Драга,
Денес, т.е вчера сабајлето више, иако пак не дремнав си бев задоволна сама со себе оти конечно си се спремив добро за да кажам дека одам да положам, а и да не ми се превртуваат цревата од нервоза. И така јас цела среќна, надвор сонце, времето топло, конечно патики

, си се спремив и одејќи накај бус, знаев, али знаев дека нешто мора да се случи, зошто мене под конец никогаш не ми се работите.
И го чекам бусот, го нема. Го нема 5 минути, 10 минути, а јас полагам за пола саат. Ништо, си викнав такси, што да праам, ЈСП ме заеба во лош момент. И после, на враќање пак си чекав бус едно 45 минути. Во глобала, повеќе чекав бус денес од што решавав.
Колку што спиев во еден ден, сега тоа време на три дена си го делам, а и некако ми одговара ваљда чим и сега не ми се спие.
Ме чекаат задачи ... трошоци какви ти душа сака, уште не сум им влегла во шема, мамето нивно. Мразам сметководство!
