ги гледам радосни и да чукам чаши во позитивна атмосфера.
Имаш разилни пристапи со различни методи во музиката. Поставуваш различни барања и бараш одредени вредности. Некогаш ниту поставуваш ниту бараш, едноставно само слушаш. Самото слушање подоцна може да ти постави одредена мисла во врска со песната(бендот), а може и да не ти постави никаква мисла, да ти е сееден.
За мене се си има посебен шмек и вредност, ако ми чини задоволство. Тежината на текстот е релативна категорија(која се форсираше во темата за Ју бидејќи стануваше збор за НАЈпесна, па така вредноста различно ја дефиниравме, а јас и понатаму останувам на свој став во врска со текстови). А од друга страна дека текстовите може да немаат пресудно значење е амбиенталната музика, џез музиката, класиката, пост рокот, електронската, IDM и така натаму каде немаш пеење туку имаше доловување и одредена тема.
Бон Џови ми е повеќе како тинејџ бенд, но јас ја немав таа природа да бидам тенејџерче кое симнува ѕвезди додека мирниот дух во него ѕврсто се заѕидал, без да гугни збор. Јас си сакав енергија. Сакав да лумпувам, да скокам, да се црекам, да се начукам, било да е тоа Нирвана, било да е тоа Рамштајн. Во таквата филозофија на мое живеење во ниту еден момент јас немав потреба од Бони Џови. Прекрасно ми беше и без нив.
Ако некој милува љубовни песни од Џови нека си слуша не му бранам, јас радо би цепел Лету Штуке, босанчињата со Мјесто за двоје. Затоа што увово ми го радуваат на начин каков што вкус и потреба за музичка абсорбција сум развил јас со годините наназад.
Kaко што Суси добива желба да му го испуши на Елтон кога слуша пост рок, така јас некако со Џони Бови.
Ептен се чувствувам женствено, пичкарски, лигушки кога (ќе) ги слушНам(не слушам). Настрана од нив има мал милион бендови на кои не го добивам тоа чувство. Хејтот не е темелен на меинстримот, хејтот не е темелен ниту на славата. Всушност цела таа ера на хеир рок со хард рок елементи мене ми е серлива или одвратна. Не ме примила бе Интериста. Ми создава нервоза да ја слушам музиката. Нема за мене таму радост, нема никакво уживање. Не сум се пронашол, не ми погодила емоција. Редиохед на тие кои не ги можат им се пичкарски бенд, серлив бенд, но во овој случај ме боли таквото какви им се, кога мене ме одвртуваат и акаат од земја. Себичен сум? Да сум и убо ми е.
Во апореа од 7-8 годишното излегување (од кое 4 години секој викенд јас сум пуштал музика) сум начекал само еднаш да ја пуштат Living on a prayer чунки роденден и беше на од газдата ќерка, па си ја порача. Не бев до Вц, не сум јас манџија кога друг ми ја сервира музиката, прилагодлив сум на се. Како што в студентски можев да си пијам со цимерчињата вино додека во позадина оди Аца или Сека, додека тие дркаат на песните и како тоа било аууууууу оууууу музика за сва времена, јас уживав да ги гледам радосни и да чукам чаши во позитивна атмосфера.
Имаш разилни пристапи со различни методи во музиката. Поставуваш различни барања и бараш одредени вредности. Некогаш ниту поставуваш ниту бараш, едноставно само слушаш. Самото слушање подоцна може да ти постави одредена мисла во врска со песната(бендот), а може и да не ти постави никаква мисла, да ти е сееден.
За мене се си има посебен шмек и вредност, ако ми чини задоволство. Тежината на текстот е релативна категорија(која се форсираше во темата за Ју бидејќи стануваше збор за НАЈпесна, па така вредноста различно ја дефиниравме, а јас и понатаму останувам на свој став во врска со текстови). А од друга страна дека текстовите може да немаат пресудно значење е амбиенталната музика, џез музиката, класиката, пост рокот, електронската, IDM и така натаму каде немаш пеење туку имаше доловување и одредена тема.
