Кеј,
Назад сум пошо иам потреба да кажам нешто, а една личност не смее да го прочита тоа, па блогот не ме спасува од маката.
Знаеш коа имаш чоек шо свесен си дека ќе го снема? Знаеш коа си немоќен било како да го промениш тоа и ти останува само да чекаш да дојде? Знаеш како коа си тотално избезумен пошо после тоа нема ништо што ќе ги врати назад работите у нормала?
Епа е така.
Тотално врзани раце а мисли те газат, те убиваат, те оставаат немоќен дури и пред сопствениот одраз во огледало.
И ти се вика. Па ти се јавува желба да избегаш до сè, да се повлечеш од сите, да тргнеш на страна секаква можна обврска и да спиеш. Со денови, дури сето ова не помине.