Конечно го гледав Гетсби. И сега уште посилно сум решена да си ја купам книгата. Ја имам читано, на македонски, ама сакам да си ја имам на англиски. Прекрасна приказна и прекрасни мисли. За Леонардо нема ни да коментирам, си знаете сите.



He looked at her they way all girls wanted to be looked at by a man.
Иначе ќе го гледав и во кино, али нАли тогаш кога го даваа, јас фино лепо си го дислоцирав рамото и си седев дома ко мисирка.

Универзумот и неговата смисла за хумор.
И кога сме веќе кај Гетсби, песнава:
Долго време ми беше рингтон на мобилен, уште кога излезе.
Се заљубив во песнава на прво слушање, еве сега откако го изгледав филмот, цела вечер ми е на repeat. Наместо да зборувам, ќе оставам текстот да си каже се што треба да каже...
Баш во некое фино меланхолично расположение сум периодов, па филмов ми дојде супер. Како и плакнењето очи. А кога сме кај очи... очите на Леонардо се неверојатно изразени во филмот.
И да, можеш да го повториш минатото. И тоа секој проклет ден. Ако ништо друго, барем во твојата глава.