Бон Џови ми е повеќе како тинејџ бенд, но јас ја немав таа природа да бидам тенејџерче кое симнува ѕвезди додека мирниот дух во него ѕврсто се заѕидал, без да гугни збор. Јас си сакав енергија. Сакав да лумпувам, да скокам, да се црекам, да се начукам, било да е тоа Нирвана, било да е тоа Рамштајн. Во таквата филозофија на мое живеење во ниту еден момент јас немав потреба од Бони Џови. Прекрасно ми беше и без нив.
Ако некој милува љубовни песни од Џови нека си слуша не му бранам, јас радо би цепел Лету Штуке, босанчињата со Мјесто за двоје. Затоа што увово ми го радуваат на начин каков што вкус и потреба за музичка абсорбција сум развил јас со годините наназад.
Io Sono Interista
The original, one and only IoSono.
- Член од
- 21 декември 2007
- Мислења
- 29.484
- Поени од реакции
- 64.472
Hurin
Pokerface bastard
Бон Џови тие е периодичен бенд, бенд што може да го слушаш кога ќе навлезиш во рок жанрот да рециме (forrest am i doing this right ?) кога си осмоделенец и кога уште оформуваш мислење за бендот, не е лош можам да го наречам и како класичен иако не спаѓа во таа категорија, скоро сите поминале низ тој период да го слушаат Бон Џови и потоа едноставно не ти е потребен повеќе пошо си нашол ете подобри бендови и изведувачи
Erich Zann
Модератор
- Член од
- 13 мај 2012
- Мислења
- 14.669
- Поени од реакции
- 31.904
- Возраст
- 34
Eве јас ти кажав во моето 8 годишно искуство со кафичот. Ди Џеј можи да кажи и да речи 10 пати. Ти мене очигледно не планираш да ми веруваш, а сигурно можеби ќе му поверуваш да речеме нему. И пак се сведува на она дека некогаш веруваме во тоа што сакаме да веруваме.
Апореа беше место каде обично се пушташе гранџ ерата со тие 90ти рок алтернатива. Профрчуваа и Цепелин и Флојд и Парпл. Често пати викендите се посветуваа на Ју сцената, но во ниту еден миг не се пуштале Дугме и Бајага. Со газдата сме соистомисленици што се однесува на овие бендови. Заедничка ни била согласноста.
Jaс го фатив крајот од старата добра Апореа( место отворено 98ма, кога сум бил 7 години). После 2005 почна да се насетува слабото производство на нова генерација по таа шема.
Од Џој Дивижн само Love will tear us фрчела по еднаш на 3 месеци. Не се пуштаа ни тие многу често, поради спецификата и неможноста секој да се навикни и да ужива во нив. Но тоа не значи дека јас бев лишен и насочуван само по тоа што се слушало. Човекот беше доволно фер за да ми дава музика и цедејки да преслушувам. Јас веќе изградениот вкус од мали нозе само го заѕидав и дооформив под влијание на тоа место, место склоно кон апстиненција од срцепарателство.
Толстој
екс Бомбастичен
Бон Џови а? 
.
Мај Лајф им е најдобрата песна, увек ме инспирира коа ја слушам. Инаку институција од бенд се, еднаш ги слушав во живо 2008 во Лисабон, верувајте одлично е чувството кој пробал знае
.
.Мај Лајф им е најдобрата песна, увек ме инспирира коа ја слушам. Инаку институција од бенд се, еднаш ги слушав во живо 2008 во Лисабон, верувајте одлично е чувството кој пробал знае
.
Vespertine
The Ugly Duckling
- Член од
- 22 септември 2009
- Мислења
- 2.934
- Поени од реакции
- 3.396
Bon Jovi, да може, 80-ти 90-ти. После тоа све е турбофолк.
