Се возам со автобус, позади слушам две жени прават муабет за некои луѓе со турски имиња и си викам - Еј види ама добри животи имаат луѓево. На крај испадна дека било последна епизода од серија.
Ме утепа ностагија. Ќе го јавнам автобусот пред време, мајке ми!
Сакам да се изнаситам од солзите радосници на еден човек, единствената личност на која моето присуство ѝ значи најмногу.
Кајганче!
Дојде време да почнам со паниките и хистериите . Се надевам дека бар крајот на месецов ќе биде убав, покрај целата грдосија што ми ја принесе претходно.
Оваа страница користи колачиња за персонализирање на содржината. Со продолжување на користењето, се согласувате со нашата политика за користење колачиња.