Каков ден! Нешто ме наваксува тага за некои лоши спомени, одамна заборавени сеќавања за првата љубов... Можеби затоа што кога го сретнав видов дека животот во него згаснал... Чудно е како после толку години во мене не затреперува ништо за оној за кого и живот ќе дадев, кој ми беше цел еден свет... Чудно е... Само длабока тага за чедото кое му згасна на раце, за кое пред сто години сонував дека ќе биде наше... Боже, боже... Ми доаѓа помисла дека сум имала среќа што никогаш немав прилика да бидам со него или не дај боже да го поминам животот со него... Кој има сила да поднесе ваков миг? Каква себичност од моја страна! Прости ми Господе што сум себична, но ете, денес кога го видов, осетив тага за него. Не сакам да сум му во кожата. Не сакам да сум имала таква страшна судбина!
Колку ми е убав животот! Денес разбирам дека кога се жалам и мрмчам со денови, или ми недостигаат пари, време, рамо за плачење, нерви, сила.... јас сум среќна! Ете ги тие два пара рачиња околу мојот врат, звучен бакнеж на образот.... и смеа која звучи како река... се околу мене е живот!
Чудно е нели?