Io Sono Interista
The original, one and only IoSono.
- Член од
- 21 декември 2007
- Мислења
- 29.484
- Поени од реакции
- 64.472
Не се вреџај ти одма, и на доктор да одиш да ти кажи нешто лошо скраја да е, ќе бараш друг доктор за second opinion.Eве јас ти кажав во моето 8 годишно искуство со кафичот. Ди Џеј можи да кажи и да речи 10 пати. Ти мене очигледно не планираш да ми веруваш, а сигурно можеби ќе му поверуваш да речеме нему. И пак се сведува на она дека некогаш веруваме во тоа што сакаме да веруваме.
Јунајтед
Indifferent
- Член од
- 5 јануари 2009
- Мислења
- 3.974
- Поени од реакции
- 1.622
- Возраст
- 35
Mоментот коа видов дека некој ми лајкнал мислење, а темата е со променет наслов и тоа ни помалку ни повеќе Бон Џови.
creepy
http://forum.kajgana.com/threads/Со...-би-дале-да-не-сте.27334/page-56#post-5814382
го мразам!!!!!!!!!!!
creepy
http://forum.kajgana.com/threads/Со...-би-дале-да-не-сте.27334/page-56#post-5814382
го мразам!!!!!!!!!!!
Erich Zann
Модератор
- Член од
- 13 мај 2012
- Мислења
- 14.669
- Поени од реакции
- 31.904
- Возраст
- 34
Не се вреџај ти одма, и на доктор да одиш да ти кажи нешто лошо скраја да е, ќе бараш друг доктор за second opinion.
Не бе таман работа да се навредам
Па од Редиохед фан, никогаш а дури ни тогаш.Та беше работата со Бон Џови. Биџо газдата си е панкер во душа. Е сега пробај најди им сличност на панкот и баладите
Фали то место за едукација каква таква. Сега децата слушаат Аскинг Александрија или Авенџенд Севенфолд, мислејќи дека тоа се Дорси.
И со ова смајливо кафосано ми даде идеја да напрам кафе. Шубо ми легна
Io Sono Interista
The original, one and only IoSono.
- Член од
- 21 декември 2007
- Мислења
- 29.484
- Поени од реакции
- 64.472
Еве ти лајк за аватарот
wot
aloof
- Член од
- 20 мај 2008
- Мислења
- 20.179
- Поени од реакции
- 35.397
Среќен сум што не сум ги слушал, ниту во транзиција. Реално, не претерувам ми се гади од бендов. Клише ми е и мизерен.
Само една песна ми е мила, не што е убава, чисто од нека пробала љубав. Да фотофинишираше грдо истата, и песнава ќе ја мразев такоџе.
Само една песна ми е мила, не што е убава, чисто од нека пробала љубав. Да фотофинишираше грдо истата, и песнава ќе ја мразев такоџе.
- Член од
- 5 август 2007
- Мислења
- 3.623
- Поени од реакции
- 2.700
Не знам, искрено, пошо Апореа имам одено само на Фолтин. (мада сумњам да било само еднаш, пошо од 2002-2005 периодот цела гимназија киснеше таму, и беа Hipsters before it was cool. )
Ај ко веќе сум на темава да кажам мое мислење.
Јас лично, никогаш не сум гледал на музиката со предрасуди. Дали биле Teen Band, дали 16 годишни сечеле вени, или шотиезнам таму.
Реално ако зборуваме, Бон Џови има песни што ги слушале, ги слушаат и ќе ги слушаат генерации во иднина. И за ова мора да му се симни капа. Вокалот е одличен. Така да не гледам зошто некој би го хејтал бендов.
Јас лично никогаш не би си ги пуштил на Winamp, да си ги слушам, дури читкам на форум (ок, можи само акустичната верзија на Bed of roses), ама не значи дека нема да скокам на It's my life во некоја дискотека. (Да јас ја пуштам овде
).Ај да не тупам од мене Бел бумбар.