Ај вака...живееш у село да речеме и чуваш кокошки за да преживееш, тешко време е и ги чуваш за јајца. Квачката носи на свет 3 петлиња и 3 кокошки...оставаш едно петле и 3 кокошки за јајца а двете петлиња ги чуваш додека не пораснат. Тешко време е и ќе мораш да ги заколеш за да преживееш..ти со твоите две раце. Дали ќе осеќаш вина?
Друга ситуација.....идеш у маркет и купуваш кило батаци....не си ги ни видела тие бројлери додека биле живи. Дали ти е полесно у вторава ситуација од првата?
Би рекла дека разликата е психолошка, а не морална. Моралот е ист во двете ситуации.
Во првата ситуација, ако немам избор и кокошките не носат јајца, а јас или некој од моето семејство гладува, тогаш да, мислам дека би го направила тоа. Веројатно инстинктивно (Знаеш дека летово имав гуштер дома и не можев да го убијам, многу ми беше жал, а никако не можев да го избркам. Не сум јас лош човек, тоа е инстинкт, нагон за да преживееш, зборам за примерот со кокошките). Историјата покажува дека луѓето во екстремни услови, како во ленинградската зима пример, јаделе и кучиња само за да преживеат. Кога изборот е преживување, моралната дилема е сведена на практична реалност.
Во втората ситуација, кога купуваш индустриско месо од маркет, полесно ми е психолошки, бидејќи не ја гледам смртта на животните, но морално чувствувам иста одговорност.
Сакаш да кажеш дека јас немам срце?
Јас можам да имам срце, да бидам емпатична и грижлива кон животните, и сепак да не чувствувам вина кога јадам месо, затоа што тоа е дел од мојата биологија и избор за преживување.