Драга,
лебдиме, ама не онака на убавиот ќош од Вселената.
Што е љубов, кога отпловува како изгубен сателит некаде низ бескрајот?
Ако сам не си се повредиш ко што знаеш, никој не може. Затнат нос, затнати протоци живот. Млаз камења во душа. Разумот зборува гласно, ама срцето има слушалки и на нив пичат Simply Red. Што да правиме ние, младите кромиди сега? Да чекаме цели грмушки марула? Доаѓа пролет, а мене ми се вришти. Верувам дека се нашол секој кој љубел, на крстопат меѓу ендек и езеро.
Нит сакам да паѓам, нит ми се тоне.
Ама кој те прашува.
Ми треба да фатам усвета некаде. Но што со тоа. Пак во мене ќе го носам Егото, таа проклетија што потсвесно ти дрнда дека си најдобар, безгрешен, најсовесен, вистинит... Булшит. Обична раскенкана девојка што толку се има излокализирано, што напиша книга за љубов по улици.
Срамно и рамно ми е во главава.
Не знам ни зошто пишувам тука. Зар некој ќе сфати бре?
Не ни мора.
ЉУБОВ. Колку фали само. Трошка. И да експлодира во цел нов свет.
Во меѓувреме Мик точно знае што зборува.
М.