Кеј,
Јас воопшто не сакам големи градови, гужви, долги дистанци, туѓинци што се разминуваат без никогаш повторно да се видат. Трчање по автобуси, возови, динамика што убива. А внатре во автобусите, во возовите, зјапање во телефон без да го видиш лицето на сопатникот, без да му ги видиш очите, без да те израдува или натажи неговата животна приказна. Сѐ е некако роботски, сиво, безлично и отуѓено.
Периодов почнав поинаку да гледам на работите. Една од предностите да живееш во голем град е што имаш време за читање книга во воз, долго, без да те вознемират. А овде се чита, многу. Седам и им се восхитувам како не губат време и секоја минута ја користат за себенадградување. Денес, во возот до мене седеше типка со книга во рака. Нетрпеливо ги вртеше страниците, сакаше уште, уште и уште. Тоа е таа страст и глад за нови знаења, си викам. Ме зачуди брзото вртење, не издржав, морав да ја видам
корицата.
Продолжив да гледам низ прозорец.
Никогаш нема да ги засакам големите градови.